Chicago - Minneapolis

Onze minivan

Buitengekomen werd besloten een taxi te gebruiken in plaats van de EL terwijl het zachtjes begon te regenen. Met enige moeite wisten we een taxi te scoren die ons naar het hotel bracht maar onderweg veranderd de regen in een hoosbui met bliksem en donder. Om niet zeiknat op het vliegveld te arriveren besloten we de tassen bij het hotel in onze taxi te laden en die naar het vliegveld te nemen. We schoten lekker op totdat we wederom, net zoals op de heenreis, in de file terecht kwamen. Gelukkig kwamen we nog op tijd, om zeven uur, op het vliegveld aan waar we de koffers incheckten en in de rij voor de controle gingen staan.

Toen kwam er echter een sms van United Airlines dat we een uur vertraging hadden waarna de grappen begonnen over rustig de pizza op eten en dat we ook daarna niet al te veel haast nodig hadden gehad. De vertraging bleven echter oplopen en kwamen tenslotte uit op een uur en drie kwartier. We sloegen onze tenten op bij barretje Galileo waar Dennis, naar de Blackhawks ging kijken (ijshockey play offs), ik het blog ging bijwerken en waar Simon rustig begon in te storten. De enige dingen die veranderden waren de gate vanwaar we zouden vertrekken (van B2 naar B8 naar B2 naar B6 naar B7) en de vertrektijd die heel langzaam maar bleef oplopen totdat die op bijna twee uur vertraging stond.

Eindelijk vertrokken we dan toch ((van gate B5 trouwens) en kwamen anderhalf uur later en na een onrustige vlucht aan in Minneapolis waar we onze auto bij Alamo gingen ophalen. We hadden een SUV besteld maar mochten ook kiezen voor een minivan en onze keuze viel op de town and country. We waren behoorlijk moe zo langzamerhand en Dennis reed ons in rap tempo naar onze la Quinta in Bloomington waar we rap in slaap vielen.

Gino´s east

Meer dan genoeg voor drie personen

Daarna gingen we naar Gino east, een van de vier beste plekken om een Chicago style deep pan pizza te eten als een combinatie van late lunch en vroeg diner omdat we onze vlucht naar Minneapolis om half negen hadden. We bereikten Gino's op tijd met een korte stop voor een drankje bij de prima kroeg Paddy Long's waar we onder andere wat mooie Ramones en Johnny Cash nummers uit de jukebox lieten komen.

Gino's bleek erg klein te zijn en na wat heen en weer gepraat besloten we tot een large (acht slices) pizza met onder andere spinazie, jalapeno's, peperoni, paprika. Dit bleek een bereidingstijd van 45 minuten te vergen want de deep pan pizza zier er meer uit als een appeltaart dan een pizza. Zo zit de kaas op de bodem en niet bovenop omdat hij anders zwart zou worden. Om de wachttijd te overbruggen namen we als voorgerecht de gefrituurde kip, zes stukjes, waarvan Sam er drie nam, Dennis twee en ik een. Na ruim een uur arriveerde de pizza pas en we maakten ons zo langzamerhand wel druk of we het vliegtuig wel gingen halen maar de pizza werd met veel enthousiasme heel erg snel naar binnen gewerkt. De rekening werd gevraagd alvorens de pizza op
was en na de laatste hap werd in volle galop het restaurant verlaten.

Hancock tower

Voor het eerst konden we Lake Michigan zien

Na de maaltijd moest er nog een dag gevuld worden en die begon met een bezoek aan de Hancock tower, waar Simon en ik het observatiedek bezochten op de 95e verdieping. Het uitzocht over de stad was werkelijk adembenemend en Simon ging ook nog voor de tilt, een nieuwe attractie die net een dag open was. Dit is een aparte kamer in de tower waarbij je in een hoek van dertig graden voorover hangt terwijl je over de stad heen keek.

De volgende stop was Chinatown, het eerste stuk van Chicago dat tegenviel. Het was een straat met voornamelijk restaurants en na die op en neer gelopen te zijn stapten we weer in de El. Deze keer gingen we naar de wijk waar Wrigley field, het stadion van de Chicago cubs, lag en maakten daar een wandeling die onderbroken werd door een bezoek aan, jawel, een comic shop met de mooie naam Chicago comics. Het was een grote winkel met veel spuillen en we brachten hier best wel enige tijd zoek en uiteraard was Simon de man die dingen kocht, om precies te zijn twee comics van de nieuwe reïncarnatie van het Valiant universum.

The Scout

Voorwaar geen kleine portie

Net als de vorige ochtend waren Simon en Dennis weer vroeg wakker en gingen een loopje in de omgeving maken. Ik werd wederom later wakker en ging aan het blog werken. Toen de hardlopers weer terug waren gingen we op pad naar de lunchspot van vandaag, de Bongo room. Maar net als gisteren bij Wildberry stond er wederom een forse rij en besloten we verder te gaan. Na wat lopen kwamen we bij Scout terecht dat net op dat moment openging. We namen een tafeltje in de zon, het was wederom top weer, en Amanda kwam aanlopen met de mededeling dat zij ons ging verzorgen. Algauw stond er jus d'orange, tomatensap en koffie op tafel en werd de kaart verkend wat resulteerde in twee breakfast burrito's en een gezondere maaltijd van spinazie, kipfilet, scrambled egg whites en champignons. Waar de mannen hun burito wel opaten (Simon zelfs inclusief de gebakken aardappelen) haakte ik af en liet een gedeelte van de erg grote portie achter. Na het afslaan van de doggie bag verlieten we Scout tenslotte heel erg voldaan.

Vandaag stilte

Gisteren was het erg last geworden want ons vliegtuig  had een forse vertraging en we lagen pas rond twee uur in bed. Dus ook niet vroeg op en geen blogtijd

Buddy guy legends

Kelly Richie in actie

Na een opfris actie in het hotel begaven we ons naar het gekozen restaurant voor die avond, Amarit.Dit is een Thais Aziatisch fusion restaurant en lag zowel vlak bij ons hotel als bij onze laatste bestemming van de dag. Het was redelijk hip en modern met lounge muziek en na bestuderen van de kaart gingen Dennis en Simon voor het pikante rundvlees (bleek saté te zijn), soep een curry gerecht. Ik nam de som tam (papaja salade) en red snapper als hoofdgerecht. We hebben prima gegeten maar het was geen Thais restaurant zoals ik gewend ben. Belangrijkste was echter de kwaliteit van de maaltijd.

Vervolgens was het tijd voor de laatste stop van de dag, een bezoek aan Buddy Guy´s legends waar die avond Kelly Richey optrad. Er waren geen vrije tafeltjes meer waardoor we aan de bar belanden en een drankje bestelden terwijl het voorprogramma bezig was om hun spullen neer te zetten. Dat voorprogramma speelde een mix van blues en motown covers en was best wel aardig maar het ene nummer was duidelijk beter dan het andere. Daarna kwam de hoofdact en Simon was de eerste met de opmerking, he dat is een vrouw en niet de man die Dennis en ik verwachtten op basis van de foto op haar site. Ze speelde goed maar wederom was de vermoeidheid van de jetlag nog aanwezig en voor het einde van haar set gingen we terug naar het hotel om de tweede dag van onze vakantie te beëindigen.

Chicago greeter

De in millenium park

Na de boottocht was het tijd voor de lunch en die was gepland bij Portillo´s om een echte Chicago Hotdog (een van de culinaire hoogstandjes van de stad) te gaan eten bij een van de beste hotdog tenten van de stad. Het bleek een mega grote tent te zijn waar je aan een balie moest bestellen en aan een andere balie werd je bestelnummer omgeroepen, die je dan in een papieren zak meenam naar je tafeltje om op te eten. De hotdog was inderdaad prima alhoewel niet al te groot.

Daarna liepen we naar het visitors centre waar onze gids, Bobbie al op ons stond te wachten. Bobbie is een van de Chicago greeters, meestal gepensioneerden die mensen op een ochtend of een middag meenemen om je hun stad te laten zien. We brachten met haar een bezoek aan millenium park, de grote fontein die de bezoekers vanaf Lake Michigan begroet en divese gebouwen en wijken op de magnificent mile en in de loop. Ook activiteit twee was een schot in de roos gebleken en na afloop namen we afscheid van Bobbi en gingen terug richting hotel.

River cruise

Dwntown vanaf de rivier

Na een goede nachtrust waren Simon en Dennis uiteraard erg vroeg wakker en zij gingen dan ook voor een wandeling van vele kilometers door de stad. Ik was een uurtje later wakker en ging vrolijk het blog bijwerken in de lobby van het hotel. Toen de mannen terugkeerden werd de weg naar het wildberry café ingezet om te ontbijten maar hier was een forse wachtrij dus het werd een simpel ontbijt bij Einstein bros (voor mij cappuccino en een bagel met zalm en creamcheese), alvorens wij naar de Chicago river liepen voor onze architectuur cruise over de rivier.

We haalden onze kaartjes op en stonden in de rij om aan boord van de first lady te stappen voor een tocht van anderhalf uur. We waren op tijd en hadden dus een mooie plek op het bovendek om onder een stralende zon de rivier op te gaan. Onderweg kregen we een uitleg over alle gebouwen en bouwstijlen van een vrijwilliger van de Chicago Architecture Foundation en de trip was voorbij voor we er erg in hadden. Dit is een absolute aanrader voor iedereen die Chicago bezoekt wat mij betreft.

White sox - Diamondbacks

De white sox in actie

We verlieten het restaurant namen de rode lijn van de EL naar cellular field, het stadion van de Chicago White sox, Chicago's tweede baseball club. We hadden geen kaartjes maar vertrouwden we er op dat we op we op weg naar het stadion wel wat zwarte markt verkopers tegen zouden komen. En jawel binnen enkele meters werden ons al kaartjes aangeboden en voor $60 waren we drie kaartjes rijker op de begane grond (wel zo prettig met mijn hoogtevrees) aan de verre kant van het veld. We waren wat laat dus de wedstrijd was al begonnen en de Sox stonden al vlot op een twee nul achterstand.

De vierde inning bracht daar meteen verandering in want eerst werd de stand gelijk getrokken en toen werd er een homerun geslagen met alle honken bezet. Daarna nog een punt in een inning ging het dus van 2-0 achter naar 7-2 voor. Dennis deed de eerste vakantieaankoop met een White Sox pet en Simon en ik hielden het bij een biertje. Het werd echter kouder en daar alleen Dennis daarop gekleed was besloten we voor het eind te vertrekken. De overwinning van de Sox kwam echter niet in gevaar en zo kwam er een einde aan de eerste dag van onze trip.

The tilted kilt

Onze serveerster

De taxi zette ons af voor het Travelodge downtown Chicago waar we incheckten en onze kamer opzochten. De tassen werden neergezet we fristen ons even op en de eerste halte was de T-mobile shop die een blok verder zat om Amerikaanse simkaarten in onze telefoons te stoppen zodat we volop internet hadden.

Daarna werd de wandeling ingezet naar de Tilted kilt,een restaurant uit de categorie breastaurants waar de serveersters in Schotse kledij gehuld waren. Onze charmante dame bracht ons eerst cola en bier (Dos equis amber) en kwam daarna wat moeizaam met de bestelling van salade (gefrituurde kip i.p.v. de kipfilet die ik verwachtte) en inferno burgers voor de mannen. Tenminste een burger want zij had niet begrepen dat Simon ook een burger wilde en bracht alleen frietjes voor hem. Op zijn Amerikaans werd echter alles netjes hersteld en na onze middernachtelijke maaltijd (hier was het zes uur in Amsterdam 11 uur 's avonds) verlieten wij het restaurant.