Van kwartet blog naar solo blog

Dit blog is ooit begonnen als een blog voor vier personen. Dat is nooit van de grond gekomen daar onze zelf verklaarde digibeet Frank zich niet als auteur heeft opgegeven en het dus beperkt bleef tot drie schrijvers. Simon gaf zichzelf wel meteen op als schrijver en enthousiast als hij is was het 2e artikel al direct van zijn hand. Simon heeft echter een druk leven en zelfs zijn eigen blog krijgt (te) weinig aandacht zodat hij al snel afviel als mede schrijver van ons blog. Vanaf dat moment zorgden Dennis en ik voor de vulling van ons blog. Ik begon het bloggen echter steeds leuker te vinden en begon steeds fanatieker elke dag een stukje te schrijven over wat er in mijn leven gebeurde en Dennis, die ook al een eigen blog had, deed een stapje terug waardoor het Nuff Said blog getransformeerd is naar mijn persoonlijke blog.

Tijdens de vakantie in Rome was het weer een gezamenlijk blog, de berichten gingen zowel naar het blog van Dennis als naar mijn blog. En zo zal het waarschijnlijk voor al onze gezamenlijke vakanties gaan. Verder is het Nuff Said blog echter getransformeerd naar mijn persoonlijke blog.

Centra

Een van de leukere Spaanse restaurantjes in het wallengebied is Centra. Dit is een authentiek Spaans restaurant waar de bediening volledig Spaans is en de gewoonten ook Spaans zijn. Zo staan de tafeltjes vaak tegen elkaar aangeschoven en wordt er gekeken hoe groot je gezelschap is en vervolgens wordt je ergens tussenin geschoven. Wij waren deze keer met z’n tweeën en kwamen naast een dame en een heer terecht waar we een prima gesprek mee hadden.

Onze maaltijd was volledig gedeeld als voorgerecht hadden we de tapas en als hoofdgerecht de zarzuela, begeleid door de prima witte huiswijn. De tapas bestond onder andere uit olijven, chorizo, sardientjes en octopus (nee dat zijn geen inktvisringetjes maar tentakels met de zuignapjes er nog aan). Alles even prima van smaak maar het kon niet tippen een de grote pan met zarzuela die vervolgens tussen ons in kwam te staan. Ruim gevuld met vis en schelpdieren die uitstekend bereid waren. Sommige dingen waren herkenbaar zoals coquilles, gamba’s en zalm. Andere dingen hadden we geen idee wat we naar binnen aan het werken waren. Maar alles even lekker! (tenzij je geen vis liefhebber bent, dan heb je een probleem).

Kennissessie Agile

Ik zou deze avond samen met mijn team een kennis sessie organiseren over de Agile methodiek scrum waar wij sinds januari gebruik van maken. Ik had het al gehad over het aanschaffen van de diverse attributen t.b.v. de XP game die wij zouden gaan spelen (en inderdaad er werden vragen gesteld over mijn declaratie.) Verder hadden wij deze week de laatste voorbereidingen getroffen. Eten besteld bij het gouden huis, flesje wijn gekocht voor de prijswinnaars en de presentatie met de diverse hulpmiddelen in elkaar gedraaid.

Voor vijf uur kwamen de eerste deelnemers binnendruppelen en tegen half zes zat er 55 man & vrouw klaar voor de sessie. De presentatie duurde een uur en werd uitstekend ontvangen, men vond het een goed verhaal, stelde vragen en was oprecht geïnteresseerd. De interesse haalde het echter niet bij de interesse toen het eten arriveerde want het gouden huis is een prima cateraar. De bakken met eten gingen (bijna) schoon leeg en dat wil wat zeggen. Het kostte wat moeite om iedereen weer wakker te schudden maar even later zat iedereen klaar om in teams van vijf te gaan spelen. Toen de game attributen (ballonnen, vouwblaadjes, kaarten, dobbelstenen etc.) over de tafels uitgeschud werden zag je iedereen twijfelachtig kijken. Toen de spelregels uitgelegd werden, werden die blikken nog twijfelachtiger. Maar binnen korte tijd zat iedereen er volledig in en werden er ballonnen opgeblazen, hoedjes en bootjes gevouwen, met dobbelstenen gegooid en missende kaarten gezocht. Toen op het eind meer dan vijftig volwassen druk bezig waren om ballonnen te laten knappen kon de lol echt niet meer op Ook wij vonden het ontzettend leuk om te doen en moesten dikwijls (glim)lachen om alles wat er om ons heen gebeurde.

Onze beloning kwam na afloop toen zo’n beetje alle deelnemers ons bedankten voor zowel een interessante presentatie met waardevolle informatie als een fantastische game die zowel inzicht gaf in hoe dat nou werkte dat Agile als om een heel leuk einde aan een uitstekende sessie te geven. Het liet zien dat alle tijd en moeite die wij erin gestoken had het ruimschoots waard geweest was. Voorlopig echter even geen nieuwe sessies meer want het kost best wel wat om dit soort zaken voor te bereiden.

Verschil in verkeer

Deze dag was de eerste werkdag weer na de vier dagen vakantie in Rome. Netjes op tijd op staan douche, koffie, drink yoghurt, scheren etc. etc. en de auto in op weg naar Almere. Inmiddels kan ik het Hollandse verkeer een stuk meer waarderen dan voor de vakantie. In Rome waren wij tweemaal met de taxi gegaan, van het vliegveld naar het hotel en van het hotel naar het vliegveld.

Er wordt veel geklaagd over de Hollandse chauffeur maar na deze vakantie doe ik dat een stuk minder. Hier vindt ik geen (taxi)chauffeur die (onder andere):
Rood licht als een waarschuwing ziet
Vindt dat invoegen pas moet als het niet meer kan
Afsnijden als een verplichte optie ziet
Probleemloos inhaalt over een dubbele doorgetrokken streep
Van mening is dat er makkelijke drie auto's passen op een tweebaansweg
Elke seconde zonder telefoon aan het oor als verspilde tijd ziet
Kortom beide taxi ritten leverden aardig wat hartkloppingen op en een hogere waardering voor het Hollandse verkeer.

Het einde van de trip naar Rome

De vlucht terug was net zo rustig als de heenreis en het inchecken. Alle heren waren wat aan het uitrusten van de vele kilometers die de afgelopen dagen gemaakt werden. Ik weet in ieder geval dat Simon een stukje Anita Blake: Vampire Hunter tot zich heeft genomen, terwijl ikzelf lag te luisteren naar The Four Horsemen en Face To Face.Na 2 uur waren we weer op de grond en snel het vliegtuig uit. Op weg naar de bagageband (die we toch niet nodig hadden met alleen handbagage) kwamen we nog langs een winkel waar Simon graag nog wat Calvin Klein eau de toilette wilde kopen, maar helaas was de aanbieding niet wat hij ervan had verwacht. Dus uiteindelijk lieten we die ook maar links liggen. Toen we net bij de aankomsthal 1 aankwamen, bleek Mirella buiten te staan en Ans bij aankomsthal 2. Maar we konden wel zien dat in de "America Today" die tegenover de aankomsthal lag....er een prachtige roze polo aan de aanbieding was. Dus daartegen zei Simon "Kip, ik heb je"! Voor 20 Euro was hij de man en kon hij zich weer bij Mirella vertonen :-). Bij aankomsthal 2 stonden Ans, Jeroen en Daan al op me te wachten en het was een genot voor mij om te zien dat toen de jongens mij zagen ze direct naar me toe kwamen rennen. Dat geeft je als vader toch wel een fijn gevoel! Na een kort afscheid (nooit ons sterkste punt), ging de groep uiteen met Frank en Simon die naar Volendam gingen en René en Dennis naar Amsterdam en Halfweg. Na René thuis afgezet te hebben, reden wij door naar Halfweg om daar lekker bij te praten. Het was weer een heerlijk uitje en we hebben ouderwets gelachen en genoten! We moeten ervoor zorgen dat we dat in Nederland ook meer doen!!! Helaas is het alweer voorbij, maar zoals de paparazzi journalist tegen de topless zonnende prinses ooit zei: "gelukkig hebben we de foto's nog" :-).

Op het vliegveld en in het vliegtuig

In de hal van het vliegveld aangekomen was er even verwarring, want onze vlucht stond niet op de borden. Maar na een korte videochat door René (de techniek staat voor niets) met  een dame van Alitalia kwamen we erachter dat in Italië de vluchten alleen in de vertrekhal aangegeven staan van waar ze ook vertrekken, dus snel van T3 naar T1 en ja hoor, daar stond hij. Het passeren van de douane ging heel snel hoewel Frank wederom zijn schoenen uit moest trekken en aangehouden werd voor de “zeepbellenpistolen” die in zijn tas zaten, maar in tegenstelling tot de USA Border Patrol of Hetze op Heathrow mocht hij ze wel meenemen van de aardige Carabinieri. Na de roltrap liepen we tegen een winkel met verse fruitsappen op en namen een rondje bloedsinaasappelsap, weer eens wat anders dan 3 bier en een cola light J. Daarna volgt een tip voor de reiziger: daar waar op schiphol de winkels gegroepeerd zijn is dat op Rome niet het geval. Dus de aanname dat er erg weinig winkels waren omdat in het eerste deel van het vliegveld dat zo was, bleek niet correct te zijn, want de winkels gaan echt helemaal tot de gate door. Dus helaas is daar niet alles gezien. Om half één begon de check in die ook deze keer weer heel relaxed verliep (geen wachttijd, echt ongelofelijk) en het vliegtuig vertrok weer keurig op tijd. Ha, dat is echt genieten dat het zo ook kan. Deze keer een kist van KLM, waarin in tegenstelling tot Alitalia wel een zeer fatsoenlijke boterham werd geserveerd (in tegenstelling tot de zandkoekjes van de heenreis). En nu dus de tijd om in ieder geval de tekst van het blog te maken, dan is de vliegtijd ook nog eens nuttig besteed! Nog een uur , dan landen we alweer op Schiphol en zit dit reisje er weer op. Jammer hoor, maar ook fijn om vrouw en kinderen weer te zien! 

De start van de terugreis

’s Ochtends ging het interne wekkertje weer om 8 uur strak, snel een douche en op de blackberry de eerste Rabobank mails van de dag wegwerken. Om half negen waren Simon en ik beneden. Daar troffen we Frank, die al aan het ontbijt begonnen was. René had een “sleep in”dag, dus was niet aanwezig, maar een half uurtje later was hij toch van de partij om smakelijk een broodje weg te werken. Daarna maakten Simon en ik nog een korte wandeling om afscheid te nemen van de stad. Heerlijk in de lentezon was het perfect wandelen zo, en door één straat even een andere afslag te nemen, zagen we in deze drie kwartier gewoon nog een paar interessant stadspaleizen. We kwamen ook nog langs het restaurant “That’s Amore”, waar Frank en ik gisterenavond nog tot veler plezier de hit van Dean Martin ten gehore brachten (maar helaas deze keer geen publiek J).  Om 10.25 waren we weer terug in het hotel, waar de taxi chauffeur inmiddels al was aangekomen.  Na het afrekenen van de hotelbar rekening (drie dagen slempen voor 100 Euro, het had erger gekund) stapten we in de mini van die ons naar het vliegveld “Leonardo da Vinci” bracht). Deze keer reed het allemaal prima door en hadden we ruimte zat om te zitten en…het was nog eens 5 euro goedkoper dan de heenrit (de 5 euro ging overigens naar de chauffeur als tip, maar dat terzijde).

Laatste diner in Rome

Na een kort overleg besloten we niet om naar het restaurant "Gusto" te gaan, aangezien dat op internet erg slechte recensies kreeg. Van de nieuwe concierge kregen we wat tips voor restaurants en aangezien dat op loopafstand was, tippelden we die kant op. En verdikkeme, het internet café dat dicht zou zijn, was toch open. Dus snel even naar binnen gewipt en 5 minuten later waren de boarding passes netjes geprint en in de broekzak van Simon opgeslagen. Vervolgens bleken de twee restaurants die genoemd waren dicht te zijn. Even terug lopend was er nog wel een traitoria open te zijn, dus daar maar naar binnen.We hadden er eerlijk gezegd weinig vertrouwen in, maar je moet toch wat. En verdraaid, het was hartstikke goed! Simon en René hadden er zin in, dus namen ze een kleintje pils. Wel even anders dan gisteren, want na een uur waren we weer buiten :-). Daarna nog een wandelingetje door de straten van Rome met de Trevi Fontein in de avond en op de terugweg een ijsje. Nu zitten we weer in de hotelbar op onze laatste avond in Rome. Beetje bijtijds naar bed, want morgen moeten we wel fris en fruitig op tijd naar het vliegveld. Time flies when you're having fun!

Wat een zooitje

Na het eten liepen we nog een tijdje rond in de buurt van het Colosseum. Zo zagen we nog het monument van de onbekende soldaat. Daarna liepen we richting metro en terug naar het hotel. Daar probeerde ik via internet in te checken voor morgen. Dat lukte wel, maar toen kwam het erop aan dat we de boarding passes ook nog uit gingen printen. Dus naar beneden naar de balie. Nee, sorry, er zit geen printer aan de algemene pc die voor de gasten hier staat. Kan het dan op de pc achter de balie. Nee, sorry, daar hebben we het password niet van, maar morgen komt er iemand die dat wel weet, dus rond 16.00 uur kunnen we u helpen. ja, maar dan moet ik al thuis zijn. Oei, ja dat is wel lastig. Misschien kan het bij een internet cafe. Dat zit daar, maar waarschijnlijk is dat dicht want het is een feestdag, maar ja, probeer eens wat. Kun je dan in ieder geval een taxi reserveren voor morgen? Nee, dat is morgen vroeg genoeg. Uhhh......maar ik wil het vandaag geregeld hebben. Nee, nee, dat kan echt niet. Zucht....ik kan niet anders zeggen dan dat dit nu wel een tegenvaller van het hotel is. Nou ja, maar eens even afwachten hoe het morgen nu weer gaat.

La cicala e La Formica

Het Forum Romanum liepen we zo rond een uur of twee uit. Na een korte stop voor het kopen van een zonnebril voor Simon (van 20 Euro terug naar 8), gingen we naar aan adresje uit de 100% Rome gids. Helaas bleek dat adres dicht te zijn, maar geen nood, 50 meter verderop zat een ander adres uit hetzelfde gidsje, te weten La Cicala e La Formica. Toen we buiten wilden gaan zitten werden we bijna door een oudere mevrouw in elkaar geslagen, want zij zat al op die plek te azen! Vriendelijk en galant als wij vier zijn gunden we de oude lelijke heks haar plek en gingen binnen zitten. De keuze van het restaurant bleek bijzonder goed te zijn. Het eten was verrukkelijk, van de antipasti tot aan het dessert. Maar wat vooral ook opviel was hoe relaxed men hier met zijn klanten om ging. Dit was slow food op zijn best. Bij het bestellen was dat al. Simon wilde iets nemen, maar dat was er niet, waarop de ober zei: "dat geeft helemaal niks hoor kerel, want de andere dingen zijn ook lekker". In Nederland denk je dan "die gast is gek", maar hier paste het prima in de sfeer. Zo ook dat bij de pasta ik geen mes kreeg, het kan toch ook alleen met een vork :-). Helemaal goed, zo goed ook dat we er lekker anderhalf uur bleven zitten en de tijd vloog ook voorbij. En dan de rekening: voor 115 Euro was iedereen helemaal voldaan, dus daar hoef je het echt niet voor te laten. Echt een aanradertje in Rome!