De vuurtoren

Niet druk

Na de prima maaltijd was het tijd om de vuurtoren, het doel van onze tocht, en het strand te bezoeken en dat bleek een kippeneindje van het restaurant verwijderd te zijn. Texel mag dan het grootste waddeneiland zijn, de afstanden zijn niet al te groot.

De parkeerplaats was niet al te vol mat auto's maar wel met water zodat we zorgvuldig een plekje zonder natte voeten uitzochten. Als eerste werden er wat foto's van de vuurtoren gemaakt en daarna liepen we naar het strand waar het erg rustig was qua mensen maar erg wild qua zee. Het was eb en dat bleek een flinke wandeling naar het water te betekenen waar niemand in lag, vast dankzij de borden verboden te zwemmen. We waren in ieder geval goed uitgewaaid dus we gingen terug naar de auto want onze kamer zou inmiddels beschikbaar zijn.

De robbenjager

Toch te koud

Onze eerste tocht voerde ons naar de noordkant van het eiland waar de vuurtoren gelegen is. Het was ondertussen al laat in de middag geworden en dus hadden we best wel trek gekregen en we stopten dus bij een restaurant dat op de route lag.

Bij binnenkomst bij de robbenjager was het eventjes een formulier invullen i.v.m. de Corona regels en via de looproute een plekje op het terras bemachtigen. Er werd een Skuumkoppe en een cola light besteld en daarna kozen we voor een salade carpaccio en een uitsmijter ham en kaas die we echter binnen nuttigden want de wind was toch net wat te sterk op het terras om daar van de maaltijd te kunnen genieten. Het eten smaakte prima (net zoals de skuumkoppe trouwens) en met een volle maag besloten wij om de tocht naar de Noordkaap te vervolgen.