Mayor van de Aker

Super mayor badge.

Zoals bekend mag worden verondersteld ben ik een sociaal media junkie. Facebook, Twitter, Whatsapp zijn mij geen van alle vreemd en uiteraard is bloggen ook een vorm van social media.

Een van de social media zaken die ik het leukste vind is foursquare. Zowel het laten weten waar je zelf bent als het zien waar je vrienden uithangen. Zo kon ik onlangs de reis naar Thailand van twee vrienden prima volgen en slaakte ik een kreet van herkenning bij bekende plekjes en had ik vragen bij plaatsen waar ik nog naar toe wil zoals Koh Samui. Wat ik echter het allerleukste van foursquare vind is het verzamelen van badges. Het onderdeel waar ik het minste mee heb is het mayor schap. "Wie is de afgelopen zestig dagen het vaakst op een bepaalde locatie geweest."

Zo werd ik enkele weken geleden de mayor van mijn eigen wijk de Aker toen ik daar incheckte. Zoals met al mijn mayor schappen deed dit me weinig tot niets en het leven ging verder. Een paar dagen later verloor ik het mayor schap weer en had daar geen problemen mee. Ik vond het erger toen ik mijn stukjes buitenlands bezit (in Orlando en Istanbul) verloor. Een paar dagen later had ik het weer terug en dat voelde toch wel als een overwinning en ik was er best blij mee. Toen ik de titel wederom verloor, en wel aan dezelfde persoon, was de strijd geopend. Ik ging de titel terugpakken en checkte braaf elke dag in. Inmiddels ben ik weer mayor van de Aker en ik moet zeggen, het voelt goed. En deze titel van mij afpakken gaat zwaar worden. Over mij dead body zoals de Amerikanen zo mooi zeggen.

Het Johnny Cash museum

Ik zag een bericht op facebook voorbijkomen over Johnny Cash museum in Nashville. Aangezien een bezoek aan het graf van de man in black reeds in de vakantie agenda stond vond ik het een interessant bericht en klikte op de bijbehorende link.

De link bracht mij naar een vrij weinig zeggende pagina van het parool. Je kon hier lezen dat dit jaar het tachtigste geboortejaar van Cash was en dat er allerlei festiviteiten gepland waren. Een van die dingen was het openen van een nieuw Johnny Cash museum, aangezien het oude museum, The house of Cash, in 1999 de deuren had gesloten. Verder was er echter niets in het artikel in het parool te lezen. Dan maar even de andere hulpmiddelen inzetten en even later kwam via Google de facebook pagina van het Johnny Cash museum in beeld. Hier was wel wat meer info te vinden maar niets over de opening. Ja in 2012 maar daar hield het mee op. Gaan we het museum bezoeken? Ik heb geen idee maar we houden de facebook pagina in de gaten.

Tractatie

Meer dan twee weken geleden was er een erg belangrijke sessie bij een van onze klanten geweest waar zij gingen oordelen in hoeverre het product waar wij de afgelopen tijd aan gewerkt hadden aan hun verwachtingen voldeed of ze zelfs overtrof.

Welnu de sessie was een daverend succes en de klant gaf aan dat we hun verwachtingen overtroffen hadden. Toen de programma manager terug kwam op kantoor stelde hij een mooie juich mail op om iedereen te feliciteren. Ik liep even later op zijn kantoor binnen en vroeg waarom hij niet met een grote doos gebak was binnengekomen om het te vieren. Hij gaf aan hier niet bij stil te hebben gestaan en dat het eigenlijk best wel een goed idee was. Helaas lukte het niet meer op korte termijn maar twee weken later gaf onze klant officieel aan graag met ons verder te willen en tegelijk met dat nieuwe werden er twee dozen van huis leverancier Nagtegaal naar binnen gedragen, een met saucijzen en een met gebak.Met een korte speech werd nu op gepaste wijze het succes van de afgelopen periode gevoerd. Een zeer korte speech want al gauw zat iedereen zich te goed te doen aan de lekkernijen. Op naar de volgende successen.

Batman begins

Met de koude tijden is het binnen goed toeven en een van de leukere activiteiten is om naar een goede film te kijken. Terwijl ik zat te twijfelen waar ik naar zou gaan kijken viel mijn oog op de laatste Batman film, The Dark Knight. Ik had de film al in de bioscoop gezien maar ook nogmaals gedownload omdat het wat mij betreft de beste Batman film was die er genaakt was. De kreet That ain't your daddy's Joker kwam weer voorbij drijven in mijn gedachten.

The Dark Knight was echter de tweede in de Batman trilogie van regisseur Christopher Nolan, over een paar maanden moet de derde  uitkomen met als titel The Dark Knight rises. Dat deed me beseffen dat ik de eerste film uit de serie nog nooit gezien had. Snel zoeken leverde als titel Batman begins op en even later stond mijn pc de film netjes te downloaden.

De volgende avond ging ik er eens goed voor zitten om te kijken of deze film net zoveel indruk zou maken als The Dark Knight. Dat haalde hij helaas niet maar ik heb me toch kostelijk geamuseerd met deel 1 van de Batman trilogie. De verhaallijn is een combinatie van diverse comics waarin Batman year one en de saga van Ra's Al Ghul, Meng daar nog wat stukjes van The long Halloween doorheen en je hebt een prima basis voor het verhaal. De cast is bij elkaar gebleven want dezelfde acteurs die in The Dark Knight spelen speelden ook al in Batman begins. Het wachten is nu op deel drie. Hierin zijn de tegenstanders Bane, Catwoman en terug van deel 1, Ra's Al Ghul. Die ga ik op zeker in de bioscoop zien, ik denk wederom een avondje superhelden films met de boys.

Hollandse handelsgeest

Een van mijn kennissen was enige tijd geleden een afvloeiingsregeling aangeboden door zijn baas. Tijdens een gesprek in de roode baron hadden we het er over en hij besloot om de regeling te accepteren. Hij was van plan om met het geld naar Thailand te verkassen en daar een webwinkel op te zetten. Hij zou echter zijn Nederlandse nationaliteit aanhouden en regelmatig weer op vaderlandse bodem zijn.

Hij vertrok en de eerste berichtjes die op facebook aankwamen gingen o.a. over zijn webshop in blingbling horloges,mountainbike's en schilderijen van foto's. Vervolgens kwam hij terug in Nederland en gaf aan zich prima te amuseren. Hij had daar echter wel een dame ontmoet waar hij het goed mee kon vinden. Na een maand vertrok hij weer maar de facebook berichten gingen nu meer over de dame (en haar dochter) dan de webwinkel. Van het een kwam het ander en al gauw was de trouw rapportage op facebook terug te vinden. Nu heeft hij met een echte Hollandse handelsgeest besloten om een nieuwe business te beginnen. Via zijn nieuwste website is hij een dating bureau begonnen voor Hollanders die een Thaise bruid zoeken. Voor een inschrijving van nog geen €600 (voor niets zeg ik dan) zal hij voor je bemiddelen en alles regelen om je potentiële geliefde te ontmoeten. Ik ben benieuwd hoeveel klanten hij gaat werven, want een reis naar Thailand is zo geregeld en een westerse man wordt door de gemiddelde Thaise vrouw als hoofdprijs beschouwd. We gaan het horen als hij weer terug is in Nederland.

Winterweer

Dit weekend was het dan eindelijk zo ver de lang aangekondigde horror winter des doods zou dan eindelijk los gaan breken en alle voorspelde rampen zouden uitkomen. De start van de winter was op de vrijdag maar van de file ellende heb ik niets meegemaakt want ik genoot van een welverdiende ATV dag. Ook mijn gebruikelijke tochtje naar de stad met het openbaar vervoer voor vrijdagavond stapavond verliep probleemloos. Het was wat kouder dan de afgelopen weken maar dan had je het wel gehad.

De echte test kwam op de zaterdag toen ik boodschappen ging doen. Ik had al een stoffer meegenomen naar mijn auto om alle sneeuw te verwijderen die er op lag en dat was een goede zet. De ramen zaten onder een dikke laag sneeuw verstopt. Tot mijn vreugde hoefde ik niet te krabben, er zat geen ijs op de autoruiten. So far so good. Maar het bleef prima gaan want de winter banden deden zoals gewoonlijk prima hun werk en ik reed dan ook probleemloos naar de winkels. Ook dag twee van de horror winter is dus probleemloos verlopen. De volgende test wordt dag vier, de maandag als ik naar kantoor ga. Ik heb er echter alle vertrouwen in dat we doorgaan op de ingeslagen weg en dat de horror winter een sprookje zal zijn.

KTV

Het was vrijdag de eerste dag van het winterseizoen en dat betekende dat er problemen waren voor diverse deelnemers aan het vrijdagavond stapavond festival. Toen ik dan ook de deur uitging waren er al diverse afmeldingen binnen met dank aan o.a. ons mooi vervoerbedrijf de NS. Via de social media zag ik echter dat het een persoon gelukt was uit Hoofddorp te ontsnappen en dat hij op weg was naar Kam Yin om te gaan eten.

Twee berichtjes later hadden we afgesproken om gezamenlijk te gaan eten en was het afspraak punt, uiteraard, bij het elfde gebod gezet. Toen ik binnenkwam was mijn diner genoot al gearriveerd en onder het genot van een biertje zaten we met wat andere bekenden te praten. Het was al na achten dus ik hield het bij een biertje voor we de deur uitliepen en de paar meter naar Kam Yin aflegden. Al gauw zaten we aan de, zoals altijd, smakelijke dis en genoten van een garnalen soep met daarnaast een vegetarische bami en gefrituurde garnalen met daarnaast een moksi meti met Surinaamse bami. Dat plus een drankje de man kostte ons minder dan €30 inclusief fooi wat wederom bewijst dat Kam Yin geen tent is om gezellig te dineren, maar de beste prijs kwaliteit verhouding in de wijde omtrek heeft.

Na het verlaten van Kam Yin zou de roode baron de volgende halte zijn maar plannen kunnen veranderen. Tussen Kam Yin en de roode baron bevind zich nl. KTV een karaoke bar waar vroeger cocktailbar de Oriënt zat. Ik was hier nog nooit binnen geweest maar bij het passeren werd ik gespot door een vriendin die binnen zat en even later zat ik aan de bar. Het was erg druk in KTV, er zat een grote groep Nederlanders op de banken en aan de lage tafeltjes die fanatiek aan het zingen waren. Er hingen uiteraard diverse video schermen en het was goed verduisterd binnen. Het interieur was ook erg opgeknapt t.o.v. de Oriënt, kortom het was een mooie kroeg geworden en waarschijnlijk een geduchte concurrent voor The end dat twee deuren verder zit. Ik bracht daar een paar gezellige uurtjes door in gezelschap van twee vriendinnen die zich ook flink te buiten gingen aan de karaoke activiteiten, iets waar ik me deze keer nog buiten wist te houden. Er is best een kans dat ik met mijn vaste stapmaat hier nog eens binnen ga komen, maar de kans dat ik ga zingen is niet  al te hoog.

Pimp our office

Ik werk al heel wat jaartjes bij mijn bedrijf en heb daar weinig over te klagen. Een van de weinige dingen die echt droevig is bij ons is ons kantoor. Het is een standaard jaren zeventig gebouw met saaie kleuren (gebroken wit) afgewisseld met baksteen muurtjes en daarnaast bruine kozijnen. De toiletten zijn (en dan ben je aardig) droevig te noemen. Kortom geen kleur en geen fleur. Het enige wat er nog een beetje mee door kan is de vloerbedekking, die is de laatste paar jaren vernieuwd in frisse kleuren (elke verdieping een andere kleur) en afwisselende patronen.

Nu heeft ons programma sinds 1 januari een nieuwe leiding en zoals de kreet luid, nieuwe bezems vegen schoon. Er werd aangekondigd dat we onze hoek van het gebouw gingen pimpen en de sky was the limit werd er gezegd. Iedereen dacht in eerste instantie ja ja het zal wel maar de plannen bleken serieus te zijn. Een afvaardiging ging naar de praxis om kleur stalen te halen en iedereen mocht kiezen welke kleur zijn kamer mocht krijgen. Donderdag zou de dag der dagen zijn. Woensdag werd de verf gehaald en in de gang neergezet. De eerste stukken van de gang werden al van een mooi oranje (we zijn voorbereid op de EK) kleurtje voorzien en de rest zou donderdag volgen. We stopten vroeg met werken en gingen flux aan de arbeid. Alleen onderbroken door een pizza pauze (uiteraard van Pulcinella) werd er flink doorgeklust zodat we vrijdag onze fleurige vertrekken konden betrekken. Nu kijken of wij een trend hebben gezet en andere bedrijfsonderdelen gaan volgen.

Ontbijtje

Dennis is druk bezig om een nieuwe traditie te scheppen voor Amerika vakanties. Naast de dingen die traditioneel gezien al op de kaart staan zoals winkelen, live muziek, goede diner's, graven bezoeken en comic shops bezoeken is hij sinds zijn vakantie van het afgelopen jaar tot de ontdekking gekomen dat ontbijten ook een leuke vakantie activiteit kan zijn. Nu hebben de hotels waar wij verblijven een gratis ontbijt buffet in de aanbieding maar daar zijn niet alle reisgenoten even enthousiast over. Simon vond bijvoorbeeld ons ontbijt in de Marriot springhill suites te Tampa prima maar Dennis en ik vonden dat een stukje minder.

Zo staat inmiddels in Nashville de pancake pantry op de kaart. Nu zijn pannenkoeken niet helemaal mijn ding maar er staan genoeg andere lekkernijen op de kaart dus ik ga hier wel genieten. Voordat hij met de pancake pantry aan kwam zetten had hij echter de arcade in Memphis al gespot. Dit is een echte Amerikaanse diner waar men ook een echt southern ontbijt serveert. De kwaliteit van deze ontbijten schijnt dusdanig goed te zijn dat Amerikaanse zenders als The travel channel en The food network hier al specials aan gewijd hebben.

Maar Dennis zou Dennis niet zijn als hij niet onverdroten aan het door speuren was. Inmiddels heeft hij een tweede ontbijtspot in Nashville gespot en het is, hoe verrassend, een keten. Het gaat om Bongo Java, een koffie keten maar dan wel een koffie keten waar je ook kunt ontbijten. Het menu ziet er prima uit dus ook de derde ontbijt plek ziet er goed uit. Aangezien het lijkt alsof Dennis on a mission for god (eh breakfast) is verwacht ik dat er nog meerdere ontbijt restaurants gaan verschijnen.

Smakelijk Amsterdam

Voor diegenen die hem niet kennen, Johannes van Dam is de culinaire journalist van het Parool waarin hij wekelijks een column schrijft over restaurant bezoeken die hij aflegt. Ik lees de column trouw via het internet, op de pagina smakelijk Amsterdam. De column lijdt er toe dat ik sommige restaurants op mijn te vermijden lijstje zet, andere op mijn to do lijstje. Zo is mijn bezoek aan le restaurant gekomen door een van de columns van Johannes. Ik heb echter nog nooit op een van zijn columsn gereageerd, tot nu toe dan. De oorzaak was de column over Braziliaans restaurant Rodizio.

De klok gaat terug naar 2009, ik was met de mannen op vakantie in Amerika en een vriendin had mij aangeraden een bezoek te brengen aan een Braziliaans restaurant van het type churrascaria. Zo kwamen wij in Baltimore bij Fogo de Chao terecht en het is waarschijnlijk de beste tip die wij die vakantie gekregen hebben. In datzelfde mooie jaar 2009 had ik ook een whisky proeverij gedaan. Deze zijn op zondagmiddag en na de proeverij gaan wij altijd een hapje eten. Zoals, bijna, altijd, deden wij dat op de zeedijk en deze keer viel de keuze op Rodizio, een Braziliaanse churrascaria. De beschrijving is hier te lezen, maar om je de tijd te besparen als je haast hebt, het was rampzalig, totaal niet te vergelijken met Fogo. Pas in 2011 betrad ik weer een churrascaria en dat was wederom een filiaal van Fogo, deze keer in Miami.

Welnu toen ik zag dat Johannes ook een bezoek aan Rodizio had gebracht was ik benieuwd wat zijn ervaringen waren. Welnu het cijfer was een 5, wat ik nog aan de hoge kant vond. De openingszin was al eens stuk beter vond ik, namelijk "Een Braziliaanse aanfluiting." Mijn hoofdconclusie was de zijne, zout en taai waren de twee begrippen waar je al het vlees mee kon samenvatten. Daarmee kom je wel terecht op mijn hedendaags bezwaar tegen Johannes, zijn onvoldoendes zijn te hoog dat had maximaal een 3 mogen zijn.