Vroeg op op zondag

Vroeg opstaan is iets dat niet bij mij hoort. Al van kinds af aan ben ik erg goed in uitslapen. Deze zondag ging de wekker echter al om 8 uur en niet omdat ik op reis ging of voor iets anders leuks. Op mijn werk was dit weekend nl. een belangrijke implementatie gaande waar ik verantwoordelijk voor ben. Vrijdag en zaterdag waren alle technische zaken uitgevoerd en de testperiode stond gepland voor zondagochtend van 08:00 tot 12:00. Wat doe je dan als leidinggevende met verantwoordelijkheidsgevoel, juist ja, je zorgt dat jij ook vanaf acht uur bereikbaar bent.

Gelukkig is de techniek flink verbetert de afgelopen jaren want vroeger moest iedereen op kantoor zijn om alles uit te voeren. Tegenwoordig kan iedereen zijn werk van huis uit doen dus de extra reisuren zijn er niet meer. Ruim voor twaalven werd alles succesvol afgemeld, de opofferingen waren niet voor niets geweest. Ik kan me gereedmaken voor de leuke dingen van de zondag, uit eten gaan en een concert.

The Little Thai Prince, om het af te leren

Vorige week was de start van vrijdagavond stapavond een hapje eten en dat was goed bevallen. Daarom werd ook voor de 2e episode een afspraak gemaakt om te gaan eten. Deze keer met een vriend die net als ikzelf, erg van de Thaise keuken houdt. De afspraak was dan ook gemaakt bij de Little Thai Prince om half acht. Ik had gereserveerd en dat was maar goed ook want het kleine restaurant (minder dan 30 plaatsen) was bomvol en zodra er een tafeltje vrij kwam stonden de volgende gegadigden alweer klaar. Nu heb ik het al meerdere keren over dit, in mijn optiek, uitstekende restaurant gehad en ook deze keer werden we niet teleurgesteld. Zoals onze gewoonte is vroegen we om ons gewoon iets lekkers te brengen en dat bestond deze keer uit een schotel met diverse hapjes als voorgerecht, rundvlees in een milde saus en vis in een pittige rode curry. Wederom alle complimenten voor de kok. En even wederom voor de prijs hoef je het absoluut niet te laten, de rekening was deze keer €51.

Iets waar ik het nog niet eerder over gehad heb is het bier dat zij schenken. Uiteraard is er het bekende Thaise Singha bier uit flessen te krijgen maar hun tap bier is Warsteiner, een prima Duits biertje. Nu heb ik vorig jaar tijdens mijn vakantie in Duitsland een bezoek aan de brouwerij gebracht, een tip: doe het niet als je hoge verwachtingen hebt of niet bejaard bent, en dat roept dan toch weer een soort van herkenning op. Kortom het diner was in Thai Duitse sferen en dat bleek een prima combinatie te zijn.

Danger Will Robinson Danger

Deze kreet heeft niets te maken met de tv serie lost in space maar meer met een zomerplannetje. Eind vorig jaar maakte ik melding van een ritje deze zomer in een van de Aston Martin’s van een vriend van mij. Ik had al het idee om naar Zandvoort te rijden en te kijken hoeveel sloeries er aan zouden blijven vastplakken. Niets leek dit geluk in de weg te staan totdat ik deze vriend de afgelopen week zag zonder zijn vrouw. Op mijn vraag waar ze was kreeg ik het antwoord dat ze in Hongkong bezig was haar rijbewijs te halen. Onmiddellijk kreeg ik angstvisioenen van crashende auto’s en geen zomerse ritjes naar Zandvoort. Hopelijk heb ik het mis maar ik ben toch iets huiveriger voor dit uitstapje.

Vriendin van verre

Een van de vakantieplannen van 2010 is het bezoekje aan de Baltische staten. Nu zijn dit nog redelijk onontgonnen gebieden dus gidsen als 100% Baltische staten zijn nog onbekend. Gelukkig biedt mijn geliefde wikitravel enige informatie, maar is, niet onverwacht, veel kariger gevuld dan voor grote en bekende plaatsen. Het wordt dan moeilijker om strakke vakantieplannen te maken dus we gaan wat meer het onbekende bezoeken dan ik gewend ben.

Nu liep ik afgelopen zaterdag een vriendin tegen het lijf in de roode baron waarvan ik wist dat zij van oorsprong uit de Oekraïne kwam. Voor onze begrippen zijn de Baltische staten praktisch buurlanden van de Oekraïne en tijdens het communisme waren de Baltische staten de vakantiebestemming voor o.a. de Oekraïner, dus ik dacht ik vraag haar eens wat informatie. Wat bleek ze vond het ontzettend leuk dat we daar heen gingen en bood meteen hulp. Haar moeder was op dit moment op visite in Nederland en die had een goede vriendin in Riga, de hoofdstad van Letland. Zij zou zorgen dat we het nummer van die vriendin kregen zodat wij een local hadden die ons de beruchte gouden tips zou geven. Nog even afwachten maar het ziet er goed uit.

Voetbalplaatjes

Het is weer zover, na het succes van vorig jaar kon het niet uitblijven, Albert Heijn komt wederom met een voetbalplaatjes actie. De marketing machine van de grootgrutter werkt uitstekend want of het nou om voetbalplaatjes, smurfen, wuppies of Disney figuren gaat, de mensen gaan helemaal los om ze allemaal te verzamelen. Mijn neefje begint nu al te vragen wanneer ik langskom en dan gaat het niet om mijn gezelschap maar om de voetbalplaatjes die ik meeneem.

Maandag is het feest weer begonnen en kan ik mij na het boodschappen doen weer door de rijen kinderen heen vechten met hun “Mag ik uw voetbalplaatjes hebben meneer?” geroep. Dit jaar wordt het ook mogelijk om online je plaatjes te sparen en er is zelfs een speciale hyves de lucht in gegaan voor de actie, facebook is kennelijk nog te hip. Vorig jaar was het nog een particulier initiatief, dit jaar regelt Albert het zelf. Nu ja na een week of tien is het weer voorbij, afwachten wat de volgend actie gaat worden.

Een avond in de roode baron

Afgelopen vrijdag werd op de stapavond uiteraard een bezoek aan de roode baron gebracht. Het is op de vrijdag een stuk drukker dan op de donderdag maar er was nog plek. Er waren een hoop bekenden en het was gezellig. Een van die bekenden (een hele vage) stond muziek te draaien en ik ging dus rustig zitten en luisteren i.p.v. zelf te draaien. Op een gegeven ogenblik zette hij een flink aantal nummers klaar en ging weer aan de bar zitten. Toen het lijstje op was liep ik naar de apparatuur en begon wat te selecteren. Hij kwam meteen naar me toen en sprak met dubbele (eigenlijk driedubbele) tong dat ik er wel verstand van had maar.....

Hij was lam en opdringerig dus ik ging weer rustig zitten en liet hem zijn gang gaan. Op een gegeven moment kreeg ik echter van de eigenaresse het dringende verzoek of ik niet wat lekkere swingende dans muziek wou draaien want de keuzes van mijn collega sloegen niet echt aan (en ook niet dat hij nummers 2 tot 3 maal draaide aangezien hij al weer vergeten was dat hij ze gedraaid had). Met lichte drang werkten een aantal mensen de man richting de bar en nam ik de muziek ter hand. Het gezelschap had duidelijk behoefte aan salsa en aanverwanten artikelen dus de start was Mas Que Nada in de Black Eyed Pas versie. Het werd een swingend geheel en een zeer succesvolle avond op één bezoeker na. Toen wij tenslotte vertrokken dook hij als een havik op de apparatuur af en werd hij weer een stuk gelukkiger.

Pasjesleed het slot

Zoals vermeld was mijn bankpas geblokkeerd en kwam ik daar achter bij het boodschappen doen bij Albert Heijn. Inmiddels heb ik weer een nieuwe pas, de service is top bij de Rabobank. Maar het toppunt van ironie is toch wel dat het skimmen plaats heeft gevonden bij de Albert Heijn, zie hier het artikel, dezelfde keten waar ik erachter kwam dat mijn pas geblokkeerd was. Ik vraag me af hoe dit criminelen dit voor elkaar hebben gekregen?

Hollandse sushi

Ik was zaterdagmiddag bij mijn ouders langsgegaan en besloot ze te verrassen met een portie Hollandse sushi (zoals ik dat noem). Ik was eerst naar de viswinkel toegegaan en had zalm, paling, haring en Hollandse garnalen met cocktail saus meegenomen. Eenmaal bij mijn ouders aangekomen maakte mijn vader daar een mooie schaal met toastjes van en trok een fles wijn open. Onder het genot van een goed wijntje en een lekker hapje ging de middag dan ook fluks voorbij en was het alweer tijd om op te stappen. De Hollandse sushi zorgt altijd voor een succesvolle middag.

Morita-Ya

Gisteren was de eerste episode van het nieuwe feuilleton vrijdagavond stapavond als opvolger van de oude serie. Een goede manier om een nieuwe traditie te openen is starten met een etentje. Zo had ik vorige week met een vriendin afgesproken dat we uit eten zouden gaan. Aangezien zij tot half zeven moest werken en dan op de fiets naar de stad zou gaan was de start van de avond uiteraard in het elfde gebod. Toen ik binnenkwam zat zij al aan een biertje en natuurlijk hield ik haar gezelschap met een Brigand. Daarna was het tijd om aan tafel te gaan in het Japanse eethuis Morita-Ya.

Aangekomen werden we vriendelijk door eigenaresse Morita begroet en namen plaats aan een wankel tafeltje. Het is, zoals de naam al aangeeft, een eethuis(je) want er is slechts plaats voor 24 personen (en dan zit het echt vol) aan de simpele houten tafeltjes. Het interieur is, en dan ben ik vriendelijk, achenebbisj te noemen. Maar ja het gaat om het eten en dat is met recht uitstekend te noemen. We besloten de maaltijd te delen en bestelden de sushi & sashimi mix en de beef set. Daarbij een cola light en een sapporo bier. De maaltijd startte met een kom miso soep voor beiden gevolgd door de vis. De set bestond uit sashimi van zalm, tonijn, inktvis en een witvis. Daarnaast bestond de sushi uit een california rol en diverse maki en nigri. Alles even lekker. De volgende gang was flinterdun gesneden entrecote die je op een eigen bakplaat bereid, vervolgens onderdompelt in een saus (waar ik het recept niet van ken, hij is donker van kleur en erg smaakvol). Dit begeleidt met een kommetje kleef rijst en een bakje salade. Ook hier was geen wanklank te ontdekken en we besloten de maaltijd met groene thee en espresso. Mijn tafeldame was erg tevreden over de kwaliteit van het eten maar toen zij de rekening zag vielen haar ogen pas echt uit haar hoofd want dit culinair festijn had ons slechts €51 gekost.

180

Op 1 januari ben ik met een nieuw team aan een nieuw project gestart. Het team zal lang bij elkaar blijven (de verwachting is meerdere jaren) en heeft een mooie en grote project kamer ter beschikking. Nu vind ik dat werk ook plezier moet zijn en dat een project kamer best een aantal niet werk gerelateerde objecten mag hebben. Nu had een van mijn medewerkers het over zijn aanstaande verhuizing en het bijbehorende inpakken. Een van de genoemde objecten was een dartbord, dus ik zag een kans ;-) Het dartbord kwam probleemloos onze kant op maar het heeft weken geduurd voor we ons eerste pijltje konden gooien. Het bord arriveerde maar de pijlen bleken al diep verstopt te zijn dus we startten met een kaal bord. De 2e uitdaging was het ophangen van het bord. Ik zag de huismeester al woest worden bij het zien van de honderden gaatjes in zijn kostbare muren. Dan zie je de kracht van een team, want een van de teamleden dacht nog wel een set darts thuis te hebben en zou gaan zoeken. De eigenaar van het bord zou thuis op zoek gaan naar de houten plaat waar het bord ooit op had gehangen. Binnen de week waren alle attributen terecht en waren we klaar voor de laatste etappe, het ophangen. Voor ik de huismeester zo ver had waren we wederom 2 weken verder maar nu hangt dan ook alles en kunnen we kijken of er een lucifer, Barney of andere ster in ons team zit.