De reis naar huis

Lang wachten

 De rit naar O'Hare airport in Chicago verliep probleemloos, in het middaguur waren er geen files dus we konden overal doorrijden. We namen de afslag naar de auto inlever locatie waar we onze auto achterlieten bij Thrifty en onze koffers meenamen naar de trein die ons naar het vliegveld zou brengen.

Op de heenweg hadden we de eerste halte maar voor de terugweg was het de laatste halte maar heel lang duurde het ritje niet. We zochten en vonden de balies van United waar we de koffers afgaven en na security konden we op ons gemak wachten tot onze vlucht ging vertrekken.

We vertrokken wat later dan gepland maar dat werd onderweg ingehaald zodat we ruimt op tijd op Schiphol waren en bij de lopende band wachtten op onze bagage. Nadat die eindelijk arriveerde was het een korte wandeling naar de taxi standplaats voor het allerlaatste stukje van de reis en het einde van de vakantie.

De auto en het eerste hotel

Standaard Hyatt house/place inrichting

Op O'Hare bevinden de auto verhuurders zich in een aparte gebouw, de multi-model facility waar je door een trein/metro heen gebracht wordt met een rit die een paar minuten duurt. Daar namen we de lift naar beneden en vonden de desk van onze verhuurder waar we snel geholpen werden. Daarna liepen we naar de parkeergarage waar onze auto klaar stond in slot 1317. Het bleek een Hyundai Sonata te zijn, een auto waar we per rit blijer van werden. Hij reed erg fijn, was heel comfortabel en had heel veel extra's zoals adaptive cruise control en allerlei waarschuwingssystemen zoals een dode hoek controle.

Zijn eerste taak was ons naar ons hotel te brengen, het eerste van drie Hyatt waar we deze vakantie verbleven. In nog geen dertig minuten waren we ter plekke en brachten, na het inchecken, onze koffers naar de kamer die ons erg vertrouwd voorkwam want alle Hyatt places zijn volgens een standaard stramien gebouwd net slaapkamer, keuken en woonkamer.

De reis

Onze vogel

De reis naar Amerika verliep erg voorspoedig. Onze taxi was keurig op tijd en bracht ons vlot naar Schiphol waar we al snel onze koffers achterlieten en door douane en security heen gingen. Toen was het tijd voor ontbijt en dat werd een nieuwe plek voor ons, Stach. Verse sapjes, lekkere koffie, water en goede broodjes zorgden voor een gevulde maag en een goede stemming.

Daarna was het wachten tot we aan boord konden gaan van onze vlucht met United Airlines. We zaten in een rijtje van drie maar onze medepassagier verkaste naar een andere plek zodat we lekker ruim zaten. De lunch werd geserveerd en daarna was het tijd voor het amusement en er waren twee films die ik nog niet gezien had, Wrecking crew en de remake van The running man. Zo kwam ik de reis redelijk vlot door en werd ik blij verrast door de cockpit die aangaf dat we de landing gingen inzetten. Ook daarna ging het lekker vlot, met de MPC app waren we snel door de douane heen en onze koffers kwamen vlot van de band rollen. De vakantie kon nu echt beginnen.

Huurauto

Niet voor de eerste maal

De volgende uiterst belangrijke stap voor USA26 is genomen we hebben een auto gereserveerd, want een roadtrip zonder auto is hetzelfde als Bassie zonder Adriaan.

We kamen uit bij Thrifty en deze keer via Expedia omdat onze reguliere autoboeker niet echt om kon gaan met de situatie op O'Hare airport waar je niet met de shuttlebus maar met de trein zonder bestuurder naar het autodepot rijdt. Hoe je het ook wend of keert de auto is geregeld op naar de volgende stappen.

United airlines

Up, up and away

De volgende stap is genomen voor USA 2026, we hebben onze tickets geboekt voor de vlucht naar Chicago. Deze keer kwam United Airlines als winnaar uit de bus en onze vlucht naar Chicago is op 4 juni en onze terugvlucht naar Amsterdam is op 22 juni. Kortom de vakantie gaat in totaal twintig dagen duren en we hebben er heel veel zin. Op naar de volgende stap een auto huren.

Illinois

De staat universiteit

Onze nieuwe Amerikaanse avonturen startten, eindigen en brengen de kortste tijd door in Illinois. We vliegen namelijk op Chicago maar het enige dat we daar gaan doen is onze huurauto ophalen, boodschappen bij de Wallmart en daarna vertrekken wij voor onze roadtrip. Aan het einde van de vakantie overnachten we, leveren onze auto in en nemen het vliegtuig terug naar huis. Kortom twee overnachtingen en geen excursies is alles wat we in Illinois gaan zien.

Vakantie

The windy city

Het is al februari en dus de hoogste tijd voor de vakantieplannen van dit jaar. We willen wederom naar Amerika en naar een stuk waar we nog niet eerder geweest zijn. Tevens willen we, als het even kan, een rechtstreekse vlucht en niet overstappen.

De keuze is gevallen op een retourtje Chicago en daarna een roadtrip door de omliggende staten zoals , onder andere Iowa, Indinapolis, Ohio en Kentucky. Volgende stap is het vernieuwen van de paspoorten en daarna verse ESTA's aanvrage. Als dat rond is wordt het vluchten boeken en de route uitstippelen maar de start is alvast gedaan want ik heb de maand juni al vrijgenomen.
 

Vakantie

We're back

Het wordt toch wel de hoogste tijd om plannen te maken voor de vakantie van 2026 en het is weer tijd voor een Amerika trip. Deze keer willen we (een deel) van het midden westen gaan bezoeken en dat betelend staten als Iowa, Indiana, Kansas, Illinois, Missouri en Wisconsin. 

Vliegen wordt tien tegen een rechtstreeks op Chicago en daarna is het een auto pakken en een rondje rijden door de diverse staten en het bezoeken van dingen die we leuk vinden. De komende periode gaan we maar eens naar vluchten, hotels en dingen om te doen kijken om een mooie vijfde gezamenlijke trip naar the good old US of A te maken.

Nederland - Thailand

De fans op de tribune

Door zowel de achterstand met de trip naar Duitsland als de ziekenhuisopname van mijn vader (alles gaat goed en hij mag vandaag weer naar huis) zullen de komende blogposts over gebeurtenissen gaan die al een tijdje achter ons liggen/

De eerste in dat kader is mijn bezoek aan de damesvoetbalwedstrijd Nederland-Thailand met een grote groep vrienden en bekenden. De wedstrijd deed mij heel erg aan twee honkbalwedstrijden denken. Ten eerste die van de Chicago cubs in mei 2015 waar het nat vies en koud was en wij op een open tribune zaten en als tweede een duel in het world port torunament in Rotterdam waar Taiwan aan deelnam. Het was, net als in Chicago koud, vies en nat en net zoals in Rotterdam zaten er bloed fanatieke Aziatische supporters op de tribune die met megafoons, drums, vlaggen en wat al niet meer hun team aan het aanmoedigen waren. Ondanks dat Nederland met 7-0 won versaagde de Thaise aanhang voor geen seconde en werd het team na afloop luid bejubeld. Ik heb me best wel vermaakt maar ik denk dat ik het bij deze ene wedstrijd damesvoetbal houd en geen tweede ga bezoeken.

Amerika 2014, een retrospectieve

Een standbeeld in Minneapolis

We zijn al weer meer dan zes weken terug van de Amerika trip van 2014 en het is dan ook de hoogste tijd voor een terugblik op deze vakantie waar we twee staten en vijf steden hebben aangedaan. In totaal willekeurige volgorde hier een opsomming van hotels, transportmiddelen, sportwedstrijden, restaurants etc. etc.

Steden:
Van de bezochte plekken was er vanaf de start eigenlijk geen enkele twijfel mogelijk, Chicago was se mooiste van de bezochte steden mede dankzij onze Chicago greeter, Bobbie. Ga erheen en probeer een Chicago greeter te krijgen, het is een top ervaring.

De architectual river cruisse

Vervoer:
Deze keer maakten wij gebruik van de metro (EL), boot en taxi in Chicago, hadden een mooie town and country minivan in Minnesota en vlogen met flink wat maatschappijen. In deze categorie een hele duidelijke verliezer en wel United airlines. Zij wisten namelijk een flinke vertraging met slechte communicatie te koppelen aan het dubbel boeken van mijn stoel, het mij als no show op weten te voeren en mij op de terugvlucht niet in te laten checken omdat ik de heen vlucht niet had gemaakt.Echte toppers daar.

Hotels:
We hadden deze ronde drie hotels die opliepen van twee naar drie naar vier sterren. Uiteraard was ons vier sterren hotel de winnaar maar ons La quinta viel tegen in tegenstelling tot de hotels van deze keten die we vorig jaar hadden gehad. Ik heb echter zoals altijd prima geslapen dus op dat gebied waren er geen problemen.

Onze chef bij Benihana

Restaurants:
We bezochten vele bekende ketens zoals Hooters, Subway en Fogo de Chao maar we voegden ook nieuwe zaken aan onze lijst toe. Zowel ketens als Benihana en the tilted kilt voegden we aan onze collectie toe als zaken die (nu nog) uniek waren. Fogo blijft de grote winnaar maar Benihana dreigt ook tot vaste stop verheven te gaan worden.

Shoppen:
Natuurlijk is er geen Amerika vakantie mogelijk zonder shop ervaring en dat gebeurde deze keer in de Mall of America en in de Albertville premium outlets waar flink ingeslagen werd door de boys.

Het stadion van de cubs bestond 100 jaar

Sport, cultuur en comics:
Cultureel werden er bezoeken gebracht aan een beeldentuin, millenium park en werd de architectuur van Chicago bewonderd.Op sportgebied werden er deze keer drie MLB wedstrijden bezocht (Whiote Sox, Chicago cubs en Minnesota twins) en werd een play-off wedstrijd van de NHL in dé hockeykroeg van St. Paul gevolgd die vol zat met enthousiaste fans.Er werden ook nog enkele comic zaken bezocht waar zowel Dennis als Simon aankopen deden maar voor de allereerste keer op een Amerika bezoek van mij kocht ik geen comics.

Om het af te ronden was Amerika 2014 wederom weer een topper uiteraard dankzij mijn matties Simon en Dennis maar ook dankzij mijn Amerikaanse vriend Mike die ons samen met zijn vriendin Nicky op sleeptouw nam in zijn hometown en ons daar het een en ander liet zien. Op naar Amerika 2015 en dan weer met de complete club, inclusief Frank.

Bier central

Het menu van bier central

Toen wij het centraal station uitliepen regende het nog steeds, alhoewel het gelukkig niet koud was. We namen de uitgang van het koningin Astridplein alwaar bleek dat Antwerpen net als Chicago een mooi fietsenplan heeft om de stad te verkennen. Wij kozen echter voor een korte etappe met de benenwagen naar bier central. Dit café serveert meer dan driehonderd verschillende bieren en daar moest dan uiteraard van geproefd gaan worden.

Ik ging voor een Waterloo double dark, want met dit slechte weer ging een donker biertje er wel in. Zo ook voor mijn vrienden want het werd een Leffe dubbel voor haar en een Westmalle dubbel voor hem. Het toilet dat in de kelder lag bood via een glaswand uitzocht op zowel de voorraadruimte waar alle flessen bier opgeslagen waren als op de vaten en leidingen die de bierpompen boven in het caf;e bedienden. Toen we de zaak verlieten was het opgehouden met regenen en lachte de zon ons toe. We waren klaar voor een mooie middag in Antwerpen.

Opschieten

Ons toestel naar Detroit staat aan de slurf

Het was half twee aan het einde van de tour en over drie uur zou onze eerste vlucht, we hadden een overstap, vertrekken dus opschieten was het devies. We namen dan ook een taxi naar het hotel, pikten onze koffers op en liepen naar de halte van de EL. Helaas konden we deze alweer niet vinden maar een behulpzame voorbijganger wees ons in de juiste richting. We betraden het station, kochten kaartjes en liepen door de poortjes waar we net de metro misten.

De volgende arriveerde redelijk vlot en was lekker leeg zodat we probleemloos onze spullen kwijt konden voor de trip van vijftig minuten naar het vliegveld. Onderweg zagen wij dat wij wederom de juiste keuze hadden gemaakt want er stond wederom een file in de richting van het vliegveld. Na aankomst verlieten wij de trein en gingen in een straf tempo naar de balie waar wederom een probleem optrad. Mijn internetverbinding werkte niet meer en daarom had ik geen boardingpas. We hadden nog maar een uur en er stond een aardig rijtje bij de controle van de TSA. We checkten de koffers in en vroegen de dame achter de balie om mijn boardingpassen te printen. Helaas lukte dat niet want hij gaf een fout op mijn frequent flyer nummer en weigerde te printen. De dame was niet voor een gat te vangen en liep naar een van de publieke terminals en wist daar alsnog mijn passen uit te printen.Vervolgens was het naar de rij voor de TSA waar Dennis wederom gebruik maakte van zijn gold status en ons door het korte rijtje heen loodste zodat wij ruim op tijd aan de gate waren en op ons gemak op het boarden van het vliegtuig te wachten.

Crime tour

Het theater waar John Dillinger aan zijn eind kwam

Simon en Dennis waren iets aan de late kant terug dus het was opschieten om op tijd voor onze Chicago crime tour te beginnen. We kwamen om half twaalf aan en aangezien de tour om 12 uur begon besloot Simon nog een playstation 4 aan te schaffen en haalde Dennis in volle galop thee voor Simon en hemzelf bij Argo en een sandwich voor mij bij Subway.

Pal voor twaalf uur waren wij weer terug en stapten in de bus die ons anderhalf uur lang rond zou rijden terwijl de gids het oude Chicago van Al Capone, John Dillinger en vele anderen weer tot leven bracht. We stapten onderweg twee maal uit, de eerste keer op de plaats waar John Dillinger aan zijn einde kwam, de tweede keer op de plek waar Hymie Weiss zijn laatste adem uitblies. Het was allemaal niet onaardig maar er zijn zat leukere dingen in Chicago te doen als je daar bent. Sla dit dus met een gerust hart over.

Ochtendwandeling

Soldier field op de achtergrond

Simon en Dennis waren zoals altijd vroeg wakker en aangezien ik nog diep in slaap was vertrokken zij voor een ontbijt bij Wildberry en hielden daarna een fietstocht via Chicago's fietsensysteem divvy.

Ik zelf was een stuk later wakker en na het inpakken van mijn koffer en via Whatsapp contact te hebben gehad met de anderen besloot ik een ochtendwandeling te maken richting het park en het stadion van de Chicago bears, soldier field. Aangezien we op tijd terug moesten zijn in het hotel om uit te checken en naar de laatste excursie van de vakantie te gaan besloot ik het ontbijt over te slaan en als we weer bij elkaar waren te brunchen. Het was schitterend weer en de wandeling beviel prima. Er was veel te zien onderweg en het was erg druk vandaag met mensen vanwege diverse activiteiten die georganiseerd werden. Na het bereiken van Soldier field (best wel indrukwekkend te noemen) liep ik via een iets andere route weer naar het hotel om op tijd terug te zijn.

Zanies

Het interieur van Zanies

Het was tijd voor de laatste activiteit van vandaag, een bezoek aan Zanies comedy club waar April Macey een show zou geven. We wilden op tijd aanwezig zijn want er waren geen gereserveerde plaatsen maar wie het eerste binnen was had de beste plekken. We waren redelijk op tijd en kregen goede plekken en een drankje van onze serveerster. Het was maar goed dat we en kaartjes hadden en op tijd waren want de tent liep helemaal vol.

De show bad drie artiesten, de opwarmer de een aantal leuke grappen had, het voorprogramma en de ster. Het was een goede show maar de grappen gingen over één onderwerp en wel seks. Dat was een drietal oudere dames allemaal wat te grof en zij verlieten ruim voor het einde de club, wij genoten echter volop. Na afloop maakten wij nog kennis met een drietal dames uit Chicago die ons nog wat tips voor de rest van de avond gaven. Wij sloten die avond echter af met een bezoekje aan het old town ale house, een plaatselijke dive bar. Daarna was het terug richting hotel want morgen was de laatste dag van onze vakantie.

Kamehachi

Mijn zeebaars

Na het verlaten van het stadion hadden we het behoorlijk koud en de eerste actie was dan ook weer warm worden en waar was dat beter te doen dan in een Starbucks. We waren niet de enigen want de rij was behoorlijk groot en tijdens het wachten raakte ik in gesprek met een Amerikaan vanwege mijn Tamp Bay Rays cap, een stadion waar hij nog heen moest.

Verkwikt door de koffie gingen we weer op weg naar de metro maar niet zonder een bezoek aan een sports shop die ik met een cubs sweater weer verliet. De volgende halte was een bezoek aan old town waar de avond activiteiten gepland stonden.We liepen door de wijk heen (gelukkig regende het niet meer) tot het tijd was om te gaan dineren. Hiervoor hadden we een tafel geboekt bij Kamehachi, een goed Japans restaurant. We bestelden drinken, alle drie een hoofdgerecht en drie voorgerechten om te delen. Onze Japanse serveerster maakte diverse foutjes maar de voorgerechten smaakten werkelijk uitstekend. Ook mijn zeebaars was werkelijk top dus we stapten met goed gevulde magen van tafel maar lieten een kleine fooi achter vanwege de fouten van de serveerster. Toen we de tent verlieten kwam ze ons achterna hollen, niet om te klagen over de tip maar om Simon zijn, deze vakantie  vers aangeschafte, cap te brengen die hij op tafel had laten liggen. Hulde!

Chicago Cubs

Het was koud en nat

We moesten nu de rode lijn van de EL hebben en het was wederom zoeken voor we de ingang van het station hadden gevonden. Daarna gingen we in vlot tempo naar Wrigley field, de thuishaven van de Cubs. Bij het verlaten van de metro hadden we onze eerste blik op de Wrigley rooftops, tribunes gebouwd op de daken van huizen die om het veld heen lagen. Deze zaten behoorlijk vol en ondanks het slechte weer stonden er BBQ's aan.

Wij betraden het stadion toen de wedstrijd al begonnen was en namen onze lunch bestaande uit een hotdog, vandaag was geen culinair hoogstaande dag. We namen plek op de tribune die helaas niet overdekt was zodat we in de kou en de regen naar de wedstrijd zaten te kijken. Veel mensen verlieten te vroeg het stadion zodat we op een gegeven ogenblik een stukje naar boven, het overdekte gedeelte, konden verhuizen. Ondanks het slechte weer ent het feit dat de Cubs met 3-4 verloren van de Milwaukee brewers was ik toch erg bij met het bezoek aan dit historische stadion, dat exact 100 jaar bestond, en zijn tradities zoals het zingen van de seventh inning stretch door bekende personen.

Metro en hotel

Een bord van de CTA vlak bij ons hotel

Na het landen op O'Hare hadden we al snel onze bagage uit het vliegtuig en gingen we op weg naar de El en wel de blauwe lijn van de Chicago Transit Authority. We hadden van de vorige keer namelijk geleerd dat een taxi een stuk duurder was en dat het net zo snel ging vanwege de zo ongeveer permanente files van en naar het vliegveld. De start van de lijn was snel gevonden, de kaartjes vlot gekocht en we stapten in de gereedstaande trein die wel al erg vol zat.

Na ongeveer vijftig minuten waren we op de plaats van bestemming aangekomen en verlieten we de EL. Het was koud en het motregende en we waren druk bezig om ons te oriënteren op de laatste paar blokken naar het hotel. Dankzij een behulpzame inwoner waren we even later op weg. We hadden haast want we hadden kaartjes voor de Chicago Cubs en niet al te veel tijd. Even later stonden we voor de deur van ons nieuwe hotel dat om de hoek lag van het vorige lag maar wel vier sterren had tegen de twee van dat hotel. We kregen de sleutels van onze kamer en gingen in volle galop naar de negende verdieping om onze koffers op de kamer neer te leggen en vertrokken meteen weer.

Chicago - Minneapolis

Onze minivan

Buitengekomen werd besloten een taxi te gebruiken in plaats van de EL terwijl het zachtjes begon te regenen. Met enige moeite wisten we een taxi te scoren die ons naar het hotel bracht maar onderweg veranderd de regen in een hoosbui met bliksem en donder. Om niet zeiknat op het vliegveld te arriveren besloten we de tassen bij het hotel in onze taxi te laden en die naar het vliegveld te nemen. We schoten lekker op totdat we wederom, net zoals op de heenreis, in de file terecht kwamen. Gelukkig kwamen we nog op tijd, om zeven uur, op het vliegveld aan waar we de koffers incheckten en in de rij voor de controle gingen staan.

Toen kwam er echter een sms van United Airlines dat we een uur vertraging hadden waarna de grappen begonnen over rustig de pizza op eten en dat we ook daarna niet al te veel haast nodig hadden gehad. De vertraging bleven echter oplopen en kwamen tenslotte uit op een uur en drie kwartier. We sloegen onze tenten op bij barretje Galileo waar Dennis, naar de Blackhawks ging kijken (ijshockey play offs), ik het blog ging bijwerken en waar Simon rustig begon in te storten. De enige dingen die veranderden waren de gate vanwaar we zouden vertrekken (van B2 naar B8 naar B2 naar B6 naar B7) en de vertrektijd die heel langzaam maar bleef oplopen totdat die op bijna twee uur vertraging stond.

Eindelijk vertrokken we dan toch ((van gate B5 trouwens) en kwamen anderhalf uur later en na een onrustige vlucht aan in Minneapolis waar we onze auto bij Alamo gingen ophalen. We hadden een SUV besteld maar mochten ook kiezen voor een minivan en onze keuze viel op de town and country. We waren behoorlijk moe zo langzamerhand en Dennis reed ons in rap tempo naar onze la Quinta in Bloomington waar we rap in slaap vielen.

Gino´s east

Meer dan genoeg voor drie personen

Daarna gingen we naar Gino east, een van de vier beste plekken om een Chicago style deep pan pizza te eten als een combinatie van late lunch en vroeg diner omdat we onze vlucht naar Minneapolis om half negen hadden. We bereikten Gino's op tijd met een korte stop voor een drankje bij de prima kroeg Paddy Long's waar we onder andere wat mooie Ramones en Johnny Cash nummers uit de jukebox lieten komen.

Gino's bleek erg klein te zijn en na wat heen en weer gepraat besloten we tot een large (acht slices) pizza met onder andere spinazie, jalapeno's, peperoni, paprika. Dit bleek een bereidingstijd van 45 minuten te vergen want de deep pan pizza zier er meer uit als een appeltaart dan een pizza. Zo zit de kaas op de bodem en niet bovenop omdat hij anders zwart zou worden. Om de wachttijd te overbruggen namen we als voorgerecht de gefrituurde kip, zes stukjes, waarvan Sam er drie nam, Dennis twee en ik een. Na ruim een uur arriveerde de pizza pas en we maakten ons zo langzamerhand wel druk of we het vliegtuig wel gingen halen maar de pizza werd met veel enthousiasme heel erg snel naar binnen gewerkt. De rekening werd gevraagd alvorens de pizza op
was en na de laatste hap werd in volle galop het restaurant verlaten.