Weer een presentatie

Afgelopen vrijdag konden wij wederom onze gebouwde applicatie (de sales demo) gaan tonen. Deze keer aan de afgevaardigden van de klanten waar wij nauw mee samenwerken. De klanten waren van te voren niet erg enthousiast, met commentaar over wat je nu hebt aan een sales demo en wat dat met hun werk te maken had. Wij wisten de sfeer echter snel om te krijgen en men zat al gauw geboeid te kijken en te luisteren naar ons verhaal. Na afloop was men zelfs dusdanig enthousiast dat men ons vroeg om de demo nogmaals te geven maar dan aan de overige medewerkers van hun organisatie. Dat betekent dus binnenkort reisjes naar Sliedrecht, Wageningen en een tocht naar Limburg. Dat wordt dus weer veel reizen maar het is voor een goed doel. En wat ook meespeelt, we zijn erg trots op wat we gemaakt hebben en tonen de sales demo dan ook graag aan iedereen.

Werken aan de weg deel II

Een van de laatste beslissingen van het demissionaire kabinet was om flink aan het asfalt te gaan werken om de files te bestrijden. Dit is een beslissing die ik toejuich want de files zijn een groot probleem in Nederland. De klus begon ennige tijd geleden met het verbreden van de A1, iets wat mij enige verkeershinder oplevert zoals ik destijds blogde. De situatie is er nu echter zwaar op verslechterd, voor de dagelijkse tocht Amsterdam Almere (en vice versa) rijd ik over de A9, de A1 en de A6. Inmiddels zijn alle drie de wegen opengebroken en heb ik flinke vertragingen. Het valt allemaal nog mee doordat het stiller is vanwege de vakantie periode maar ik houd mijn hart vast voor de weken daarna. Hopelijk wordt er eindelijk beter gepland door Rijkswaterstaat en zijn de werkzaamheden tijdig gereed.

Iphone

Enige tijd terug konden jullie nog lezen hoe ik (bijna) huilend van geluk een Nokia in ontvangst nam i.p.v. een Blackberry. Nu ben ik echter de (gelukkige?) bezitter van een Iphone (weliswaar een 3GS en geen 4). De reden is simpel, mijn project team is bezig met nieuwe en innoverende dingen en dat betekent dat we ook dingen maken die op een Iphone werken, en ja daar heb je een Iphone voor nodig.

Zodoende heeft mijn project team nu de beschikking over een Iphone (en straks komt er nog een andere Iphone, een android en nog het e.e.a. bij) en ben ik eens aan het uitvogelen wat die Iphone nou zo bijzonder maakt. Ik moet zeggen, hij maakt zijn hype waar, het is een prettig apparaat dat op een simpele manier heel veel functies ondersteunt. Inmiddels heb ik er het e.a.a. op geïnstalleerd zoals facebook, shazam en twitter. De kans is dus erg groot dat binnenkort de eerste tweets van mijn hand gaan verschijnen. Nu nog uitzoeken hoe je die automagisch naar facebook door laat zetten.

The runaways

Zoals gisteren geschreven ben ik momenteel fors films aan het kijken (vanavond even niet want dan is de champions league voorronde tussen Ajax en PAOK Saloniki). Zo was gisteren The runaways aan de beurt, een film waar ik niets van verwachtte en die ik aan niemand zou aanraden. De film gaat nl. over een van de eerste vrouwen rock bands die in 1975 opgericht werd (en binnen de 5 jaar niet meer bestond). Ik was in die tijd (en nog steeds) rock en punk fan en kon de band goed waarderen. Bekendste bandlid was Joan Jett die met I love rock 'n roll later een wereldhit had.

De film viel echter totaal niet tegen en was een aardige en waarheidsgetrouwe film over een band van jonge (15 jaar oude) meiden die niet voorbereid waren op het succesvolle rock en roll leven. De band had namelijk een redelijk succes in Amerika en Europa maar was top of the bill in Japan. De focus ligt op zangeres Cherri Currie en gitariste Joan Jett niet vreemd als je weet dat de film gebaseerd is op de biografie van Currie en mede geproduceerd is door Jett. Ik heb dan ook een leuke anderhalf uur gespendeerd en kan iedereen die interesse heeft in (een van) de runaways deze film dan ook van harte aanbevelen.

Unthinkable

Ik zit, sinds mijn thuiskomst, weer regelmatig een film te kijken. Voor de vakantie nam ik daar de tijd niet voor maar de laatste paar dagen ga ik 's avonds na het eten voor de buis zitten en zet een film op. Een van de eerste was, op advies van mijn ouders, unthinkable. Deze psychologische thriller met Samuel Jackson in de hoofdrol gaat over een tot de islam bekeerde Amerikaan die zegt drie nucleaire bommen in drie Amerikaanse steden geplaatst te hebben. De grote vraag is dan, als je de man in handen krijgt, hoever ga je om er achter te komen of hij de waarheid spreekt en waar die bommen dan verstopt zijn. Carrie Ann-Moss speelt een FBI agente die tussen de mogelijke terrorist en zijn ondervragers instaan. De film is bijzonder gewelddadig maar zeer de moeite waard. Doe jezelf een plezier en download de film en ga er van genieten.

Terug in het harnas

Zoals gemeld was vandaag de eerste werkdag na de vakantie. De wekker liep om de gebruikelijke tijd af (wel weer even wennen na twee weken zonder wekker geslapen te hebben) en na de gebruikelijke ochtend rituelen stapte ik in de auto naar Almere. Het was te merken dat het de vakantie periode was want het was erg rustig op de weg en ik kon rustig doortuffen. Bij binnenkomst op kantoor werd ik hartelijk begroet alsof de verloren zoon was thuisgekomen ;-) Iedereen had hard doorgewerkt en de projecten liepen conform planning. Ik hoefde me dus niet echt druk te maken om de lopende werkzaamheden (onze huidige iteratie loopt deze week af) en kon me gaan richten op deze vrijdag als de klanten langskomen en op het voorbereiden van de volgende iteratie die maandag start. Kortom een prima manier om het werkende leven weer op te pakken.

Wonder’s eten en drinken

Vrijdag was de terugkomst in Zaandam en vrouw een, met name, dochter van mijn reisgenoot waren erg gelukkig met de terugkeer van papa. Er moest dan ook uit eten gegaan worden om de behouden thuiskomst te vieren en zijn dochter wist waar we heen moesten gaan, Wonder’s eten en drinken op de dam. Zij had hier drie redenen voor, het eten (voor haar was dat tutks brood met sausjes en olijven), de diverse ijsjes als nagerecht, en de knutselhoek. Wij hadden dan ook de avond redelijk voor onszelf.

Wonder’s is een vrij grote tent maar zat bijna bomvol toen wij aankwamen. Het terras zat al vol maar binnen hadden ze nog een plekje voor ons. Het eten was prima, niet uitmuntend, maar goed, de hoofdreden voor de avond was echter gezellig bijpraten, dat weerhield ons er trouwens niet van om ons het eten goed te laten smaken. We hadden een wok gerecht, een rib-eye en surf en turf als hoofdgerechten en ook een voorgerecht. Mijn garnaalkroketten waren prima maar ik vind dat je betere dingen kunt doen met garnalen dan er een kroket van draaien. De avond was erg gezellig en na de desserts (espresso zoals gewoonlijk voor mij) vertrokken we dan ook moe maar voldaan. Bij hun huis aangekomen nam ik afscheid en stapte in mijn auto voor het allerlaatste ritje naar huis toe en het einde van een erg fijne vakantie.

The day after

Vandaag is weer de eerste dag thuis na de twee weken vakantie in de Baltische staten. Na een goede nachtrust was het tijd om van mijn huis weer een huis te maken, Dat betekende uiteraard eerst een bezoekje aan de Albert Heijn om de ijskast weer te vullen met eten en drinken en vervolgens de binnengekomen post (zowel elektronisch als papieren) weg te werken. Daarna het opruimen van de vakantie spullen en de wasmachine aan het werk zetten en mijn woning begon weer in normale toestanden te komen. Vanavond naar de kroeg, morgen mijn ouders opzoeken en overmorgen weer naar mijn werk en ik zit weer in het normale ritme. Op naar de volgende vakantie!

Veilig thuis

Na een prima nacht en ditto (het beste van de vakantie) ontbijt was het tijd om in de auto te stappen en de tocht naar huis te beginnen. Het is een rit van nog geen zes uur dus we zijn ruim voor het avondeten thuis.

Rond 18:00 zijn we in Zaandam gearriveerd. Eerst hier een hapje eten buiten de deur, het blijft tenslotte vakantie, en dan het laatste stukje naar Amsterdam.

Hotel in Rostock

We reden eindelijk van de boot af. Er was nl. nog wat extra vertraging gekomen omdat onze ferry een half uur op een andere boot moest wachten. Eindelijk konden we de auto instappen en van de boot afrijden, het was inmiddels bijna tien uur geworden en we hadden er zat van. De Tom Tom werd de route naar het plaatselijke Radisson blue, zo langzamerhand onze favoriete keten, gevoerd maar helaas waren de wegen nogal aangepast en lukte het ons niet om het hotel te vinden. Via het Ibis (dat vol zat) kregen we toch de juiste route en konden het hotel alsnog vinden. Het zat bijna vol maar had toch nog een kamer voor ons. Het was helaas een rookkamer (en een invalide kamer) maar we namen hem toch. Gelukkig rook de kamer fris en hij was erg ruim. Ook hier weer gratis wifi en momenteel wordt aan de bar het blog fors bijgewerkt. Morgen (redelijk) vroeg uit de veren, eerst ontbijt en dan de tweede en laatste etappe naar huis.