Omnibussen

Waar ik het enige tijd terug had over het grote aantal Marvel première classics die ik inmiddels had aangeschaft is het percentage dat ik aan Marvel omnibussen heb nog een stuk groter (of kleiner), afhankelijk van de manier waarop je rekent. Mocht je in pure aantallen rekenen dan komt het percentage lager uit, mocht je die delen meerekenen die ik op een andere manier heb (voornamelijk Marvel Masterworks) dan kom je een stuk hoger uit.
Methode a geeft 22 stuks, met methode b heb ik ze zelfs allemaal.

Wat is dat nu zo’n omnibus waar ik er zo veel van heb? Het is een oversized edition (zowel in lengte, hoogte als aantal pagina’s) van een aantal comics die op de één of andere manier bij elkaar hebben. Zo is er daar de Eternals omnibus die de complete Jack Kirby serie van 19 delen en een annual herbergt. Op een heel andere leest is de Secret Wars II omnibus geschoeid. Dit is de complete mini serie van 9 delen met daarnaast (bijna) alle tie-ins die er bij horen. Een derde type omnibus is de Wolverine omnibus. Deze bevat o.a. het Weapon X verhaal, de beroemde 1e mini serie en de eerste 10 delen van de Wolverine solo serie.

Uiteraard is er een reden voor het schrijven van dit stukje over omnibussen, en deze reden is dat vandaag de nieuwst loot aan de omnibus boom verschijnt; Tomb of Dracula omnibus 2. Deze bevat, in meer dan 800 pagina’s, deel 32-70 van de serie, de laatste giant size en een deeltje van Dr. Strange. Naar verwachting komt er volgend jaar een derde deel met alle verhalen uit de zwart wit magazine en nog wat losse restje zodat de complete Marvel Dracula output in dit formaat verkrijgbaar is. Voorlopig ga ik straks deel 2 bestellen om te genieten van klassieke Marv Wolfman & Gene Colan verhalen die ik nog nooit eerder gelezen heb.

De familie quiz

Na het sinterklaas maal vond mijn zusje het tijd voor een spelletje. Zij had hiervoor het spel de familie quiz aangeschaft voor iedereen onbekend dus de strijd begon op gelijke hoogte. Het bleek een soort triviant te zijn maar dan met een cd waarvan Ron Brandsteder de vragen voorlas (gelukkig was het geen video). Er waren 10 rondes (dus 10 verschillende onderwerpen) met 5 vragen per ronde. Iedereen moest op zijn papiertje de antwoorden opschrijven en op het einde zou er gekeken worden wie de meeste punten had en dus de winnaar was.

De vragen waren (vonden alle deelnemers tijdens de quiz) niet al te moeilijk en iedereen was er van overtuigd dat hij of zij zou winnen. Voorbeelden van vragen waren waar staat de scheve toren, wat deed Magic Johnson en wie speelde de mannelijke hoofdrol in moon lightning. Een van de grootste makkies vond iedereen toch wel de vraag op welke feest de kinderen langs de deuren gingen om snoep op te halen. Aan het eind werden de juiste antwoorden bekend gemaakt en werden de mannen van de jongens gescheiden. Mensen die Magic Johnson aan het golven hadden gezet werden hard uitgelachen maar toen de vraag over het kinderfeest kwam was iedereen meer dan verbaasd. Het antwoord bleek Halloween te zijn en niet Sint Maarten. De snelle conclusie was dat dit een Amerikaans spel was en dat de vertalers niet inhoudelijk naar de vragen hadden gekeken maar gewoon vertaald hadden. Ondanks dit zeer grote handicap waren mijn zwager en ik de grote winnaars met 47 van de 55 te behalen punten. Het was niet echt vervelend maar doe mij toch maar een spelletje wie is de ezel!

Verrassing

Ik ben een Amsterdammer en als zodanig niet op mijn mondje gevallen. Ik heb altijd wel een mening en laat die ook horen. Vandaag stond ik echter met stomheid geslagen en moest ik even naar woorden zoeken. Volgend jaar ga ik een andere rol vervullen op mijn werk. Van manager van de Maintenance afdeling wordt ik als Scrum master leider van een Agile ontwikkel team. Dit is een leuke nieuwe uitdaging waar ik weer meer met klanten en nieuwe dingen te maken ga krijgen. Iets dat ik leuker vindt dat de beheer rol die ik nu heb. Een van de dingen die ik echter ga missen is dat ik niet meer in het lijnmanagement zit maar in het projectmanagement. Dat houdt in dat ik geen HRM taken meer heb voor ‘mijn’ medewerkers, iets dat ik erg leuk vindt. (En ja ik ben een Nederlander, ik heb altijd wel iets te klagen, ik heb het nu bv. niet over de taken die ik niet leuk vindt als lijnmanager en die ik straks niet meer hoef te doen.)

Momenteel ben ik aan het switchen van rol, afbouwen van mijn huidige verantwoordelijkheden en opstarten van mijn nieuwe taken. Als onderdeel van het afronden had een van mijn medewerkers een overleg met mij ingepland over een stuk kennis overdracht. Braaf was ik om één uur aanwezig en de 2 collega’s met wie ik een afspraak had kwamen binnen vallen. Zij waren echter niet alleen maar hadden de rest van de afdeling meegenomen. Het ruiken van nattigheid was toen geen enkel probleem maar ik was blij verrast met de 2 flessen whisky die zij bij Van Wees voor mij hadden gekocht. Een mooie lowland en een 10 jaar oude 58 % cask strength Caol Ila die op een sherry vat had gelegen. Het bewijst dat ik mijn werkzaamheden als manager goed had gedaan (of ze waren echt blij dat ik iets anders ga doen) want anders krijg je niet spontaan zo een cadeau bij het wisselen van rol.

Etentje de gourmet editie

Zoals eerder bericht zijn wij gestopt met het vieren van Sinterklaas. Mijn zusje wou echter toch een gezellige familie avond hebben en nodigde ons uit voor een avond gourmetten. Vreemd genoeg had niemand hier bezwaar tegen dus op 5 december pikte ik, zoals elk jaar, mijn ouders op om naar Amstelveen te rijden. Dit keer echter niet met stapels cadeaus in de auto maar alleen met onszelf, een banketletter en toch cadeaus. Mijn moeder kon het uiteraard niet laten om iets voor mijn neefje en mijn nichtje te kopen dus er waren cadeaus aanwezig.

Mijn zusje had kosten nog moeite gespaard om het tot een waar festijn te maken. Nu ja meer kosten dan moeite want bijna alles kwam bij de Albert Heijn vandaan en bijna niets uit haar eigen handen. Wat er echter uit haar eigen handen kwam (een pond gemarineerde kipfilet) smaakte dusdanig goed dat er geen flintertje van overbleef. De sausjes kwamen uit flesjes en konden het dus niet halen bij de beroemde sauzen van mijn vader. Ze waren niet fout maar ja als je de top geproefd hebt valt de rest van de wereld tegen. Alles smaakte verder prima, de pastasalade (ook een eigen productie), de mozzarella en tomaat salade, de diverse fondue schotels en de ciabatta met kruidenboter. Er werd ook een prima wijntje geschonken, een cote de Roussillon die goed paste bij het vlees. De riem moest na afloop echt wat losser gemaakt worden om gemakkelijk te kunnen zitten.

Paraplu

Sinds afgelopen donderdag weet ik weer waarom ik nooit meer een paraplu bij me heb maar al jaren geleden ben overgestapt naar caps en capuchon. Het was slecht weer op donderdagavond stapavond en ik had dus een jas met capuchon aan om droog te arriveren in de 1e pleisterplaats de roode baron. Mijn vaste stapmaat was reeds aanwezig en had mij per sms gewaarschuwd dat het elfde gebod dicht was wegens de verjaardag van Ben.

Het was een erg gezellige avond en wij hadden veel lol (en niet weinig drank). Tegen twaalf uur vertrokken wij met een groepje naar de Mekhong river om daar de avond voort te zetten. Mijn maat liep voor mij uit en ik, in goed vrouwelijk gezelschap daar wat achter. Het viel mij op dat hij een paraplu bij zich had, die trouwens niet meer nodig was daar het niet meer regende. Ook de 2e halte was gezellig maar mijn maat moest weg om de trein te halen. Met een half hoofd zijn richting uit wenste ik hem een goede reis naar huis en ging verder met andere zaken. Een kwartier later sms’te hij om te vertellen dat hij zijn paraplu kwijt was en of die misschien hier lag. Na een korte speurtocht werd het geliefde bezit gevonden en moest ik beloven deze mee naar huis te nemen. Er gebeurde echter met zijn paraplu wat met al mijn paraplu's gebeurde, ik vergat hem mee te nemen. Toen ik dat de volgende dag doorgaf kreeg ik een reactie als “Wat heb ik nu aan je”. Gevat antwoordde ik “Net zoveel als aan jezelf” maar ik wist weer waarom ik nooit meer een paraplu meeneem.

Klaasloos

Er breekt weer een nieuwe periode van 5 december aan. Waar ik als kind met ingehouden adem zat te wachten tot die grote held met al die cadeaus zou arriveren tot anno nu en wij geen Sinterklaas meer vieren. Daar tussen hebben de, waarschijnlijk voor iedereen herkenbare, periodes gezeten. Als oudste thuis werd mij ingeprent, toen ik er achter kwam dat deze held een sprookje was, dat ik uiteraard niets mocht verklappen om het feest niet te verpesten voor mijn zusje. Als mede eigenaar van HET geheim voelde ik mij apetrots en speelde het spel dan ook mee. Toen ook mijn zusje met de harde realiteit geconfronteerd werd veranderde het feest dan ook in een lootjes trekken, surprise en gedicht gebeuren.

Weer enige jaren verder waren wij het huis uit en werd het feest niet meer gevierd (dit is, voor diegenen die tellen, fase 4 in het grote klaas gebeuren). Toen mijn zusje echter kinderen kreeg gingen wij wederom met de familie Sinterklaas vieren, een terugkeer naar fase 1 bij mijn zusje en zwager in Amstelveen maar dan met mij in de rol van hij die weet. Fase 2 brak ook daar aan toen mijn nichtje achter de waarheid kwam. Vorig jaar was mijn neefje de laatste keer voor het lapje te houden, dus zouden we nu wederom in fase 3 moeten zitten. We hebben besloten om deze maar meteen over te slaan en zitten nu wederom in fase 4 wij doen er niets meer aan. En dat is, na als kind verwend worden met cadeaus, voor mij toch wel de prettigste fase.

Atlantis

Deze week was er een etentje voor de hele sector van ons werk. Geregeld door een van mijn collega’s dus helaas niet in Amsterdam maar het altijd gezellig Almere. Er moest zo’n 50 man komen dus dat betekent dat je een locatie moet zoeken die dit soort groepen kan hebben. De keus van mijn collega viel dus al gauw op het fantastische wok restaurant Atlantis. Dit kon honderden mensen herbergen dus dat was geen enkel probleem.

Donderdagmiddag reed ik dus ook het korte stukje van mijn werk naar het restaurant. Alhoewel Almere al een van de gezelligste steden van Nederland is (vergeleken met Amsterdam) was de plek waar het restaurant gelegen was helemaal het toppunt van gezelligheid. Tevens regende het dus ik had er zin in toen ik de toko betrad. Ontvangst was vriendelijk en ik vond al gauw de plek waar het merendeel van mijn collega’s al zat. Op een gegeven ogenblik was het tijd voor onze tafel (ja je krijgt toestemming om je eigen eten te mogen halen) om ons naar de place to be te begeven.

The place to be is waar al het eten klaar staat en de koks klaar staan om de door jou gekozen gerechten te wokken. Er staat een batterij warme (in rechauds) en koude dingen klaar om op je bord te laden als voorgerecht. Aangezien ik geen idee had hoe lang dit al stond te wachten sloeg ik dit meteen over en liep naar de plek waar het vlees, de vis en de groenten in stukjes gesneden te lagen wachten. Ik schepte wat ossenhaas op mijn bord en wat groenten en liep naar de wok guru. Eerst werd het eten in kokend water gedaan (laten we vooral geen bacteriën en geen smaak achterlaten) en vervolgens werd het gewokt net een sausje naar keuze erbij. Laat ik het erop houden dat het geheel eetbaar was. Ik ben nog een keer teruggegaan voor de vis (zalm, tilapa, inktvis) en wederom was het resultaat gelijk. Het was minder slecht dan de Braziliaan van zondag maar daar is dan ook alles mee gezegd, kortom ook hier geen kans op herhaling!

Vooruitblik

Zoals iedereen weet ik ben een liefhebber van lekker eten. De ene keer is dat een Aziatische maaltijd, de andere keer een saté met salade en brood en soms is dat een maaltijd in een restaurant dat in de lekker top 100 staat en/of een of meer Michelin sterren heeft. Nu heb ik in de komende maanden 2x een bezoek aan een dergelijk restaurant gepland. Na veel discussie, want inmiddels zijn de nieuwe lijsten uit met de gastronomische stijgers en dalers, is inmiddels de 1e keus gemaakt. Samen met Dennis ga ik in januari een bezoek brengen aan Vinkeles, het restaurant van The Dylan. Het restaurant heeft net zijn 1e Michelin ster ontvangen en staat op plaats 49 in de lekker top 100. Kortom iets om naar uit te kijken.

Voor het 2e restaurant is nog geen keuze bepaald. Ik ga samen met een goede vriendin lekker uit eten en dat betekent dus ook een restaurant uit het wat luxer segment. Ik heb, gentleman als ik ben, de dame verteld dat zij de keuze mag maken. Natuurlijk heb ik een suggestie gedaan want een poging tot beïnvloeden mag uiteraard altijd. Een andere vriendin had enige tijd terug een aanbeveling gedaan voor het restaurant Aan de poel in Amstelveen. Ook dit restaurant is in het bezit van een ster en bezet positie 80 in de lekker. Of deze het gaat worden of een ander is afwachten want, om met Verdi te spreken: ‘La donna è mobile”.

Bilderberg hotel De Klepperman

Wat?? zul je denken, een hotel recensie op dit blog? Tot nu toe waren de recensies beperkt tot cafés en restaurants en werd er niets gezegd over hotels. De reden is dat ik de laatste tijd toch wat ben gaan bloggen over mijn werk en de zaken die daar mee te maken hebben. Een van die zaken is het volgen van cursussen en die vinden vaak plaats in hotels op diverse locaties in Nederland. Zo had ik deze keer een cursus Scrum master door de Amerikaanse guru Jeff Sutherland, ik zal daar niet dieper op in gaan want er zullen weinig mensen zijn die dit blog zullen lezen om alles over Scrum en Agile te weten te komen maar misschien is een korte blik op hotel De klepperman te Hoevelaken wat meer de moeite waard.

Mijn cursussen vallen in 2 soorten uiteen, die met eten, avond programma en overnachting en die zonder deze zaken. Scrum master valt in de 2e categorie. Cursus tijden zijn van 9 tot 5, het hotel is 45 minuten rijden (plus 30 minuten file in de ochtend) en dat betekent dat ik na cursus dag 1 gewoon naar huis ben gereden om op de 2e cursus dag opnieuw de file omstandigheden te testen. Welnu die is constant dus ’s ochtends wederom 30 minuten extra lol en ’s middags geen probleem. Door deze omstandigheden kan ik alleen commentaar geven op het hotel in het algemeen, de lunch en de cursus zaal en niet op het diner en de kamers.

Het eerste wat op mij opviel was dat in Hoevelaken de multiculturele samenleving absoluut niet is doorgebroken, het personeel was gewoon blank (en vriendelijk) waar in Amsterdam bijna alle hotel baantjes door allochtonen worden uitgevoerd. Het hotel is in een leuke landelijke sfeer uitgevoerd maar niet ontzettend modern. De meeting room was ruim en netjes opgezet maar dat is in bijna alle hotels geen enkel probleem. Het enige punt waar de Klepperman dus op kon excelleren was de lunch. Helaas was dit, net zoals in het Braziliaanse restaurant na de whisky proeverij een hopeloze poging. De lunch was niet slecht; 2 salades, tomaat, komkommer en nog wat groenvoer, mini stukjes pizza, bakjes gefrituurde garnalen, diverse mini club sandwiches (o.a. zalm en rosbief), broodjes kaas, sapjes en nog wat zaken. Maar het was het allemaal net niet. De club sandwiches waren te droog, de pizza was niet echt vers meer, de salades niet fris genoeg, de sapjes niet vers en ga zo maar even door. Komt dit nu doordat ik zo een snob ben geworden is dan uiteraard de eerste vraag die bij je opkomt. Misschien wel maar mijn cursus lunch lat ligt hoog doordat ik erg vaak een cursus (en lunch) heb gehad in de NH hotels. En deze keten excelleert in zijn lunches. Alles is vers, er is een ontzettend ruime keuze in warme gerechten (soepen, pasta, rijst en streekgerechten uit bv. Spanje, Italië, Thailand), er zijn vele soorten brood, beleg, sapjes en hapjes en er is een uitstekend kaas plateau beschikbaar. Het verschil is gigantisch en daarom scoort de Klepperman slecht bij mij.

Braziliaans grill restaurant Rodizio

Na de whisky proeverij was het duidelijk tijd om een hapje te gaan eten. Er zat meer dan genoeg drank in en voedsel was zeer noodzakelijk. We hadden churrascaria Rodizio.nl uitgezocht in mijn favoriete buurt de zeedijk, een wandeling van ruim 2 kilometer. De reden dat we dit Braziliaanse restaurant uitgezocht hadden was dat een van de proevers had aangegeven trek te hebben in vlees en wel veel vlees. Het churrascaria concept is relatief nieuwe in Nederland, dit was het 4e restaurant dat deze formule volgde. Ik had het echter met mijn vrienden Dennis, Frank & Simon meegemaakt in Baltimore bij Fogo de Chao tijdens onze Amerika reis. Wij waren er allemaal toen zeer over te spreken, alles was top. Dennis uitte echter zijn twijfel of men dit peil in Nederland wel zou kunnen halen. Het concept is trouwens simpel. Je betaalt een vaste prijs en daarvoor mag je onbeperkt van de salad bar gebruik maken en wordt er continu vlees langs gebracht door mannen met dat vlees aan spiesen. In Amerika waren dat 14 soorten uitstekend vlees.

De wandeling was een goede start om de whisky dampen te laten vervliegen en een stuk nuchterder kwamen we dan ook bij het restaurant aan. We werden vriendelijk ontvangen maar het zag er allemaal stukken minder uit dan onze Amerikaanse topper uit Baltimore. Niemand had echter zin om ergens anders heen te gaan dus we besloten te wachten op de dingen die komen zoude gaan. De salad bar was niet slecht maar kon niet in de schaduw staan van de Amerikaans maar ja het vlees was toch de hoofdzaak! Nu ja ik zal maar 2 dingen roepen en daarna stil worden. Wat veel zout en wat een doorgebakken stukken vlees! Was er iets dat dan wel door de beugel kon? Ja, de kwaliteit van de messen was prima. Kortom na niet al te lange tijd verlieten wij de zaak weer om nooit meer terug te komen!