De little Thai prince revisited

Normaliter bezoek ik niet snel hetzelfde restaurant binnen korte tijd maar deze keer heb ik een uitzondering gemaakt voor de Little Thai Prince. De reden was dat na het vorige etentje de charmante serveerster vroeg of ik binnenkort met een gezamenlijke kennis een hapje zou komen eten. Nu vind ik het al moeilijk om charmante dames iets te weigeren en toen die vriend ook nog eens met het voorstel kwam om bij de Little Thai Prince te gaan eten zwichtte ik voor de overmacht en planden we een bezoekje op donderdagavond stapavond.

Om half acht waren we aanwezig en werden hartelijk begroet door onze charmante serveerster met de opmerking dat het hoog tijd was dat we een hapje kwamen eten. We besloten tot één gezamenlijk voorgerecht (een portie saté) en kwamen er niet helemaal uit wat we als hoofdgerechten zouden doen. We waren het er in ieder geval over eens dat we drie hoofdgerechten zouden nemen waarvan één een salade en dat het drie verschillende soorten vlees zouden zijn. Wederom bracht onze serveerster uitkomst op basis van deze gegevens en wat ik de vorige keer gegeten had koos zij voor een kip gerecht, een rund gerecht en een varkens gerecht. Alle drie waren erg lekker, waarbij de kip totaal niet heet was, het varken pittig en de koe erg pittig. Met na afloop een espresso en een cappuccino moest wij €58 euro afrekenen, een lachertje voor deze uitstekende maaltijd.

Wij verlieten het restaurant dan ook erg tevreden om ons naar het elfde gebod te begeven om de overige deelnemers van donderdagavond stapavond te ontmoeten

Stedentrip optie 6: Rome

De laatste van ons rijtje kandidaten is de hoofdstad van het Romaanse rijk, Rome. Net zoals bij de vorige 5 kandidaten wordt er als eerste gekeken naar hoe in Rome te komen. Dit zou eigenlijk een makkie moeten zijn daar alle wegen naar Rome leiden, maar toch valt het ietwat tegen. Er zijn slechts drie wegen die naar Rome leiden en dat zijn de KLM, AlItalia en EasyJet. Van deze is uiteraard EasyJet de goedkoopste met een tarief van €118 per persoon, zit KLM op €144 per persoon en is AlItalia de duurste met een prijs van €179. De KLM heeft betere tijden en is wat luxer dus wat mij betreft valt daar onze keuze op.

Wat kan er zo al niet over de eeuwige stad gezegd worden. Het aantal te bezoeken zaken is gigantisch. Van Vaticaanstad via het colosseum naar de Trevi fontein en het Romeinse forum gevolgd door een bezoekje aan Pompei, er is zoveel historie in deze stad dat je eigenlijk nooit uitgekeken raakt. Winkelen doe je in de grootste winkelstraat van Rome, de Via Veneto. Daarnaast kent Rome malls waarvan de Euwoma2 met zo’n 230 winkels de leider is. Er is zelfs een outlet center op 20 km afstand, Castel Romano.

Eten en drinken zijn geen enkel probleem in Italië, de keuken is een van de beste van Europa dus dat wordt genieten. Kroegen zijn er in overvloed, een bekende naam is Harry’s bar, bekend uit La Dolce Vita van Fellini. Verder zijn er uiteraard Italiaanse kroegjes en de onvermijdelijke Ierse pubs te vinden. Overnachten kan of in een van de vele bed & breakfast plekken die de stad rijk is, een appartement of een van de vele hotels zoals het 4 sterren Hotel Atlantico in het moderne centrum.

Als laatste extraatje spreken de meeste Romeinen Engels wat de conversatie een stuk makkelijker maakt. Ook Rome staat , net als Madrid, erg hoog op mijn lijstje. Wat mij betreft wordt het een van deze twee steden.

De 100e

Toen Dennis voorstelde om gezamenlijk een blog te gaan doen zei ik wat aarzelend ja en verwachtte dat het binnen korte tijd afgelopen zou zijn. Niets blijkt minder waar te zijn want dit is al de 100e post op ons gezamenlijk blog. Dat er nog vele mogen volgen!

Vrouwen in het verkeer

Iedereen kent wel van die leuke filmpjes over parkerende vrouwen, en uiteraard hebben de dames tegenstrijdige argumenten over zowel hun kwaliteiten achter het stuur als over de kwaliteiten van de mannelijke weggebruiker. Een van de argumenten tegen de mannelijke weggebruikers is het gedrag in de files, ze zitten de krant te lezen, scheren zich, schenken koffie uit hun thermoskan en ga zo nog maar even door.

Toen ik vandaag naar mijn werk reed zag ik toch echt wel het overtuigende bewijs van het vrouwelijke talent achter het stuur. Ik reed om 11:00 op de A9 en zag voor mij op de linkerbaan een auto rijden die niet al te snel ging, waar waarschijnlijk een vrouw (want lange blonde lokken) achter het stuur zat en waarin vreemde bewegingen gemaakt werden. Toen ik er vlak achter reed werd mijn ergste vrees bewaarheid, een dame was bezig haar haar te borstelen met een vaartje van 90 km per uur.

HOOTERS!!!

Ik kwam deze foto bij toeval tegen (je doet toevallig eens een search op Hooters en dan verschijnen er dingen, kun je niks aan doen...) toen ik op FLICKR mijn foto's van de afgelopen maand aan het uploaden was. En uit fatsoen voor mijn collega reisgenoten van de Philadelphia/ Baltimore/ Washington reis, kon ik het niet  over mijn hart verkrijgen om deze foto niet een plek te geven die hij verdiende. De enige quote die hierbij kan horen is: "Gee....I don't know....you have to ask my friend over there...", met op de achtergrond het geluid van een smakken kauwgom kauwen! Het is behelpen met dit soort foto's, maar het is niet anders! Las Vegas, here I come :-).

A-fusion

Ik heb het al eerder gehad over dit, volgens mij, fantastische restaurant. Ik mag hier graag mensen mee naar toe nemen om te genieten van de sfeer en het eten. Het is zowel leuk om met enkele personen hier te eten als met een wat grotere groep.

Deze keer had ik voor het traditionele afdelingsetentje gereserveerd bij A-fusion om 19:00. Verzamelpunt is dan uiteraard het elfde gebod, mijn geliefde stamcafé dat aan het begin van de zeedijk ligt (A-fusion ligt op het eind van diezelfde zeedijk). Ik had Ben & Ien reeds gewaarschuwd dat er een groep van mijn collega’s zou komen binnenwaaien tussen 18:00 en 19:00 en dat ik zou proberen zelf iets eerder aanwezig te zijn. Iedereen vond het elfde gebod een mooi café met een erg prettige tap (uiteraard diverse bokbieren op dit moment van het jaar).

De tenten werden tijdig opgebroken om de korte wandeling naar A-fusion in te zetten. Binnengekomen werden we naar onze tafel begeleid. Aangezien de groep 12 personen groot was krijg je dan standaard de vraag van een van de vriendelijke jonge serveersters of zij een menu voor je moeten samenstellen of dat je zelf wilt bestellen. Ook deze keer stemde het gezelschap er mee in om de chef de keus te laten bepalen. Men bestelde een drankje en wachtte op de dingen die komen zouden gaan.

In eerste instantie keek men niet al te gelukkig daar er als eerste zeewiersalade met sesamzaadjes op tafel kwam. Als echte Hollanders keek men er wat wantrouwig naar, proefde het en begon men zich af te vragen of er niet beter zelf besteld had kunnen worden. De volgende gangen deden het echter stukken beter bij de mensen (pannekoekjes met eend, saté, sushi, spring rolls etc. etc.) tot de volgende shock op tafel kwam… oesters. Niet rauw (vind ik zelf ook geen topper) maar gestoomd met zwarte bonen en lente-uitjes. Helaas voor mij besloot er maar één persoon dat hij dit niet ging eten zodat ik slechts twee oesters voor mijzelf had. Het ‘hoofdgerecht’ waren een aantal schotels uit de Chuan keueken, de streek waar de twee eigenaressen vandaan komen. Iedereen zat al aardig vol op dat moment maar alles was zo lekker dat het bijna lukte om ook deze gang helemaal te laten verdwijnen.

Iedereen was na afloop erg te spreken over zowel voedsel, drank als bediening en men wist zeker dat bij een volgend bezoek wederom de keuze van de gerechten aan de bediening overgelaten zou worden.

Bierfest

Van het voorjaar had ik wat met collega’s lopen praten over het idee om in oktober naar Duitsland te gaan om de oktoberfesten eens mee te maken. Zoals wel meer gebeurd bleef dat bij gepraat en kwam het er niet van. Nu kreeg ik van mijn vaste stapmaat te horen dat Zaandam zijn eigen bierfest zou organiseren eind oktober, begin november dus we vatten het plan op om dat met een bezoek te vereren, vooral daar onze favoriete Zaanse kroeg, de Juffer een van de organisatoren was.

Het feest zou in een grote tent op de dam plaatsvinden van donderdag 29 oktober tot en met zondag 1 november en er zouden meerdere toppers optreden. Helaas konden wij niet op de donderdag, onze vaste stapavond en moesten dus Dennie Christiaan missen. Op de zaterdag konden wij echter genieten van talent als Benjamin, René Eshuijs een drive in show en deejays de Biergarten Boys, die volgens de aankondiging alles zouden draaien von Rosamunde zu Rammstein. Er zouden games zijn als Bierputschuiven , das Bratwurst spiel en stkistok hangen. Er waren prijzen voor het beste kostuum en hopelijk waren de dames in de bekende dirdnl jurken. Kortom voorbereid op alles gingen wij naar de dam.

Aangekomen op de dam zagen wij de grote tent reeds staan en blies de schlager muziek ons tegemoet. Bij binnenkomst was het even slikken, de lange houten tafels, check, de grote pullen bier, check, de foute muziek, check. Daarna hield het echter op. De bratwursten waren niet van die Duitse mega worsten maar waren qua lengte te vergelijken met de ooit beroemde bierbommetjes waar Duisters ook al zo om moesten lachen. De aanwezige gasten konden zo meedoen op Mokum live of het Jordaan festival en het aantal aantrekkelijk gevulde dirndl jurkjes was nihil.

Na ruim 2 pilsjes en 1 bratwurst de man en het genieten van lokale beroemdheid Benjamin besloten wij het feestgewoel achter ons te laten en namen eendrachtig het besluit dat dit ons laatste Zaanse bierfest was geweest.

Stedentrip optie 5: Lissabon

Het aantal maatschappijen dat rechtstreeks op Lissabon vliegt is niet al te hoog, om precies te zijn is het er één, de KLM. Dat betekent geen erg goedkope reis maar gelukkig ook geen al te dure. Onze nationale trots brengt ons voor €192 de man veilig in de hoofdstad van Portugal.

Lissabon is in een aantal opzichten te vergelijken met San Francisco, het is op zeven heuvels gebouwd en heeft een zeeklimaat aangezien het aan de oceaan ligt. Dat betekent dat er regenbuien in de lente kunnen zijn dus jacks en paraplu’s zijn belangrijke items voor de reis. Lissabon heeft een efficiënt metro net waar Nederland nog wat van kan leren qua prijs. Een rit is €0.80 en een tien strippen kaart komt zelfs op slechts €0.65 per rit. Een dagkaart is €4.

Attracties zijn het oude kasteel op de top van de heuvel, Cristo Rei (een Jezus beeld dat vergelijkbaar is met dat van Rio de Janeiro), de brug van de 25e april die de stad met de schiereilanden verbindt, de roltrap die de bovenste stadsdelen met de onderste verbindt. Bekende wijken zijn Chiado, de winkel straat in het historische district, Baixa, het herbouwde stadsdeel na de aardbeving van 1755, Alfama, de historische Moslim buurt en Belem de wijk met de musea en beelden.

Er kan geshopt worden in meerdere grote malls. De restaurants en cafés bovenin de Armazéns do Chiado mall hebben een fantastisch uitzicht over de stad. De Amoreiras mall heeft zelfs een facebook pagina. Restaurants zijn er meer dan genoeg te vinden, de toeristische spelen uiteraard op de fado in met optredens tijdens het eten. In de kleinere restaurants is het beter de (verse) specialiteiten van de dag te kiezen i.p.v. het standaard menu. En uiteraard zijn er vele goede vis restaurants te vinden in de stad. Verhongeren zullen we niet. Ook het nachtleven is uitbundig te noemen in Lissabon, de vele bars en clubs bieden van alles en nog wat maar de toppers zijn toch de tappas barretjes waar je een avond door kan brengen. Een van de betere hotelkeuzes is het eurostars des letras, centraal gelegen 5 sterren hotel met fatsoenlijke prijzen en free wifi. 2 tweepersoons kamers voor 3 nachten kost ons €180 per persoon. Kortom Lissabon is een contender maar Madrid geeft mij nog steeds het beste gevoel.

Het bokbier festival

Het hoogtepunt (voor mij althans) van het bokbier seizoen is het jaarlijkse bokbier festival in de beurs van Berlage, georganiseerd door biervereniging pint. Dit drie daagse festival brengt naast de grote jongens uit Nederland, Duitsland en België ook de kleine brouwerijen bij elkaar om de festival bezoeker meer dan 100 verschillende soorten bokbier te laten proeven. Er treden ook bands op om de festival sfeer compleet te maken en het is dan ook altijd erg druk in de beurs. Het principe is erg simpel. Bij de entree, dit jaar €8 krijg je een festival glas en kun je voor €2 per stuk muntjes kopen. Vanaf dat moment kun je langs de diverse tappunten lopen en in ruil voor een muntje je glas laten vullen.

Dit werd mijn 5e bezoek aan het festival. De eerste keer dat ik ging was in 2005 en dat was toen onder het motto, eens kijken wat dit nu voorstelt. Nu het stelde heel wat voor en ik ben er dan ook vanaf dat moment elk jaar bij. De eerste drie jaren alleen met mijn vaste mattie, maar aangezien hij vorig jaar niet kon waren er wat vrienden uit de whiskyproeverij club meegegaan. Deze vonden het ook voor herhaling vatbaar dus de groep bestond dit jaar uit 4 man. Als snel liepen we twee vriendinnen tegen het lijf want het bokbier festival kent een zeer grote groep bezoeksters. Minimaal 30% is vrouw.

Zes man/vrouw sterk en begeleid door de muziek van The Old Firm, gingen we de diverse biertjes proeven. Als centraal afspreekpunt was een stek voor de band gekozen en ieder ging zijn of haar weg om biertjes te scoren. Uiteraard werd bij terugkomst op het centrale punt tips gegeven van die moet je doen, of die moet je absoluut niet doen en werden de diverse bieren met elkaar vergeleken. Dit jaar proefde ik de volgende soorten: De kruisheren Constantinus van de Groningsche, Praght dubbelbok van Praght, Beemster bock van de Lepelaer, Phoenix herfstbok van het klaverblad en Polderbok van ’t Wort Wat. Verliezer was de Phoenix (te zuur voor mijn smaak) en winaar was de Beemster. Na vijf stuks hadden we het wel gehad en verlieten we dan ook het festival.

De haven van Texel

Vandaag zouden wij naar het bokbier festival gaan in de beurs van Berlage. Uiteraard moet je een stevige bodem leggen als je naar een bierfestival gaat dus wij hadden afgesproken in mijn stamcafé, het elfde gebod voor we richting restaurant zouden gaan. Toen ik binnenkwam zat de enige andere festivalganger die ook mee zou gaan eten reeds achter een mooie Korbinian Weienstephan op mij te wachten. Verstandig als ik ben besloot ik niet meteen een bokje achterin de keel te gieten maar nam een gewoon pilsje.

De tocht vervolgde naar de haven van Texel, een simpel eetcafé dat voornamelijk door studenten gefrequenteerd wordt. Dit door de combinatie van een lekker simpele hap tegen een aantrekkelijke prijs. Daarnaast is de locatie fantastisch, ze zitten op de st. olofssteeg met een mooi terras aan het water en een fantastisch uitzicht over de grachten. Het restaurant is altijd erg druk door de prijs kwaliteit verhouding en reserveren of op tijd komen is dan ook noodzakelijk. Wij schoven om kwart voor zes naar binnen en voldeden dus aan de op tijd komen optie. We kregen een mooi tafeltje voor 2 aan het raam (de straatkant) en zetten ons neder.

Zoals de naam al doet vermoeden heeft het restaurant wat met Texel en ze schenken dan ook de diverse bieren van de Texelse brouwerij uit het vat. Zo ook de Texels bock, de winnaar van het bokbier van het jaar 2009 award. Beiden dus uiteraard een Texels bok voor de dorst en daarnaast een saté om de broodnodige bodem te leggen. Voor de een een varkenshaassaté voor de ander een kipsaté. Frietjes, salade en kroepoek erbij en de maag werd prima voorbereid op de komende bierbeproevingen. Dit godenmaal was €30 bij elkaar en je begrijpt waarom studenten hier vaak en graag komen.

Het werd tijd voor de laatste etappe, Wij liepen 50 meter naar mijn andere favoriete kroeg, de roode baron om de derde deelnemer voor het bokbier festival op te halen en gingen door naar de beurs van berlage waar de vierde en laatste deelnemer zich zou aansluiten.