Bedrock city

Onze vroeg opstaander was wederom om zes uur wakker en vond dat een mooi tijdstip om op te staan en wat plaatjes van Flagstaff te gaan schieten. Onder wat gesmoorde kreten van de langslaper vertrok hij op expeditie. Dit leverde twee dingen op:
1) Een sfeer impressie van Flagstaff om zes uur op een zaterdag ochtend
2) Een vroeg vertrek naar de grote kloof.

Onderweg werd het ontbijt genuttigd in het etablissement van een zekere Fred Flintstone, een luidruchtig figuur uit het stenen tijdperk. Zijn Bedrock city was nogal verlopen, de jus d'orange was niet je van het maar met een gevulde maag werd de tocht voortgezet.

De reis naar Flagstaff

Na een forse nacht slaap was de jetlag verdwenen, dusdanig verdwenen dat onze Egyptoloog een ochtend ronde maakte om de omgeving (en met name het Luxor) te fotograferen. Hij had kennelijk goed geluisterd naar mijn verhalen over ochtend humeuren want hij keerde met koffie terug op de kamer, waarvoor hulde. Het Excalibur werd verlaten en de reis naar Flagstaff en de Grand Canyon werd ingezet.

De eerste stop werd Kingman gelegen aan de historische route 66. Hier werd geluncht in een echte Amerikaanse neon light diner. Onze tafeldame was de erg vriendelijke Aspen maar toen zoor de zesde keer vroeg of alles naar wens was vonden wij het wel genoeg. Stop twee werd Williams waar (met moeite) getankt werd. Eerst deed de credit card het niet en vervolgens lukte het niet om benzine aan de pomp te onttrekken. Na enige assistentie van de eigenaresse kwam alles toch nog goed en kwamen wij in Flagstaff, het eindpunt van dag twee aan. Na het scoren van het Arizonian motel werd de weg naar de shopping mall ingeslagen waar t-shirts, een jas, een broek, software en andere zaken werden ingeslagen. Aldus eindigde dag twee.

Bedrock city

Bedrock city

We stonden vroeg op want vandaag was de Grand Canyon ons doel. Ons motel bood niet al te veel dus we waren snel weg zonder ontbijt. Onderweg naar de Canyon kwamen we door Williams heen en hier bleek een campground gevestigd zijn dat nog uit het stenen tijdperk stamde. We stalden de auto en besloten een koffie, sapje en hapje te doen in het etablissement. Het had zijn beste tijd wel gehad, het eten en drinken was niet al te best maar het was toch erg leuk om in een Flintstone´s park te ontbijten.  Nadat de magen weer gevuld waren stapten we de auto wederom in voor de rest van de trip.

Zoals altijd gebeurd ontstaan er vakantie nummers en deze vakantie was niet anders. Dag in dag uit hoorden we het nummer You oughta know van de voor ons onbekende Alanis Morissette en dat werd toch wel ons vakantie nummer. Elke keer als het gespeeld werd zongen wij luidkeels mee, zo ook nu. Nog geen vijf minuten nadat we onderweg waren kwam Alanis alweer voorbij en goed gemutst reden wij dan ook verder.