Topchef

Links Robert, rechts Julius

Ik ben niet zo'n tv kijker. Meestal kijk ik naar (gedwonloade) films en/of tv series. Heel soms kijk ik wel eens stukjes van kook programma's (zoals bekend houd ik van lekker eten) een van mijn favorieten was destijds hell's kitchen met Gordon Ramsey en uiteraard kijk ik naar sport. Afgelopen week zag ik een stukje van topchef 2012 waarin Robert Kranenborg & Julias Jaspers in een week een team klaarstomen om het tegen de brigade van een sterrenkok op te nemen. In de aflevering die ik zag was het de week finale tegen het team van Chris Naylor van Vermeer. Aangezien ik bij Vermeer gegeten had en het programma wel leuk vond keek ik het uit.

Bij de afsluiting werd echter gezegd dat de komende week de strijd ging tegen Wilco Berends van de Nederlanden en aangezien ik daar een van mijn beste diner's ooit heb gehad ga ik pogen de hele serie deze week te volgen. Maandag was Wilco zelf aanwezig die een masterclass gaf met een erg mooi visgerecht en dinsdag was dan aflevering twee. Ik ben benieuwd hoe het team van Wilco het vrijdag gaat doen in de finale tegen het team van Robert en Jasper.

Michelin gids

Gisteren was het zover de bekendmaking van de nieuwe Michelin sterren voor Nederland. Ik ben altijd al een liefhebber van lekker eten geweest mede dankzij de inbreng van mijn vader die niet alleen goed kan koken maar die ons van jongs af aan al meenam naar restaurants om uit eten te gaan.

Met Dennis, een van mijn beste vrienden ben ik op een gegeven ogenblik als verjaardagscadeau een etentje gaan geven i.p.v. een cadeau. We starten met pizzeria en Argentijn maar enkele jaren terug zijn we op de betere restaurants overgestapt. We starten als eersten met restaurant Halvemaan en er volgden er nog velen die in de top 100 van de lekker stonden of Michelin sterren hadden. Zo was ik erg blij dat twee van de restaurants die ik uitgekozen had zo goed bij Dennis in de smaak vielen dat hij er vaker is gaan eten. Het gaat dan om de Nederlanden en Vinkeles, maar ook Dennis heeft menig topper bij mij geïntroduceerd waarbij ik vooral Vermeer een erg mooie ervaring vond..

Terug naar de sterrenregen. De lijst van dit jaar was niet heel opmerkelijk, 1 restaurant was zijn ster kwijt, 7 hadden hun eerste ster gekregen en drie waren van een naar twee sterren gestegen. Geen van de restaurants waar ik gegeten had of die op mijn lijstje van binnenkort te bezoeken stonden was gewijzigd  Wat wel opmerkelijk was is dat wij voor het eerst meet twee sterren restaurants dan België hebben. Nederland stijgt langzaam maar zeker als gastronomisch land iets dat ik alleen maar kan toejuichen.

Daytona Beach

Vintage Hooters, a girl with a bucket of beer!

Na ons bezoek aan de ACME Superstore, besloten we om naar Daytona Beach te rijden. Maar net als in 1993 begon het onderweg te regenen. En aangezien de grootste attractie van Daytona naast de Nascar race die daar gereden wordt (maar niet nu :-)) het strand is, wordt de spoeling dan wel erg dun. Omdat het al tegen onze lunchtijd aan zat, zat er derhalve niets anders op dan het eerste de beste restaurant in te duiken om daar snel een lunch te gebruiken, want anders begon de honger hoofdpijn erg toe te slaan.  Laat nu net Rene de afslag nemen bij Daytona Speedway Stadium, naar het culinaire hoogtepuntje van Daytona, Hooters (met gratis Wifi). Serveerster was Nicole, en het kan zonder enige twijfel gesteld worden: deze "dame" had het buskruit niet uitgevonden, maar ze kon wel een emmer met 5 flesjes Corona aanbieden voor 15 dollar, wat volgens mijn metgezellen een dusdanig koopje was, dat ze dat echt niet konden laten lopen, dus 2 minuten later hadden we een emmer met bier op tafel staan (dat gebeurd me niet zo vaak in De Nederlanden of Vermeer, maar het is wel eens wat anders). De lunch bestond verder uit de huisspecialiteit van "boneless chicken wings" met de pittige saus, waarvan ik in ieder geval de zweetdruppels op mijn voorhoofd had staan na een stukje geprobeerd te hebben, de andere twee helden hebben het bordje verder keurig leeg gegeten. Vervolgens nam Rene de Speedway Sandwich (de plaatselijke specialiteit, natuurlijk) en Simon en ik hadden allebei de "test burgers", mini van formaat, maar het aantal (vier) compenseerde dat weer.

Beach bum!!

Na onszelf weer gelaafd en gespijsd te hebben, konden we er weer even tegenaan om toch het strand te gaan bewonderen, want inmiddels was het in ieder geval opgehouden met regenen. Dat was redelijk makkelijk te vinden, want het was de weg gewoon 10 kilometer rechtdoor rijden en en reden we de zee in. Dat kan overigens echt in Daytona, want het is een van de weinige (zo niet enige) stranden in de Verenigde Staten waar je met je auto het strand op mag en daar ook mag parkeren. Zo een ervaring wil je natuurlijk niet missen, en zeker toen bleek dat er geen toegang geheven werd, moesten we met de door Simon inmiddels verafgode Ford Escape even het strand op. Maar aangezien er geen zon was en het erg hard begon te waaien, was dat uiteindelijk een uitstapje van tien minuten. Daarna vertrokken we weer, zochten nog even naar een Apple winkel in Daytona die uiteindelijk niet bleek te bestaan en reden toen weer terug naar Orlando, om uiteindelijk nog de Ugg winkel in een nieuw winkelcentrum met een bezoekje te vereren, met een uiteindelijke score van drie paar voor de familie Janssen. Als laatste op de terugweg nog even bij de Orlando Premium Outlet gestopt om een oude belofte qua aankoop in te lossen en daarna waren we weer terug bij ons appartement 408 F op de Floridays Resort om ons op te maken voor het avond programma!

Vermeer

Afgelopen vrijdag sprak ik Dennis die met de vraag kwam of ik woensdag wat te doen had, op mijn ontkennende antwoord kwam hij met de vraag of ik zin had om bij Vermeer te gaan eten. Nu is eten een belangrijk topic, zoals je in dit blog kunt zien, dus daar hoefde ik niet lang over te twijfelen. en de afspraak werd dan ook gezet op half zeven bij Vermeer. Nu zou dit mijn 2e bezoek aan Vermeer worden en gezien de mooie herinneringen van de vorige keer was ik er volledig klaar voor. Ik kon dan ook bijna niet wachten tot het tijd was om Vermeer te gaan bezoeken. Stipt half zeven was ik dan ook aanwezig op de Prins Hendrikkade waar Vermeer gevestigd is.

Bij binnenkomst werden wij netjes naar de foyer begeleid waar wij ons in ruime fauteuils neer lieten zakken en een aperitief bestelden (water voor beiden aangezien Dennis niet drinkt en donderdag voor mij een gewone werkdag is). De hapjes werden op tafel gezet om bij het water van te genieten en de kaart werd gebracht. Dit laatste echter op verzoek van Dennis omdat hij als goede bekende begroet werd met de vraag of hij zoals gewoonlijk het palet Vermeer (10 gangen menu) wenste te eten of de kaart toch in wilde zien. De keus was snel gemaakt en wij begaven ons aan tafel om van het palet te genieten.

Sommelier Simon Veldman was vrij vandaag dus nam Maître Niek Beute deze rol voor zijn rekening, Hij brengt het op een andere manier dan Simon maar even deskundig en weet zijn verhaal goed aan te passen aan de gast. Zo moest ik bij de rode wijn zelf aangeven wat ik proefde en rook voor hij iets wilde vertellen en n.a.v. mijn opmerking over de witte wijn die ik bij mijn kaasplankje kreeg besloot hij prompt zelf even mee te proeven.

Het eten zelf was wederom fantastisch. Het was duidelijk de start van het schaal dieren seizoen want zowel krab als kreeft maakten onderdeel van het palet uit. Ook de signature dish van chef Christopher Naylor ontbrak niet, de casserole van seizoensgroenten met een jus van warme kropsla. De hoofdprijs werd echter gestolen door de zonnevis met paling, wat een mooi gerecht.

Net zoals bij de Nederlanden wederom een eervolle vermelding voor het dessert. Dit bestond uit vier onderdelen van fruit en groenten en bevatte juweeltjes als gebakken aardbeien met ijs van olijolie en mousse van doperwten. Kortom wederom een zeer geslaagd bezoek en ik ben benieuwd wat de Michelin man over drie weken gaat zeggen.

Hooters, deja 2

We zaten dus om 9.15 uur in de auto. Terug rijden naar het hotel was waarschijnlijk iets van een uur en dan zouden we waarschijnlijk pas om 10.30 aan tafel zitten. Niet echt goed voor de spijsvertering. Maar ik geloof niet in toeval, dus er moet een ingreep van de Here Jezus zijn geweest, want toen we net op het punt stonden om richting snelweg te gaan rijden zagen we een bekend bord: HOOTERS Woodbridge! En omdat we toch moesten eten streken we daar maar neer.

Laten we eerlijk wezen: het is geen Ron Blaauw, Bockedoorns of Vermeer en ook geen Fogo de Chao, maar het kan er wel bijzonder gezellig zijn. Met de Phillies op de achtergrond hadden we deze keer Mexicaans (Frank en Dennis), een stuk vis (René) en voor de verandering een burger (Simon). Deze keer was de gastvrouw Angelina, die het niet erg druk had vanavond. Zij “liep” in het niet-rokers gedeelte. Jazeker, in de USA mag er dus in de horeca nog gerookt worden en aangezien iedereen daar wilde zitten op een paar malloten uit Nederland na, stond het meisje met haar ziel onder haar arm. Dat konden we niet laten gebeuren, dus maakten we er een klein feest van! Dat werd erg gewaardeerd (of men kon het heel goed spelen), wat aan het eind van de dag tot een groepsknuffel leidde. Om de avond in stijl af te sluiten kocht Simon nog een HOOTERS t-shirt voor Jennifer.

En dat de meiden er zin in hadden, is te zien in bijgaande video!