Gaasperdammer tunnel

Concept.

Ik ga tegenwoordig zo'n beetje een maal per week weer naar kantoor en de laatste keer reed ik terug via de Gaasperdammer weg en tot mijn verrassing had men flink doorgewerkt want de tunnel (ten minste de buis richting huis) was inmiddels af en in gebruik genomen. Ik reed dus door een hele lange tunnelbuis heen alvorens ik weer in het zonlicht terecht kwam op de snelweg. De buis richting Almere is nog niet open maar ze zijn al begonnen met de bovengrondse snelweg af te breken dus het zal niet lang duren voor we een paarkilometer onder de grond gaan rijden, iets dat met aan onze trip naar Boston deed denken in 2017

Ontbijt

Leuke presentatie

Vandaag vertrokken we alweer uit Boston en we wilden dat op een goede manier doen met een mooi ontbijt. Alvorens het zover was werden eerst de koffers herpakt. In de ene verdween al het vuile goed en in de tweede alles wat nog schoon was. En in het reiskoffertje verdwenen spullen voor drie dagen zodat we de koffers de komende nachten in de auto konden achterblijven.

De keuze voor het ontbijt was gevallen op het zwaar aanbevolen (volgens de gidsen) McKenna´s café. Of het zo goed was als beweerd wordt zullen we nooit weten want de rij liep door tot op de straat dus wij gingen aan de overkant ontbijten bij Savin bar and kitchen waar in ieder geval vrije tafeltjes waren, de kwaliteit van het eten zouden we wel bemerken. We namen plaats en kregen water en de kaart van de serveerster. Ik besloot tenslotte tot de bagel met zalm en cream cheese en koffie (helaas was er alleen Amerikaanse koffie) en mijn vriendin had trek in wat stevigs dus dat werden gebakken eieren met worstjes, en gebakken aardappeltjes met daarbij thee. Het eten was prima dus wij gingen vol goede moed op stap naar onze volgende bestemming, Providence in Rhode Island. Alhoewel Rhode Island,? Ons hotel voor de komende nacht, een comfort inn deze keer, bleek nog in Massachusetts te liggen maar dat mocht de pret niet drukken vonden wij. We checkten in lieten de reiskoffer op de kamer achter en gingen op weg naar Rhode Island.

Dorset hall revisited

Wederom uitstekend

De terugweg duurde wat langer dan de heenweg want de metro liep prima maar we bleken de shuttle naar het hotel net gemist te hebben en moesten een half uur op de volgden wachten. Op de kamer werden alle aankopen neergelegd en keken we elkaar even aan. We hadden niet echt zin om op zoek te gaan naar een restaurant en de zaak van gisteren was uitstekend bevallen dus we besloten daarheen terug te keren.

Zo kwamen we voor de tweede keer bij Dorset hall terecht. Deze keer geen voorgerecht maar twee hoofdgerechten en een salade. Toen we aangaven die te willen delen werd die netjes over twee borden verdeeld, wederom een voorbeeld waarom ik de Amerikaanse service waardeer. Het eten was net zo goed als gisteren maar deze keer gingen we niet na de maaltijd weg maar namen plaats aan de bar om van een tweede drankje te genieten en naar de dj te luisteren, die inmiddels was begonnen. Een prima einde aan een prima dag en ons verblijf in Boston. Als we meer dagen hadden gehad was ik graag wat langer gebleven maar dat zat er deze keer niet in, volgende keer beter.

Faneuil hall

Comics

Het einde van de tocht was lunchtijd en wonder boven wonder was om de hoek ook een hard rock café. Dat betekende dat we ons tweede hard rock café gingen bezoeken deze vakantie en al gauw zaten we achter een koud biertje (de wandeling was best wel warm geweest) de kaart te bestuderen. De keuze viel op een hamburger en een caesar salade met kip en beide smaakten prima.

Het café bleek pal naast faneuil hall marketplace te liggen en dat was onze tweede bestemming van vandaag. Dit zijn een soort markthallen met restaurantjes, winkeltjes en van alles en nog wat en hier brachten wij aardig wat uurtjes door. haar favoriete plek was een make-up winkel met heel veel spulletjes en de mijn een geek store met platen, vinyl en comics. Een Amerika vakantie zonder comic winkel kan niet en ik kocht hier dan ook wat comics uit het ultimate universum zodat ik mijn matties tenminste onder ogen kon komen als echter comic junk. Gezamenlijk hadden we ook een favoriete winkel en dat was een fantastische ijswinkel waar we van een heerlijk ijsje genoten. Daarna was het weer tijd voor winkelen en tenslotte een drankje op een terras voor we besloten dat het mooi was geweest voor vandaag.

The freedom trail

Onze gids

De metro bracht ons naar de Boston commons, het hart van de binnenstad waar wij in het visitor centre kaartjes kochten voor een wandeling met gids langs the freedom trail. Deze wandeling brengt je langs de plaatsen waar de opstand van de Amerikanen tegen de Engelsen begon die tot de onafhankelijkheidsoorlog leidde.

We kwamen prima op tijd aan want de volgende groep vertrok binnen tien minuten en we verzamelden ons buiten waar onze gids al bezig was zijn groep te verzamelen. De gids was getooid in klederdracht uit die tijd en speelde ook een persoon die meegedaan had aan de strijd en al gauw begon onze wandeling. Onze gids was een meeslepende verteller en de tocht die ruim twee uur duurde leerde mij vele nieuwe feiten over die tijd en de personen die toen leefden terwijl we langs plekken liepen waar alles destijds gebeurd was. Ik kan iedereen dan ook deze tour van harte aanbevelen als je ook maar een klein beetje geïnteresseerd bent in het omstaan van Amerika, thumbs up and highest recoomendation.

Naar het centrum van Boston

Not a skinhead on the MBTA

Vandaag was het zover, we zouden Boston gaan verkennen dus na het ontbijt liepen we naar de receptie want we hadden bij onze aankomst in de stad al begrepen dat de auto niet het juiste vervoermiddel was om naar de stad te gaan. Gelukkig nood ons hotel een gratis shuttle naar de dichtstbijzijnde halte van de MBTA, Boston.s OV, die elke half uur ging.

De volgende ging over twintig minuten dus we gingen even terug naar de kamer en een kwartiertje later stonden we weer beneden om in te stappen. De shuttle was een busje voor 15 personen en samen met enkele andere gasten namen we plaats om naar de metro gebracht te worden. Ter plekke aangekomen bleken er heel veel mensen te staan die informatie boden over het OV en de route naar de haven want dit weekend was het Boston's beurt om Sail te hosten. Dat betekende voor ons dat we uitleg kregen van iemand hoe we het beste naar de stad konden gaan en wat het voordeligste kaartje voor ons was (en dat bleek tot mijn verbazing geen dagkaart te zijn) en al gauw hadden we één herbruikbaar kaartje voor ons tweeën voor de tochten van vandaag. Gewapend met het kaartje begaven we ons naar ons spoor en dat was erg leeg want wij gingen naar de binnenstad en de kuddes gingen naar de havens. Hopelijk hadden we in de stad hetzelfde patroon.

Dorset hall

Erg lekker

De terugtocht verliep niet echt vlot met het slechte weer maar tenslotte waren we bij ons hotel en brachten de aankopen naar de kamer alwaar we een niet al te ver gelegen restaurant uitzochten voor het diner. De keuze viel op Dorset hall dat, net als gisteren, weer in een ander dorp lag.

Het regende nog steeds en de parkeerplaats lag tegenover het restaurant maar bij binnenkomst bleek de keuze erg goed te zijn. Het was een mooi en modern restaurant met leuke muziek en goede bediening. Algauw zaten we achter een cocktail en een bier en onze keuze viel op de salmon cakes als voorgerecht om te delen en voor mij fish & chips (ja het was een echter visvakantie voor mij) en de ossenhaas puntjes met uienringen en groenten voor haar. De zalm was echter op en op advies van de ober kozen we voor het pannetje mosselen en dat was een gouden tip want ze waren overheerlijk. Ook de hoofdgerechten waren prima alleen bleek er geen ijs te zijn als nagerecht, wel als onderdeel van een nagerecht maar niet los. Nu was dit Amerika en uiteraard werden er in no time twee schaaltjes met in elk een BOL ijs op tafel gezet, geen gezeik van dat hebben we niet op de kaart staan.

Na de maaltijd keerden we terug naar de auto in de nog steeds vallende regen en reden terug naar het hotel om die bekende klus tijdens Amerikaanse vakanties uit te voeren, het ontdoen van de aankopen van labeltjes en stickers om bij een mogelijke douane controle geen gezeur te krijgen. De tv ging aan op de kamer, er werd een biertje bij gepakt en al gauw groeide de stapel labelloze kleding aan de ene kant en de stapel dozen, tassen en afval aan de andere kant. Het kamermeisje had wat te doen morgen.

Shoppen

Toen was het nog droog

Vandaag was onze tweede dag in Boston maar er waren flinke buien voorspeld dus we zouden naar de dichtstbijzijnde outlet gaan en de dag daar doorbrengen. De rit zou een uur duren maar er stonden flink wat files en het was dan ook bijna twee uur later voor we aankwamen. Bij de aankomst was het weer werkelijk schitterend en er werd flink ingeslagen, ik kon bijna mijn hele lijst wegstrepen, er bleef alleen één spijkerbroek staan maar verder was alles weg. En waar mijn vriendin bij de eerste outlet nogal timide was, werd de schroom helemaal afgeworpen en werd er probleemloos aangeschaft. Op een gegeven moment ging ik even op en neer naar de auto om alle spullen weg te leggen en daarna was het tijd voor de lunch.

Outlets hebben meestal niet zo veel maar dan een foodcourt hier bleek een redelijke diner te zitten dus voor het eerst van mijn leven streek ik neer bij een Ruby Tuesday. Ik koos voor de burger en aan de overkant werd er, uiteraard, een salade besteld. Daarbij twee lekkere biertjes en dit was denk ik de beste maaltijd die ik bij een outlet gehad heb. Na de lunch was het wederom shoppen maar toen begn het te regenen. En regenen. En regenen. Het kwam werkelijk met bakken uit de hemel en ondanks dat we het uitstelden moesten we op een gegeven ogenblik toch terug naar de auto. Galant als ik ben liet ik mijn vriendin op een overdekt bankje bij de ingang achter en ging de auto ophalen waarbij ik goed nat werd maar het resultaat was dat vriendin en tweede set aankopen relatief droog binnen waren. Het was tijd om terug naar Boston te gaan.

Chinatown

Top

Onze kamer (net zoals het merendeel van de kamers) bleek in het gebouw te liggen dus we hadden geen ramen maar verder was alles ok. We pakten onze spullen uit en maakten ons op voor ons eerste trip in Boston, Quincy. Dit voorstadje lag niet al te ver van ons hotel en ze hadden een mooie Chinatown met bijbehorende restaurants en wij hadden trek in sushi.

We gingen bij Fuji naar binnen en bestelden uiteraard een biertje van Samuel Adams terwijl we ons eten gingen uitzoeken. Onze keuze viel op de huis special, miso soep, salade en een mooie schaal met sushi en sashimi aangevuld met een extra zeewier salade. Het eten was echt top en we genoten er ten volle van. Na de maaitijd maakten we nog een wandeling door de wijk en uiteraard werd er een pharmacy bezocht (echt de meest bezochte winkel soort deze vakantie) en daarna besloten we dat het genoeg was geweest, het was een topdag geweest vanaf de walvissen tot de sushi en daar gingen we in de toekomst vaak aan terugdenken.

Naar Boston

Ik heb wel eens beter geluncht

Eenmaal terug in de haven was het tijd voor onze volgende bestemming, Boston. We stapten dan ook in de auto zetten de Tom Tom aan en gingen op weg. Aangezien we op de boot alleen een hot dog hadden gegeten waren we best wel hongerig en dus werd er bij een KFC gestopt voor de lunch.

Daarna gingen we verder richting Boston en eenmaal in de stad bleek het druk te zijn, heel druk. We kwamen van het noorden en ons hotel was in het zuiden en dat betekende dat we de stad door moesten via een soort tunnel systeem en dat stond zo vast als een huis.Na een lange tijd ondergronds doorgebracht te hadden kwamen we tenslotte weer in de open lucht en konden we de weg naar ons hotel vervolgen. Het was een Ramada en verreweg het duurste hotel van de hele reis en dat oorzaak bleek sail te zijn. Wij waren namelijk exact tijdens dat weekend in Boston en dus waren de hotelprijzen torenhoog maar daar konden we weinig aan veranderen dus het moest maar voor de komende drie nachten.

Heksen en walvissen.

Heksenstad

Bij het nader invullen van de trip naar Amerika viel het op dat Salem erg dicht bij Boston ligt, om precies te zijn is het een half uurtje rijden en je bent er. Nu ben ik bij lange na niet zo'n grote horror fan als mijn matties Frank, Simon en Dennis maar een bezoekje aan de stad die berucht is geworden om zijn heksenverbrandingen is iets wat mij toch wel wat lijkt. Voeg daar aan toe dat Salem een klein stukje onder Gloucester ligt, de stad waarvandaan je naar de walvisgronden kunt varen en een mooie dagtrip is geboren bestaande uit whale watching met de 7 seas en vervolgens wat heksen verbranding op onszelf.

Geen baseball

Deze keer helaas niet

Standaard onderdeel van een vakantie in Amerika is een bezoek aan een baseball wedstrijd en ook dit jaar dacht ik geen probleem te hebben aangezien we zowel op de thuisbasis van de Toronto Blue Jays als de Boston Red Sox verblijven. Helaas blijken beide teams niet thuis te spelen op de data dat we in hun steden zijn en zelfs met het wat verleggen van de reisroute gaat het absoluut niet lukken. Om toch nog iets van het sfeertje mee te krijgen gaan we wel een tour doen van Fenway park, het ballaprk van de rode sokken en alhoewel ik dat best wel leuk vindt is het bezoeken van een echte wedstrijd toch een stuk leuker, maar ja wat er niet in zit kun je ook niet doen.

Route

De onze is bekend

Met nog zeven weken te gaan voor de vakantie zijn we er op grote lijnen uit waar we heengaan. Het stuk in Canada was al bekend (ook niet al te moeilijk) maar het stuk in Amerika was nog compleet open. Inmiddels heb ik een mooie route samengesteld die ons door de staat New York voert (twee of drie overnachtingen) naar Boston (drie of vier overnachtingen) en ons door alle zes de staten van New England voert. Het wordt tijd voor de volgende stap en dat worden de hotels in Canada plus ESTA om Amerika in te kunnen. Daarna wordt het eens kijken hoe de route in Amerika verder gaat lopen. Het volgende bericht wordt waarschijnlijk de invulling van het Canadese gedeelte de komende dagen.

Route

Boston staat in ieder geval op het programma

Nu de tickets geboekt zijn wordt het tijd om over de route na te denken. Voor Canada is dat een makkie want dat wordt Toronto en Niagara Falls om vervolgens door te steken naar Amerika.

Daar wordt het echter wat lastiger want ik weet niet wat er overal te doen is dus daar moet wat onderzoek naar komen. Twee dingen zijn nu al zeker, we gaan een dag of vier in Boston doorbrengen en alle zes staten van New England gaan bezocht worden, Maine, Massachucetts, New Hampshire, Vermont, Rhode Island en Connecticut. Wat zoeken op het internet levert al aardig wat suggesties op voor vier van de zes plus goed berijdbare route maar New Hampshire en Vermont (behalve de fabriek waar Ben and Jerry ooit begonnen) zijn nog grote vraagtekens. Leuk uitzoekklusje voor de komende tijd. We gaan zien welke steden  en dorpen het gaan worden.

Lopen door Miami Beach

Kleren voor Sammies!!

Na het ontbijt was het cruise tijd door Miami Beach. We kregen het lumineuze idee om met de DuckTours de stad te gaan verkennen (hadden we ook in Dublin en Boston gezien), maar helaas waren de eerste twee tours met dit amfibie voertuig volgeboekt en omdat we om 13.00 uur weer terug moesten zijn om niet te laat bij het basketbal te komen, konden we deze niet doen. Dus gingen we verder met de benenwagen, en brachten we onder andere een bezoek aan de schitterende stranden van Florida (je zou bijna David Hasselhoff of Pamela Anderson hier verwachten). Op de terugweg kwamen we langs een ge-wel-di-ge winkel, namelijk Alvin's Island. Het woord tourist trap is hier bijzonder op van toepassing, dus we wilden er eigenlijk gewoon langs lopen, maar in de etalage zagen we een "extreme loud Hawaii shirt" en toevallig was een van ons naar een setje daarvan op zoek. Een half uur later liepen we weer buiten, vier shirts en een koelkast magneet rijker!

Even chill bij het zwembad

Daarna was het nog een tijdje doorlopen, en zagen we nog echt veel leuke winkels en ook kraampjes die heel veel eigen gemaakte sieraden maar met name vers fruit en fruitsappen en smoothies verkochten. We namen nog een frozen lemonade en ik kocht bij de Apple Store (die nu wel echt open was) een nieuw hoesje voor mijn iPhone, omdat de ander begon te slijten en een nieuwe koptelefoon van Bowers & Wilkinson, omdat mijn in ears van Monster steeds meer pijn in mijn oren gaan doen. Daarna terug naar het hotel, voor een verkwikkende duik in het zwembad (dat was erg lekker, moet ik zeggen, ook even zo relaxen is vakantie!). Na een uurtje daar gezwommen en gezeten te hebben, was het tijd voor Rene en mij om af te reizen naar het stadion van de Miami Heat om daar de wedstrijd tegen de Boston Celtics te gaan bekijken en voor Simon om de Bayside omgeving te gaan verkennen en zoals jullie hem inmiddels ook wel kennen, enigszins onveilig te gaan maken. Deze keer niet met de eigen auto (werd afgeraden vanwege het verkeer), maar voor het eerst met de taxi, die ons er in een kwartier (met nog even Simon afgezet te hebben) naar de plaats van bestemming bracht.

Florida

Na het zeer geslaagde weekje Amerika dit jaar, is er groot enthousiasme om het volgend jaar weer te doen. Dat smaakte echt naar meer. Of het gaat lukken i.v.m. beschikbaarheid, familie en financiën is onduidelijk, maar je kunt nooit genoeg met de voorpret beginnen. Zo spraken René en ik afgelopen week eens over wat mogelijkheden. Las Vegas viel toch wel snel af, want dat was teveel een one trick pony. Boston en New England omgeving is een mogelijkheid, net als Chicago. Maar waar we toch wel vaak op uitkwamen, ook gezien de financiele impact, is een weekje Florida. Vliegen is redelijk goedkoop en qua hotels is daar ook wel goed uit te komen. Tja, ik heb Miami eigenlijk nog nooit echt gezien en een dagje Disney of zoiets is ook prima. de Florida Keys ben ik wel geweest, maar toen had ik tweedegraads zonnebrand verbranding op mijn rug, dus om nou te zeggen dat ik me dat heel erg goed herinner, nou nee (wel dat ik een boot volgekotst heb als gevolg van zeeziekte, ik HAAT varen). Dus genoeg te doen en zonder problemen een leuk programma van te maken. Er schijnen in Florida ook Hooters vestigingen te zijn en René had al een giga outlet center gevonden, dus dat klinkt al erg goed. Ik heb er nu al zin in en de voorpret van een programma in elkaar draaien is dus al gaaf, zelfs als we volgend jaar NIET zouden gaan. Ah well, we´ll see!!!

Oh ja, Napels slaan we wel over in Florida!!! Oh ja, en gewoon voor de leut, volgt de liefhebber deze link!!