The cheesecake factory

De betere keuze

Voor het diner wilden we wederom een Thais restaurant proberen maar na de ervaringen van de vorige keer waren we iets voorzichtiger geworden. Het personeel bleek geen Thais te spreken en de vraag of er een Thaise chef in de keuken stond werd wel met ja beantwoord maar bij doorvragen was dat toch niet zo.

Wij besloten dan ook door te rijden naar Madison (Fitchburg is een voorstad van Madison) en om precies te zijn naar de Cheesecake factory. Het was druk dus we maakten eerst een rondje door de shopping mall waar de cheesecake factory bij hoorde en toen we terugkwamen was ons tafeltje klaar. Het werd uiteraard bier en een cocktail, ik koos iets van de SkinnyLicious kaart waar de gerechten met weinig calorieën staan. Haar eerste keuze was er helaas niet meer dus ook zij ging naar de SkinnyLicious kaart. De ossenhaas medaillons en de kip met penne arriveerde en werden halverwege geruild zodat we allebei van alles konden genieten voordat we terug keerden naar Fitchburg en ons hotel.

Lunch

Echt Amerikaans

Tijdens het shoppen werd er op een gegeven ogenblik geappt of iedereen zin had in de lunch en dus spraken we af om elkaar te ontmoeten bij de Cheesecake factory om even rust te nemen van het winkelen en de inwendige mens te versterken. Eenmaal aan ons tafeltje gezeten werden de aankopen geïnspecteerd en bewonderd nadat we ons eten besteld hadden.

Dat eten bestond uit twee maal een burger, een echte en een plantaardige, een pasta met garnalen en voor mij een spicy tuna die uiteraard een stuk minder spicy was dan gehoopt. Als drinken hadden wij uiteraard cola en bier en waar ik er een sport van maakte om elke keer ander (en plaatselijk) bier te bestellen maakte de jeugd er een sport van om elke keer andere limonades te bestellen waarbij deze keer de kleuren in het glas. erg mooi bij de naamgeving paste. De cheesecake factory verlaten zonder cheesecake kan eigenlijk niet maar door de volle magen besloten de andere drie een stuk cheesecake te delen en dan nog hadden ze moeite om die weg te werken.

Washington square mall

De leukste winkel van de mall

Na de Apple store werd er nog een rondje door de mall gemaakt waar nog wat kleinigheden gekocht werden maar waar met name deze winkel er heel erg uitsprong, de ultieme store voor geeks. Men had levensgrote superhelden kostuums (Spider-Man, Wonder Woman) heel veel Star Wars poppen en pakken toch wel als hoogtepunt van de winkel, een Trump als troll figuurtje dat we ondanks de verleiding toch niet kochten.

Het was lunchtijd en men had een Cheesecake factory dus die keuze was heel snel gemaakt. Deze keer wilden we persé de cheesecake proberen dus we hielden het bij twee lichte gerechtjes (edemama en tonijn) met een mocktail en uiteraard een plaatselijk biertje zodat we gezamenlijk nog plek hadden voor een stuk (ze doen hier niet aan kleine plakjes) cheesecake om de maaltijd af te ronden.

The cheesecake factory

Mooi interieur

Het was al wat later in de middag en door het goede ontbijt begonnen we nu pas trek te krijgen dus het was tijd om een restaurant op te zoeken. Een upscale mall betekent ook wat betere restaurants en op een info bord zag ik dat er hier ook een Cheesecake factory zat dus ik besloot om mijn vriendin kennis te laten maken met deze keten.

Het was druk dus het duurde even voor we naar een tafeltje gebracht werden maar zowel aankleding als bediening waren top en nadat we een tafeltje hadden gekregen zaten we al gauw achter een mocktail en een plaatselijke biertje, een pilsner deze keer. Mijn vriendin ging voor een salade met kip en ik voor een skinny bruiser, een hamburger onder de 600 calorieën, dit was onderdeel van het gezonde menu waar je niet al te veel vette kledder naar binnen kreeg. Aangezien ik vandaag niet hoefde te rijden ging er nog een tweede biertje in maar een stuk cheesecake ging het niet meer worden want die zijn echt veel te groot en zelfs mijn vriendin, die liefhebster is van een goede cheesecake paste.

Cheesecake Factory

Vier vorken voor Dulce de Leche

Na even iets terug lopen in het onderdeel The Oasis binnen Sawgrass Mills, kwamen we weer bij de Cheesecake Factory aan. In Las Vegas had ik daar twee jaar geleden super gegeten, dus een uitgelezen moment om hier weer te gaan lunchen. Dat dachten overigens meer mensen, want hoewel de rij korter was geworden, stonden er nog steeds flink wat mensen te wachten. Door een snelle actie van Simon, die zag dat de tafels buiten onbezet bleven (en laten wij daar nu willen zitten!), konden we vijf minuten later plaats nemen. Onze serveerster heette Heather en was een spraakwaterval eerste klas. Maar het voordeel was dat we wel op de hoogte gehouden werden van de vorderingen van onze lunch (niet dat het allemaal nou zo lang duurde, maar beter zo dan dat je geen idee hebt wat er allemaal gebeurd en je inmiddels al een half uur zit te wachten). Om niet te zwaar te starten hadden we twee starters, een pittige guacamole met tortilla chips en een klein bordje tempura garnalen met dynamite saus (dat laatste viel overigens serieus mee). Daarna de cuba sandwhich voor Rene, een kip sandwich voor Simon en ik was deze keer van de gezonde, met een salade van licht gegrilde tonijn. Ook deze keer weer bijzonder goed gemaakt. En daarna, dan ben je natuurlijk niet voor niets bij de Cheesecake Factory, dus moest er voor Simon en mij een dessert aangerukt worden. Ik had de Dulce de leche cheesecake, met heerlijke caramel. Maar hoewel ik mijn best deed, ik kreeg het hele stuk niet op (misschien ook vanwege de twee extra "toefjes" slagroom). De cheesecake had ook de hele lunch kunnen zijn :-). Na nog even wat nagezeten te hebben (want na al 6 uur gewinkeld te hebben, deden de benen toch een beetje pijn), gingen we zo rond half zes weer verder.

Sawgrass Mills

En het shirt staat hem ook nog!

Na al het regelwerk stapten we in de bijzonder fraaie Ford waar Simon nu al erg verliefd op is, met Rene deze keer achter het stuur van de Escape om naar het rustieke plaatsje Sunrise te rijden, waar het grootse shopping Mekka van Florida zich bevind, te weten Sawgrass Mills. Het was even zoeken naar een geschikt radio station, maar na talloze radio dominees en Latin muziek stations gepasseerd te hebben, kwamen we uiteindelijk bij BIG 105.9, Miami's Classic Rock, aan. Nou, het is geen 94WYSP zoals we in Philadelphia hoorde, maar het kan er mee door. Na iets meer dan een half uur rijden, kwamen we in Sunrise aan en het eerste wat opvalt is dat Sawgrass Milss inderdaad best wel groot is. Mijn referentie uit 1996 toen ik hier met Ans was, was namelijk alleen nog het binnen gedeelte, maar in de afgelopen 15 jaar is er echt heel veel bijgebouwd. Omdat we vroeg waren, was plek op de parkeerplaats vinden geen probleem. En hoe kon het ook anders: letterlijk de eerste winkel die we tegenkwamen was de outlet store van Tommy Bahama. Was ook de eerste stop en enthousiast als we zijn moesten de eerste dollars daar natuurlijk uitgegeven worden, Rene en ik hielden het bij redelijk ingetogen aankopen, maar Simon ging helemaal los met een "not so loud" Hawaii shirt (afgeprijst van 125 naar 35 dollar, dat is bijna te geef, kan ik het niet voor maken). En om het in te wijden trok hij het ook gelijk voor de rest van de dag aan!

Daar zijn ze weer!

Daarna volgde een mega rij aan winkels die we bezochten. Een bloemlezing van de overige aankopen (naast Tommy Bahama dus). Rene deed het met veel kleren voor zijn neef (bij Ralph Lauren Polo en Tommy Hilfiger), twee Levi spijkerbroeken en 2 flessen Jack Daniels BBQ saus (en bedankt voor de JD: BBQ Marinade, Rene!). Simon ging voor twee Iron man pakken voor zijn jongens, sokken en een witte polo bij Timberland. En ik deed het voor en eReader van Barnes en Noble, een klein doosje Lego voor Daan (hier 10 dollar en in Nederland 16 Euro), een paar Nike Shox voor Danielle en alvast een leuk cadeautje voor Ans. Oh ja, en onderweg kochten Simon en ik een Wertzel Jalapeno Dog, een soort van hotdog, maar dan gewikkeld in het deel van een pretzel. En met die jalapeno pepers erop, is dat best een hete bedoening, kan ik je verzeker. Maar aan de andere kant, wel lekker hoor!
 

Misschien wel de leukste winkel van Sawgrass Mill

 Maar misschien nog wel interessanter: de winkels waar ik in ieder geval niets heb gekocht. Er was een Tag Heuer factory store, maar met de horloges daar had ik geen directe klik (zelfs niet met de grand carrera die echt een fikse aanbieding was) dus liet ik die liggen. Ik zag een geweldige set zwembroeken voor Daan, Jeroen en mijzelf liggen bij Vilebrequin, maar 188 dollar per stuk ging me toch net iets te ver. En ik heb vijf keer op het punt gestaan om iets te kopen bij denk ik de meest gave winkel waar ik zaterdag binnen ben geweest, de surfshop van Ron Jon. Zoveel gave dingen, maar ik weet bijna zeker dat ik ze nooit ga gebruiken of dragen, maar daarom was de winkel er niet minder om (overigens lieg ik ene heel klein beetje, bij Ron Jon kocht ik wel de noodzakelijke zonnebrand)! Na Ron Jon hadden we overigens bijna 75% van de Sawgrass Mills gehad en was het inmiddels zo rond half vier geworden, dus was het wel tijd voor een, zij het wat enigszins verlate, lunch. En wat bleek er nu in de Sawgrass Mills te zitten? Een Cheesecake Factory, tja, die kun je dan natuurlijk niet voorbij lopen!! Dus hup, even een stukje terug het winkelcentrum in en eens kijken of de rij er inmiddels geslonken is!