Onvrijwillig afscheid

Ik ben al een tijdje bezig met het opruimen van mijn huis en het weggooien van dingen waar ik geen behoefte meer aan heb. Zo leidde dat o.a. tot het verwijderen van (en schrijven over) dingen als een plastic beker van de Banana bungalow en een kookboek waar ik meer dan twintig jaar geleden mijn carrière als thuiskok mee ben begonnen.

Deze keer kwam ik iets tegen wat ik niet weg wilde gooien maar wel weg moest gooien. Toen ik in 2010 in Azië was bracht ik in Kuala Lumpur een bezoek aan restaurant Ibunda. Ik had al enkele dagen genoten van het eten in Azië maar wilde een keertje genieten van een goed Maleisisch restaurant. De manager van de lounge en bar van het hotel gaf ons Ibunda als tip en we hebben daar werkelijk uitstekend gegeten. Na afloop kregen we nog wat souvenirs mee bestaande uit een mooie ansichtkaart van het restaurant, een pijpje kaneel en een klein flesje met olie. Ik deed mijn uiterste best om de souvenirs ongeschonden mee te krijgen naar Nederland en slaagde daar ook prima in. Alles werd netjes opgeruimd in de kast met mooie herinneringen. Toen ik deze kast echter aan het uitruimen was viel mij op dat het flesje (en zoals je op de foto ziet is het echte een heel erg klein flesje) niet helemaal meer consumptie geschikt was. Erger nog het zag er uit alsof het zou gaan ontploffen. Met pijn in het hart gooide ik het flesje dan ook weg want als het uit elkaar zou barsten was ik erg bang voor de geur en vlek effecten die het zou achterlaten. Ik moet het voor de komende tijd dan ook doen met de kaart en het pijpje kaneel, maar zoals Meat Loaf ooit zong, Two out of three aint bad.

Podium

Amuses

Zaterdagavond ging ik uit eten met een ex collega en goede vriend. Ondanks dat hij al wat jaartjes weg is bij ons bedrijf zien we elkaar nog steeds en staat er minimaal één (goed) etentje per jaar op de kalender. De laatste keer was het mijn beurt geweest en hadden we bij Le restaurant van Jan de Wit gegeten. Aangezien hij in Utrecht woont en het zijn beurt is reisde ik naar de domstad af met onze vrienden van de NS. We ontmoeten elkaar op Hoog Cathrijne om de bus nar Podium te pakken, het door hem uitgekozen restaurant.

Het concept is gelijk aan dat van Le restaurant, er is één menu waar wat afwijkingen op mogelijk zijn bij allergieën of indien men bepaalde dingen niet lust. Op zich was dit niet vreemd want tijdens een van onze gesprekjes met chef Leon Mazairac, die regelmatig aan tafel kwam, vertelde deze samen met Jan de Wit bij de Nederlanden gewerkt te hebben. Terwijl wij ons zetelden kwam de maitre vragen of wij met misschien met wat bibbels wilden beginnen. Uiteraard wilden wij dat en men schonk hier een Bollinger, de favoriete champagne van James Bond. Even later kwamen de amuse´s binnen waarvan met name de oester een erg feestelijke opener van de avond was. Onder het genot van het vers gebakken brood bespraken wij de afgelopen periode en wat wij gingen doen. Een van de dingen die ik erg leuk vond was zijn vakantie van later dit jaar naar Maleisië, ik had tenslotte erg goede herinneringen aan mijn Azië trip en kon nog wat tips geven zoals restaurant Ibunda in Kuala Lumpur.

Leon Mazairac

Terug naar maaltijd want dat was tenslotte de hoofdreden om voor podium te kiezen. Het zes gangen menu was uitstekend maar de wijn spijs combinaties waren hemels. Vooral hoe de zuurgraad van de eerste wijn veranderde in combinatie met de varkenspoot was een openbaring. Wat ook erg leuk was, was dat het merendeel van de gerechten door de keuken opgediend werd en dat de chef zelf de truffel kwam schaven bij zijn signature dish van ravioli. Ik moet ook zeggen dat dit de beste gang van de hele avond was, niets ten nadele van de Slrei, de black Angus of de andere heerlijkheden maar dit was hands down de winnaar.

Toen het tenslotte tijd was voor de koffie (nu ja espresso) en de friandises besloten wij daar een grappa bij te nemen. Nu bleek dit het favoriete digestief van de chef te zijn en men had erg veel soorten in huis. Wij kozen beide voor een andere en toen de chef zag dat wij aan de grappa zaten kwam hij langs om vol enthousiasme te vertellen over de grappa´s die hij zelf uit Italië haalde. Wij moesten dan ook nog een glaasje van zijn favoriete grappa proeven en die was inderdaad erg lekker. Ruim na elfen verlieten wij dan ook het pand na een zeer geslaagde avond. De lat ligt hoog voor mij als ik weer een restaurant in Amsterdam moet gaan uitzoeken.

Anak Dèpok

Ik vier al jaren mijn verjaardag niet meer, het enige wat ik nog doe is samen met mijn  goede vriend Dennis uit eten gaan ter ere van onze verjaardagen. Is hij jarig dan trakteer ik en uiteraard vice versa. Zo wou ik ook dit jaar doen maar ja met bepaalde vrienden lukt dat niet helemaal. Zo vertelde een van mijn vrienden tegen een andere dat ik maandag 50 werd en prompt besloot deze dat ik met hem en zijn vriendin uit eten moest gaan op mijn verjaardag.

Aangezien ik een drukke werkdag had sprak ik hem pas op het eind van de dag en hij vroeg of ik het geen bezwaar vond om bij hun in Bilthoven te gaan eten. Uiteraard was dat geen enkel probleem en tegen half zeven arriveerde ik in hun nederige stulpje. Het zou Indonesisch worden bij Anak Dèpok in Den Dolder. Ik was benieuwd hoe het zich zou verhouden tot Puri Indonesia, de 9+ van Johannes van Dam waar ik net was geweest. Bij binnentreden zag alles er al prima uit, een mooie verzorgde ruimte, nette bediening en op de deur aanbevelingen van Michelin en Gault Milleau.

Verschillen waren er meer dan genoeg.Om te beginnen met de wijnkaart waar ik een mooie Sancerre van uitzocht en de amuse (pittige koekjes met noten) die op tafel gezet werd. Ook hier gingen we voor de rijsttafel, deze keer dus voor drie personen en niet voor vier personen. Een overeenkomst was er ook. De bakjes met gerechten waren niet ontzettend groot, dus in tegenstelling tot wat twijfelende geesten dachten klopten de porties bij Puri wel degelijk.

Dat was echter meteen de enige overeenkomst want waar het eten bij Puri gewoon goed te noemen was, was het eten bij Anak perfect te noemen. Elke hap was een waar genot of het nu ging om de eieren, de rendang, de kip, de lam saté, de groenten, de banaan of wat dan ook niets viel uit de toon. Het andere grote verschil was dat we nu bij lange na niet alle bakjes leeg kregen maar dat had meer te maken met de samenstelling van het gezelschap (mijn vriend en vriendin konden bij lange na niet op tegen Simon & Dennis) en het feit dat we nog twee extra porties saté bij bestelden, zowel de ajam als de babi. En wat de ajam nog beschaafd drie stokjes was, was de babi heel veel meer stokjes. De winnaar van de gerechten was voor mij toch wel de lam saté, wat een malsheid en wat een heerlijke bereiding van de ketjap dressing. Tot nu toe stond Ibinda in Kuala Lumpur op eenzame hoogte in mijn lijst van Aziatische restaurants maar ze hebben er een concurrent bij gekregen.

Ìbunda

Vamavond was onze laatste avond in Maleisië en we wouden  dus van de plaatselijke keuken gaan genieten. Op aanraden van de chef van de bar in het hotel; gingen we naar een goed Maleisisch restaurant in de buurt (zie de taxi avonturen hier onder voor de rit). We gingen een mooi restaurant binnen dat echter erg leeg was. Er kwamen na ons nog een aantal gasten binnen maar echt druk was het niet. Het eten daarentegen was heel erg goed te noemen. Een uitstekende krab soep gevolgd door tijger garnalen oin een pittige kokos jus met daarbij een plaatselijke rijstsoort.Het was gewoon top te noemen. De enige wanklank was de non alcoholische cocktail die Ron bestelde, het was groen en het smaakte naar gras, laten we het daar maar bij houden. Maar verder is het restaurant een aanrader.