Cochem

Na het ontbijt bracht onze bus ons naar Cuchem waar we onze tweede dag zouden doorbrengen. Wederom hetzelfde beeld als op de eerste dag met veel regen onderweg en ook toen we aankwamen was het niet echt droog. Toen we in altstad afgezet waren regende het nog steeds en we besloten om te starten met koffie (en gebak voor de liefhebbers) in het restaurant ven Cochumer jung. Het waren forse bakken koffie en forse taartpunten dus het duurde even voor we de deur weer uit waren maar het voordeel was dan ook dat het weer droog geworden was.

Met een prettige temperatuur en droge hemel winkelden we vrolijk rond in altstad waar drank toch wel het belangrijkste thema was in de meeste winkels. De excursie bestond naar keuze uit een bezoek aan het plaatselijke kasteel (hoog op de berg) of een rit met het plaatselijke treintje door de stad. Ik koos voor dat laatste en kon het niet nalaten om vergelijkingen te trekken met de tocht die ik in Key West met de conch train had gemaakt. (Key West won uiteraard vanwege de betere temperaturen).Na afloop kregen we nog een glas Moezel wijn om de tour mee te beëindigen. Je kon kiezen uit droog, half droog en zoet en aangezien mijn leuze, de drogen wijn, al behoorlijk zoet smaakte vraag ik me af hoe de zoette wijn smaakte.

Outback Steakhouse

Ons diner bij in de Outback

Na een flinke autorit, Graceland en Sun Studio, begon de energie wel wat weg te zakken. Tijd om de reserves weer op te laden voordat we naar Beale Street zouden vertrekken. De keus voor ons diner was gevallen op Outback Steakhouse.  Verrassend genoeg is de specialiteit daar biefstuk en door mijn bezoek in Las Vegas aan deze keten dat ze die erg goed klaar konden maken. En ook dat de porties niet zo schrikbarend groot waren. Onze ober deze avond was Kevin, een boom van een kerel, die ons goed wegwijz maakte door de kaart van Outback. We namen wat kleine voorafjes (uiensoep en tonijn) om de smaak papillen wat uit te dagen, om daarna ons te storten op biefstuk die tot perfectie gebakken was (voor de kenners, een serieuze uitdager voor Loetje, die het op punten nog net weet te winnen in mijn beleving). Het was dan ook niet verwonderlijk dat alle bordjes schoon op naar de keuken terug gingen. En door de normale portionering, was er ook nog ruimte voor een dessert, waarbij Simon en ik ons lieten verleiden tot de Key Lime Pie, die inderdaad beter was dan hetgeen we op Key West gegeten hadden.

Dit alles in een bijzonder ongedwongen sfeer, een manager van de zaak die wel aanwezig was, maar op een hele leuke manier met gasten en personeel om ging en een topper als ober was het een geslaagd diner. Nu op naar Beale Street (waar we voor Kevin een "big ass beer" moesten nemen, wat lastig voor mij als geheel onthouder :-)).

Margaritaville

Wederom een door de vakantie in Chicago van mijn vriend geïnspireerde blogpost. Ik kreeg een mailtje van hem dat we een hotspot moesten toevoegen aan ons verblijf in Nashville en wel Margaritaville. Aangezien ik hier nog nooit van gehoord had klikte ik op de mee gestuurde link en kwam uit op de site van de restaurant keten van zanger Jimmy Buffet.

Het riep bij mij herinneringen op aan ons bezoek aan Key West het afgelopen jaar waar wij aten in Sloppy Joe's, het geliefde café waar Hemingway heel wat uurtjes doorgebracht heeft. Net zoals Sloppy Joe's heeft Margaritaville een groot podium waar elke dag artiesten optreden en bestaat de kaart uit typisch Amerikaans voedsel zoals hamburgers, steaks en sandwiches.  Het enige grote verschil dat ik zo gauw zag was dat, en niet vreemd met deze naam, Margaritaville een zeer grote collectie margarita's serveert. Er is weer een avond in Nashville gevuld!

Amerika 2011 een retrospective

De afgelopen dagen heb ik met Simon en Dennis door Florida gezworven. Deze keer helaas zonder onze vaste mattie Frank, hij kon niet onder zijn familie verplichtingen uit. We hebben het met zijn drieën erg goed gehad in het Florida zonnetje, de temperatuur was constant strak boven de dertig graden en op 2 kleine buitjes na hebben we geen slecht weer gehad. De volgende keer moeten de drie musketiers echter weer verenigd zijn en gaat Frank gewoon mee. Hier een korte terugblik op de diverse gebeurtenissen.

Vervoer:

Deze keer was het vervoer beperkt tot rijden en vliegen. We vlogen met Continental en deze maatschappij kan ik niemand aanraden. Oude toestellen, veel vertraging en weinig service. Er zijn betere opties te vinden dus doe het niet is mijn advies. Onze auto was wederom een SUV en Dennis kreeg bij het ophalen de optie om voor $4 per dag extra een Jeep Grand Cherokee te huren iets wat hij uiteraard deed. De Jeep bleek echter een Ford escape te zijn en dat was voor liefhebbers van dit merk als Dennis en Simon een harde klap. Tevens was onze Garmin (de Amerikaanse versie van de Tom Tom) erg traag met het vinden van satellieten dus ook hier geen top ervaring.

Shoppen:

Toch wel een belangrijke reden om naar Amerika te gaan is het aanschaffen van diverse zaken. Met een gunstige dollar koers en de normaal al aantrekkelijke prijzen in Amerika lieten we ons dan ook niet onbetuigd. Er werd uiteraard veel kleding (ook voor anderen) aangeschaft maar daarnaast werden er ook een horloge, een extra koffer, comics (Acme superstore is de bomb) en vreemde zaken als BBQ sausen aangeschaft. Kortom het shop gedeelte is perfect ingevuld.

Muziek:

VV King´s blues club

Helaas vonden we deze keer geen station zoals 94 WYSP die we twee jaar geleden hadden. Er waren wat aardige rock stations maar er werd veel Latin gedraaid en dat is toch niet de favoriete muziek van Simon en Dennis dus we deden het vaak zonder radio. Qua clubs was het stukken beter. In Key West genoten we van een optreden van de Doerfels en geheel toevallig kwamen we op de laatste dag bij de B.B King's blues club uit en hier hebben we een mooie avond gehad met een prima negen koppige band die heel veel Motown speelde. Dat de deejay in de braks dan weer veel R&B draaide, zoals dit nummer, mocht de pret niet drukken. Mocht je een B.B. King's blues club (ja het is een keten) op je vakantie tegenkomen vereer deze dan met een bezoek.

Hotels:

Deze keer hadden we wederom drie hotels. De winnaar was overduidelijk de 5 sterren luxe van het four seasons, de verliezer de suites van het Marriott. Voor gezinnen waren de Floridays appartementen een aanrader. Een grote suite met o.a. twee slaapkamers een extra badkamer, volledig ingerichte keuken, huiskamer, twee tv's, wasser & droger en drie zwembaden op het terrein voor  nog geen €100 per nacht. Centraal gelegen in hartje Orlando op slechts enkele minuten van de grote pretparken en shopping malls is dit een koopje. Van harte aanbevolen voor iedereen die deze kant uit gaat.     

Eten:

Eten is normaliter al belangrijk voor ons en op deze vakantie lieten we ons niet onbetuigd. Oude favorieten als Hooters en Fogo de Chao werden bezocht maar ook voor nieuwe zaken was er tijd. Zo aten wij voor het eerst bij Red Lobster, een tip die ik in 1996 op de Bahama's had gekregen en die ik nu eindelijk eens kon opvolgen. Het was erg lekker en de keten zal bij een volgende vakantie zeker weer op de kaart staan. Beste eetgebeurtenis was echter Tommy Bahama, Dit kleding merk had ook enkele restaurants en we bezochten er hier een van. De slogan is dat zij het eiland gevoel vertegenwoordigen en dat was ook zo. We begonnen met cocktails (een 99 bananas en een red curtain) en de kaart bevatte erg veel vis. Het eten was top, maar voor onze kelner (Jeremy) was het zijn eerste dag en dat was te merken, We moesten LANG wachten op het hoofdgerecht, side dishes kwamen nadat het eten op was en de lepel bij het dessert werd door Dennis gehaald. Jeremy nam echter alle verantwoordelijkheid op zich, de toetjes en de extra fles water waren op hun rekening en ook de valet parking betaalden zij voor ons. Qua restaurant top met een beter ingewerkte kelner niets op aan te merken en een aanrader voor iedereen. Daarnaast werd er een niet keten bezocht Mr. Bones BBQ restaurant in Homes beach. Mocht je in de buurt zijn, het is een omweg (wij reden er een uur voor om) waard.

Gadgets:

Het lijkt wel of er elk jaar meer elektronica mee gaat op vakantie. Deze keer waren we voorzien van een Mac airbook en een Asus notebook, twee iPhones en de Nokia van Simon. Die laatste was meteen de running gag van onze vakantie want de twee telefoons die Simon bij zich had zijn meerdere malen midden in de nacht afgegaan. De ene keer was het een wekker, de andere keer een telefoontje van zijn werk en dan weer de man die zijn vloer ging schuren in de vakantie. Sommige ochtenden waren wij vol verbazing want de telefoon van Simon was die nacht niet afgegaan. Verder werden de telefoons druk gebruikt om te foursquaren, Simon & Dennis in een harde strijd om de meeste punten van de week, ik om badges te scoren. Mijn target was drie stuks en die zijn alle drie binnen gekomen. Oh ja Simon was de winnaar in de strijd met Dennis om de meeste check-in punten van de vakantie.

Drinken:

Deze keer was er een nieuwe winnaar in het drank klassement. Voor het eerst in al onze vakanties werd de cola light van de eerste plaats verstoten. En niet door alcohol of andere frisdrank maar door water (als het even kon San Pellegrino). Verder gingen er uiteraard koffie, sapjes, fris en bier naar binnen en ook enkele cocktails (hier was de mojito toch wel de winnaar) maar water was toch wel de vakantie drank.

Sport:

Net zoals elk jaar werd er een baseball wedstrijd bezocht, deze keer de Tampa Bay Rays vs de Toronto Bluejays. Een aardige wedstrijd die in de bottom of the 9th door de thuisploeg met 3-2 werd gewonnen door een homerun met een man op de honken van B.J. Upton. Het stadion was echter een overdekt dome en dat was wel een verrassing, mijn eerste indoor baseball wedstrijd. Hoe leuk dit echter ook was mijn eerste basketbal wedstrijd maakte meer indruk. Via onze hotelportier wisten we kaarten te scoren voor de eerste wedstrijd van de 2e playoff ronde. Het ging om een best of seven tussen de Miami Heat en de Boston Celtics en het was overweldigend. Zowel de wedstrijd, de show er omheen en de cheerleaders waren geweldig. De heat won verdiend en ik zal de rest van de wedstrijden (de 2e werd inmiddels ook gewonnen) blijven volgen. Nu nog een keer een American football wedstrijd maar je moet altijd wat te wensen over houden.

Steden:

We bezochten diverse steden maar de meeste zoals Tampa, Homes beach, Daytona beach en Key West waren slechts korte bezoekjes. De twee echte vakantie plaatsen waren Miami en Orlando en beide waren prima. Orlando uiteraard voor de outlets en pretparken (we bezochten Disney's Animal Kingdom) en Miami als de party place. Hier geen winnaar en geen verliezer, beide steden deden wat ze beloofden en we hebben dan ook in beide een prima tijd gehad.

Het was wederom een top vakantie, met als enige minpuntje dat de drie musketiers incompleet waren. Zoals gezegd de volgende keer moet Frank gewoon weer mee en dan doen we het allemaal weer met zijn vieren. Dennis & Simon bedankt voor wederom een erg fijne periode en op naar de volgende keer.

Bull and Whistle Bar en Sloppy Joe's

Bull and Whistle Bar: je moet ervan houden!

Op de terug weg bleek dat Rene het moeilijk begon te krijgen. Daar de warmte die bij hem insloeg en pijn in zijn been, moest hij even een rustpunt in de terugtocht inbouwen. Eerst even een korte adempauze buiten bij Fast Buck Freddie, en daarna een korte stop bij The Bull and Whistle Bar. Ik moet zeggen: wat een ongelofelijk gave kroeg......NOT! Op spitsuur, waren wij met zijn drieën ongeveer 50% van de clientèle, de zwerver die tegenover ons zat meegerekend. Wel aardig van de barvrouw (en ik gebruik die term losjes, want de mevrouw die eigenlijk een rolator nodig had dacht dat ze nog best in een hotpants zou passen.....NOT) dat ze Simon drie soorten bier liet proeven voor hij een keuze maakte. Maar ja, als het drinken altijd in platic bekertjes geserveerd wordt, dan heeft het voor mij al een streepje tegen. Verder straalde het ook eigenlijk helemaal niks uit, dus nadat Rene weer opgeladen was, vertrokken we snel weer!

Optreden bij Sloppy Joe's, lekker in het gehoor liggend!

De volgende stop was een veel groter succes. Het was namelijk Sloppy Joe's, de bar die veel gefrequenteerd werd door de bekende schrijver Ernest Hemmingway, die op Key West veel van zijn werk geschreven heeft, maar er ook heel erg veel viste en drank tot zich nam. Bij binnenkomst klonk het al goed, want er was live muziek. Het bleek een familie van 10 te zijn, waarvan alle kinderen een lekker deuntje konden spelen, dus stonden ze op een gegeven moment allemaal op het podium, in de leeftijd van 6 to 22 jaar (10 kinderen in de leeftijd vn 6 tm 22 = 16 jaar, moeder heeft weinig rust gekregen van vader)! Er hing een bijzonder goede sfeer, het was wel druk maar niet te druk, en een blik op de menu kaart liet zien dat je voor weinig een aardige sandwich kon eten. Dit werd daarom ook maar de "diner" plek, aan de bar. En voor vandaag was dat prima, erg in de stijl hoe we de dag doorgebracht hadden. Key West is eigenlijk een continue feestplek en dat gaf Sloppy Joe's ook echt heel erg weer. Na anderhalf uur was het diner op en zagen we dat het inmiddels zeven uur was. Normaal natuurlijk het begin van een leuke avond, maar aangezien we morgen weer vroeg op moeten om naar Tampa te rijden (ook en tocht van 4,5 uur, inclusief een omweg naar Holmes Beach), besloten we deze keer verstandig te zijn en huiswaarts te keren.


Een tocht van 3,5 uur later met weinig gebeurtenissen (anders dan ergernis dat we maximaal 50 mijl konden rijden) waren we weer in Miami, werd er nog even gechilled, nam Simon nog een duik in het bubbelbad beneden en daarna ging het licht om middernacht uit.

Verkenning Key west op diverse manieren

Nee, wij zijn echt geen toeristen

Omdat we in principe maar een uur of acht in Key West zouden verblijven, moesten we de meest efficiënte manier van kennis maken met Key West vinden. Uit een eerder bezoek, wist ik nog dat dat de Conch Train was. En ja, dat is inderdaad een suf treintje (of eigenlijk een klein autootje dat een aantal karretjes voortrekt), dat je de hotspots van Key West laat zien, met begeleidende tekst. In anderhalf uur werden we het eiland overgebracht en was er inderdaad bij veel plekken een leuk verhaal dat verteld werd. Wat overigens opviel was dat Simon zonder problemen alle drie de "adult entertainment" locaties wist te spotten (dat hadden Rene en ik natuurlijk nooooooooooit voor elkaar gekregen :-)).  Na de tocht met de trein gingen we te voet verder. Niet een echte uitdaging, want Key West is echt een klein eiland en zeker hetgeen waar "het te doen is", is goed te belopen.

Het meest zuidelijke punt van de good old US of A

De belangrijkste ader van Key West is Duval Street. We besloten daarom deze gewoon van noord naar zuid af te lopen. We passeerden interessante winkels, restaurant, koffieshops (een Starbucks moesten we even binnen gan voor Simon zijn nieuwe liefde, een Vanilla Latte), bars en, oh ja, adult entertainment :-). Duval Street eindigt bij een ander toeristen trekpleister, namelijk het zuidelijkste punt van de Verenigde Staten, vanwaar op 90 mijl afstand Cuba ligt. Daar stond ook een rijtje mensen die op de bekende foto te nemen en ik vond Rene en Simon bereid om te poseren (ik heb de foto al samen met Ans, toen genomen door de plaatselijke zwerver). Op weg terug was het wel erg warm geworden, met een bijzonder hoge luchtvochtigheid, dus kochten we snel even een koele versnapering bij "de zuidelijkste giftshop van de USA, nadat we het zuidelijkste huis van de USA en de zuidelijkste school via de zuidelijkste parkeerplaats waren gepasseerd (ik hoor hier een terugkerend thema....). Stond een leuke vent achter de toonbank, een echte Islander (noemen zichzelf Conch, deze eiland bewonders die hier ook geboren zijn), die een Boston Red Sox fan  bleek te zijn. Tja, je kan niet alles hebben, maar het water smaakte er niet minder om.

Inmiddels was het half zes en tijd om weer terug Duval Street in te gaan om een speurtocht te beginnen naar ons avondeten.

Op weg naar Key West

Een van de vele Sanadal outlet borden 

Maandag stond er een intensieve dag op het programma. Na veel wikken en wegen hadden we eerder dit jaar besloten om toch Key West te gaan bezoeken. Dat was een fikse reis, want het is 3,5 enkele reis. Dat zit hem niet in de kilometers, want dat valt wel mee, maar het is grotendeels een eenbaansweg en je mag er gemiddeld 45 miles/ hour = 75 kilometer per uur rijden. En dan schiet het niet echt op. Op de heenweg maakten we nog even een stop bij de Sandal Outlet (wat overigens een keten bleek te zijn, je verzint het niet), maar er vonden geen transacties plaats. Het paar dat ik echt mooi vond bleek qua model (Teva overigens) simpelweg niet te passen en ondanks verwoede pogingen van de verkoopster kon ik me inhouden om niet met een ander paar de winkel te verlaten (ik was trots op mezelf :-)). Daarna was het zoals gezegd een flink stuk rijden en uiteindelijk waren we 4,5 uur later (12.15 om precies te zijn) in Key West.

Omdat het ontbijt overgeslagen was, werd met algemene instemming de motie aangenomen om als eerste maar eens een lunch te gaan gebruiken. Keuze was snel gemaakt, namelijk de bar Hog's Breath. Deze kwam op internet goed aangeschreven en er was live muziek. Dat je op plastic stoeltjes moest zitten, je plastic bestek kreeg en de serveersters niet echt bijzonder vriendelijk waren, namen we maar op de koop toe, want we hadden inmiddels echt HONGER!!! De cola was een herinnering aan 1993, hij smaakte namelijk naar chloor (komt omdat de cola aangemaakt wordt met water). De hamburger die ik had, was echter wel heel erg goed, hij was zelfs gebakken zoals ik gevraagd had (medium rare) en daar had ik eerlijk gezegd in deze vreetschuur niet op gerekend, gezien de hoeveelheid mensen. Dus ik was bijzonder aangenaam verrast hierdoor. Het was in ieder geval een aangename impuls om weer verder te gaan om met vernieuwde energie de hoogtepunten van Key West te gaan (her)onntdekken.

Fogo de Chao revisited

Simon had het zwaar

Na de wedstrijd was het even zoeken hoe we het beste weer terug konden komen. Na de juiste uitgang gevonden te hebben, een paar minuten gelopen te hebben en erachter gekomen te zijn dat Simon inmiddels vanuit Bayside terug was gekeerd naar het Four Seasons (de arme jongen kon in Bayside helaas geen tafel bemachtigen bij Hooters, waar hij naartoe wilde gaan voor de gratis wifi...), was het een peulenschil om een taxi te charteren (als je ervoor durft te springen welliswaar, maar ik ben nu eenmaal een beetje een durfal). Inclusief een open brug waar de taxichauffeur niet over kon stoppen met schelden, waren we in een kwartier weer terug, alwaar we de heer Rikkers junior aantroffen in het bubbelbad, waar hij met zijn telefoon zat te spelen, omdat het hem eindelijk gelukt was om Foursquare daarop te installeren. Na een kort verslag van elkaars avonturen, gingen we terug naar de kamer, werd er gedoucht en anderzins toilet gemaakt, en vertrokken we zo rond een uur of kwart voor acht weer richting Miami Beach waar we het diner gingen gebruiken.

Garen van de ribs bij Fogo de Chao

Dat diner ging gebeuren bij een oude bekende. De keus was namelijk gevallen op Fogo de Chao, een Braziliaans restaurant waar we twee jaar geleden in Baltimore ook gegeten hadden en wat toen erg bevallen was. Voor vegetariers is Fogo de Chao niet zo een goede keuze, want "the main course" hier is vlees, vlees en nog eens vlees. Dat gezegd hebbende moet ik er ook wel bij vertellen dat de salad bar van Fogo de Chao wel grote aanbeveling verdiend, want die is echt uitgebreid en kwalitatief ook bijzonder goed.  En voor de prijs van 22 dollar met onbeperkte toegang voor deze salad bar is dat een echt voorbeeld van value for money. Persoonlijk heb ik diverse trips naart de salad bar gemaakt, voor Simon en Rene bleef dat tot een keer beperkt. Wat wel veel aftrek vond waren de diverse soorten vlees, voornamelijk rundvlees, maar verder ook varkensvlees (-haas en rib), kip en lam. Mijn persoonlijke favoriet hier was de filet mignon en de in knoflook bereide rib eye. Het verdere concept van het restaurant waar onder andere de obers per keer vlees voor je afsnijden van de grill pen af, laat ik hier even passeren, in het blog van april 2009 kun je dat zeker terug lezen en daar is niets van veranderd en ik ben geen voorstander van redundantie (tenminste, niet op mijn blogs :-)). Deze Fogo de Chao deed in ieder geval niet onder voor degene in Baltimore, hoewel het met Frank erbij natuurlijk wel nog gezelliger was vorige keer, maar ja, dat is natuurlijk een vaststaand feit. Met goed gevulden buiken en een lichaam dat vele stukken vlees mocht verteren trokken we weer huiswaarts, om snel naar bed te gaan, want maandag is er een vroeg vertrek naar Key West gepland.

Change of plans

Nee hoor, wij komen voor het basketbal!

Na een goed ontbijt liepen we even langs de conciërge. Die had goed nieuws, hij kon aan kaarten voor het basketbal komen, de tweede play off ronde tussen de Miami Heat (die ik helaas de verkeerde naam gaf van Magic uit Orlando, en dat schijnt ongeveer zoiets te zijn als Ajax voor PSV uitmaken) en Boston Celtics. Simon gaf aan dat hij deze even aan zich voorbij liet gaan, want hij heeft helemaal niks met basketbal en dan een uur of drie daar te gaan zitten, daar had hij niet zoveel trek in. Eerlijk gezegd wilde Rene en ik dan ook niet gaan, maar Simon drong erop aan dat we toch zouden gaan, hij had een stoel aan het zwembad gezien met zijn naam erop voor de middag :-). Ik heb altijd al een keer een NBA wedstrijd willen zien, dus ik denk dat dit ook wel weer een hele ervaring gaat worden! Het betekende wel echter dat de hele planning voor de tijd in Miami opgegooid moest worden, want we zouden zondag namelijk naar Key West gaan en ook Sawgrass Mills was iets waar we wel een dag voor nodig gingen hebben. Ergo, de nieuwe plannen werden zaterdag naar Sawgrass Mills, zondag eerst naar Miami Beach en 's middags naar het basketbal en maandag naar Key West. Maar ja, wij zijn natuurlijk zo ongelofelijk flexibel, dat we ons reisschema daar keurig op aan kunnen passen.

The Florida keys

Tijdens ons zeer geslaagde diner bij La Rive hadden Dennis en ik het natuurlijk over de Amerika vakantie van april en mei. Er speelde al enige tijd het idee om ook een bezoek te brengen aan de Florida keys, de eilandengroep die het meest zuidelijke puntje van de verenigde staten vormt en die door lange bruggen met elkaar en het vasteland verbonden zijn. Tijdens het diner hebben we besloten de knoop door te hakken en de keys op onze lijst te zetten. Aangezien het een flink eind rijden is vanuit Miami betekent dat vroeg opstaan en vroeg vertrekken. Als we rond 8 uur wegrijden uit Miami zijn we om 11 uur in Key West, de meest zuidelijke stad annex eiland van de VS. Onder de bezienswaardigheden in Key West bevind zich het kerkhof dat zich net als New Orleans boven de grond bevindt. Om de traditie in ere te houden moet er deze vakantie een kerkhof bezocht worden. Daarnaast hebben zij het meest zuidelijke punt van de US, net zoals wij het drielandenpunt kennen. Er zijn tochten door de stad en uiteraard op het water, het Hemingway huis en de beroemde bar Sloppy Joe's waar Hemingway kind aan huis was. Daarnaast biedt Duval street nog veel meer bars en restaurants om de avond door te komen. Vertrek naar Miami is dan weer tegen negen uur zodat we rond middernacht weer terug zijn in ons hotel.