Bloeddrukmeter

In alle drukte van de afgelopen tijd ben ik helemaal vergeten mijn ervaringen met de 24 uurs bloeddrukmeter te plaatsen en dat is toch wel zeker iets dat op mijn blog thuishoort. Hierbij dus een blast  naar the recent past en het verhaal over deze ervaring.

Zoals vermeld was ik bij mijn dokter geweest en had ik daar een bloed onderzoek gekregen waar ik met vlag en wimpel voor geslaagd was. Mijn dokter vond het verstandig gezien mijn leeftijd, 50, mij een keertje compleet door te meten en had mij ook een bloeddruk onderzoek beloofd. Ik zou hiervoor een 24 uurs bloeddrukmeter mee krijgen. De meter was best wel populair en het duurde enige tijd maar toen kon ik langskomen om de meter om te krijgen. De assistente deed hem om en legde mij uit hoe het werkte. Overdag ging hij automatisch om het half uur af en 's nachts om het uur. Ze waarschuwde mij al voor een slechte nachtrust want je wordt tien tegen een wakker als de meter zichzelf opblaast en een stevige klem om je bovenarm legt. Ze bleek, helaas, gelijk te krijgen want alhoewel ik normaliter prima slaap had ik deze nacht een waardeloze nachtrust.

De volgende ochtend bracht ik hem terug en kreeg ik te horen dat ik na twaalf uur kon bellen voor het resultaat. Ik voelde me wel war moe maar verder prima en het telefoontje met de dokter bevestigde dat, mijn bloeddruk was uitstekend te noemen voor mijn leeftijd en dat is altijd prettig om te horen.

Flashback Londen 1995

We gaan weer terug in de tijd en voor de derde, maar zeker niet laatste, maal is dat een trip naar Londen. Het was de derde vakantie van de boys na Amerika in 1993 en Londen in 1994. Deze trip werden er echter wel wat wijzigingen doorgevoerd t.o.v. ons reisje van vorig jaar.

De boot veranderde in een vliegtuig en de ene dag werden er twee. Daarnaast hadden we geen andere bekenden bij ons zoals de vorige maal maar gingen weer ouderwets met zijn vieren op stap. Een ding dat niet veranderde was het doel van de vakantie en dat was comics. Hier werd er echter ook aan opwaardering gedaan want i.p.v. een bezoek aan een tekenaar en aan een comic winkel gingen we deze keer naar de grootste comic beurs van het Verenigd Koninkrijk, de UKCAC. Volg ons dus naar Londen in 1995 door hier te klikken om te genieten van onze belevenissen.

Werk herinneringen 1: Klant project

Naast de af en toe verschijnende episodes in de serie school herinneringen komt er ook een nieuwe serie met werk herinneringen. In de loop der jaren heb ik een aantal trofeeën verzameld en bij elk van die trofeeën hoort wel een verhaal.

Het verhaal bij deze beker gaat over een groot project dat ik samen met een klant gedraaid heb. Het project heeft een flink aantal maanden geduurd maar in intensieve samenwerking met deze klant was het iets waar iedereen erg trots op was. Wij als team die het gemaakt hadden en de klant met het product dat wij opgeleverd hadden. We hebben het na afloop gezamenlijk aan andere klanten gepresenteerd en ook daar kregen we goede reacties op.

Om het succes te vieren hadden we dan ook een etentje gepland en ik had, als gastheer, daar a-fusion voor uitgekozen. Rond zeven uur zaten wij allemaal aan tafel en gezien de grootte van de groep stelde de bediening voor dat zij allemaal hapjes aan zouden laten rukken. Een prima voorstel vond iedereen, ik gaf achter aan dat in ieder geval de oesters en de zeewier salade deel van de maaltijd uit moesten maken. Iedereen genoot van de maaltijd (alhoewel een aantal de oesters oversloeg) en halverwege werd er een tasje opengemaakt door de projectleidster van de klant. Wat bleek, men had van de standaard beker met logo die de klant gebruikte een special edition laten maken met een extra stukje tekst naast het logo. Er stond "Samen kun je meer" om het partnership dat we tijdens het project hadden gehad tot uitdrukking te brengen. Ieder teamlid kreeg een beker als blijvende herinnering aan ons project. Na de maaltijd namen we afscheid en kon iedereen met zijn of haar trofee naar huis.

Nespresso

Ik had wederom een Nespresso bestelling gedaan via de iPhone app en had deze zondag na het mossel festijn bij mijn ouders meegenomen, daar ik het had namelijk laten bezorgen.

Dankzij een goede vriend was ik er achter gekomen dat ik niet, zoals ik eerst dacht, 50 stuks van elke variant moest nemen maar dat ik in veelvouden van 50 moest bestellen. Dat leidde tot een mooie en gevarieerde bestelling waar mijn favorieten, de ristretto en de vivalto, uiteraard de boventoon voerden. Daarnaast wilde ik ook wat nieuwe dingen proberen en ondanks het debacle van vorig jaar besloot ik wederom de nieuwe variations te bestellen. Deze keer waren dat kokosnoot, hazelnoot en macadamia. Ik ben benieuwd of dat beter is dan de chocola, kers en vanille van vorig jaar.

Nu is Nespresso best wel duur, een cup varieert van 0.35 tot 0.42 cent maar deze keer was er wel een hele dure special te koop, de kona, een zeldzame en exclusieve koffie uit Hawaï, die €1.20 per capsule moest kosten. Ik wilde daar best wel een setje van 10 capsules van bestellen maar door een bug in de app (en de website) pakte die dat niet en om er nu meteen 50 te gaan bestellen vond ik wel wat overdreven. Mocht ik in de buurt van een Nespresso winkel komen dat zal ik zeker een setje bestellen maar anders zal ik deze smaak aan mij voorbij laten gaan. Mocht het wel lukken verwacht dan een verslag, evenals een rapportage over de nieuwe variations van 2012.

Mosselen

Een schaal met mosselen.

Mijn ouders hadden mij en mijn zusje uitgenodigd om zondag bij hun langs te komen om mosselen te eten. Nu gold dat laatste uiteraard niet voor mijn zusje (die gruwt van mosselen) maar des te meer voor mij en voor mijn zwager. Ik (en hij ook) vindt het heerlijk maar eet het bijna nooit. Ook niet als ik uit eten ga.

Ik was aan de late kant en toen ik binnen kwam zat mijn zwager al achter de nieuw aangeschafte laptop van mijn ouders om van alles en nog wat te installeren. Hij had ruzie met het opzetten van de email en na een tijdje kwam ik kijken of ik kon helpen. De machine bleek op Windows 8 te draaien en het was voor ons beiden de eerste keer dat we daar mee in aanraking kwamen. Het standaard Microsoft mail programma kregen we niet aan de praat dus dan ga je op zoek naar goede oplossingen. We installeerden Thunderbird en binnen no time was het email verkeer geregeld.

Toen was het al tijd om aan tafel te gaan en we lieten de laptop de laptop en gingen er eens goed voor zitten. Mijn vader had deze keer een nieuw sausje aan zijn repertoire toegevoegd, een pittige. Deze voldeed aan de kwaliteitseisen die ik aan een sausje van mijn vader stel (heel erg lekker) en was ook nog goed pittig. Een topper wat mij betreft die vaker terug mag komen. Ik slaagde er daarnaast in om twee schalen met mossleen soldaat te maken omdat ik van de sla en de frietjes (ok, ik jatte er een paar van mijn neefje) afbleef. Na dessert en koffie ging mijn zwager verder met de laptop maar ik bleef aan tafel zitten met mijn zusje en nichtje. Tegen half negen vond mijn moeder het genoeg met de laptop lessen en braken we op. Het was wederom erg gezellig maar de komende tijd zullen we nog wel flink wat uurtjes in de laptop moeten steken voordat die draait zoals mijn ouders dat willen.

Speurtocht

Mickey en Pluto zijn ook op zoek

Deze vrijdagavond stapavond was het dan zover, er was geen roode baron meer en we moesten dus de queeste naar een nieuw stamcafé startten. Zoals normaal startten we de avond in het elfde gebod waar de bar dame me nog de groetten deed van een goede vriend die daar afgelopen woensdag geweest was, hoe bedoel je ik kom hier wel vaker.

Daarna besloten wij te verkassen naar Molly Malone de Ierse pub die om de hoek zat. Hier liepen wij een vriendin tegen het lijf en even later kwam een andere bekende ook binnen vallen. Het was best wel gezellig maar de muziek was deze avond niet om van te genieten. Een man stond met een gitaar diverse nummers dusdanig ten gehore te brengen dat de oorspronkelijke artiesten ter plekke dood neer zouden vallen als ze deze bewerking zouden horen. De volgende stop was de hartjes alwaar we ook een oude bekende tegen het lijf liepen. Alhoewel de muziek prima was, er werd veel latin gedraaid, besloten we al gauw weer te vertrekken. De hartjes gaat zeker nog een herkansing krijgen maar de eerste indruk was niet dat dit onze nieuwe thuishaven gaat worden. Daarna sloten we de avond, zoals bijna elke stapavond, af in de Mekhong river. Een ding is zeker de speurtocht is nog niet beëindigd/

De terugkeer van de Prius

Donderdag middag kreeg ik een belletje van Care dat mijn auto klaar was en dat ik hem weer kon ophalen.Het telefoontje kwam pas om kwart voor vijf en ik vertrok dan ook spoorslags uit Almere daar Care om zes uur dicht gaat en het stuk naar Amsterdam Sloterdijk best wel file gevoelig is. Dat was een goede beslissing want ik kwam pas om tien voor zes het terrein van Care oprijden. Ik liep naar binnen en gaf den sleutels van mijn Astra af en nam samen met de medewerker van Care door wat er aan mijn auto gebeurd was. Ik was blij dat ik zelf de rekening niet hoefde te betalen want alleen het overspuiten bleek al €1370 gekost te hebben. Op dat momenten ben je blij dat je een leaseauto hebt.

Vervolgens verliet ik het pand weer om mijn herstelde auto in ontvangst te nemen en die zag er weer pico bello uit. Niet alleen was alle schade verholpen maar de auto was ook nog eens compleet schoongemaakt. Zowel van binnen als van buiten was alles gepoetst en geschrobd en hij stond te blinken zoals hij nog niet eerder gedaan had. Voorlopig krijg ik geen opmerkingen meet dat ik een smerige auto rijd. Nu nog zien dat ik hem netjes houd.

Albert Heijn

Tegenover mijn werk stond vroeger een kantoorpand dat op een gegeven ogenblik afgebrand is. Na jarenlange strijd over de bestemming van de vrijgekomen ruimte werd er eindelijk besloten dat er een Albert Heijn gevestigd kon worden. De strijd werd voornamelijk gevoerd door de andere supermarkt houders die bang waren flink wat omzet te gaan verliezen aan de nieuwe Albert Heijn. De franchise nemer die een kleine Albert Heijn vlak bij mijn werk had zou hier namelijk een grote zaak gaan openen en de kleine dan sluiten.

Na maanden werk was het zover en zou de groenste Albert Heijn van Nederland haar deuren gaan openen op woensdag 21 november. Toen ik 's ochtends aan kwam rijden was het er al erg druk te noemen en toen ik naar huis reed was het nog steeds druk. Tijdens de lunch pauze waren er ook veel collega's, zeg maar gerust heel veel collega's, naar de nieuwe appie geweest en zij waren goed te spreken over de zaak en het assortiment, maar helemaal over het gratis appeltaartje dat een van hen kreeg. Ook van ons uit zal de zaak flink wat klandizie gaan krijgen.

top 2000

Een blog bericht van mijn goede vriend Dennis attendeerde mij er op dat het stemmen voor de top 2000 van radio 2 weer was geopend om zodoende te bepalen wat men in 2012 de beste 2000 platen vond die ooit gemaakt werden. Uiteraard volgde ik zijn voorbeeld en ging naar de site om mijn eigen lijstje van 15 platen samen te stellen. Het kost best wel moeite om keuzes te maken maar tenslotte ben ik tot 15 platen gekomen. Dit is mijn lijstje en daarvandaan heb je meteen de mogelijkheid om zelf een lijstje in te dienen.

Daarnaast heeft mijn zusje voorgesteld om ook een bezoekje aan de opnames te brengen in het top 2000 café om eens live mee te maken hoe het bij het programma is. Wat mij betreft een leuk idee en als ik kan ga ik zeker mee.

Wisseling van de (kook)wacht

Eten en restaurant bezoek is toch wel een van de hoofd topics op mijn blog (net zoals vakanties overigens). Een restaurant waar ik wel vaker kom, zowel om uit eten te gaan als om wat af te halen, is Suvarnaphum. Ik kom hier al vanaf het moment dat de zaak opende want eigenaresse Mem is een goede kennis die ik destijds leerde kennen toen zij nog achter de bar van de Mekhong river stond. Op een avond vertelde zij ons dat zij een restaurant in Amsterdam West ging beginnen en nodigde ons uit om daar langs te komen. Welnu dat resulteerde in een eerste bezoek dat bij lange na niet het laatste was want de keuken was uitstekend. Nu, bijna negen jaar later heeft Mem haar zaak echter verkocht omdat zij Nederland wil verlaten en terug wil naar haar geboorteland Thailand. Het restaurant is verkocht en vanaf 1 november staat er een nieuwe eigenaar in, of de kwaliteit nog steeds hetzelfde is, is iets dat wij binnenkort maar eens moeten gaan proberen.

Een tweede wisseling van de wacht is het verhuizen van Kai, een van de beste Thaise koks in Amsterdam. Ik leerde Kai kennen toen hij nog in de Butterfly werkte en na het sluiten van die zaak zwierf hij langs diverse Thaise restaurants in Amsterdam. Ik had zijn spoor teruggevonden in Thai Isaan maar ook daar is hij alweer vertrokken en hij staat nu achter de potten en de pannen van de Mekhong river. Dat betekent dat het tijd wordt om daar weer eens een maaltijd te gaan gebruiken, en zo is de cirkel weer rond want we begonnen bij de Mekhong river en dat is ook de plek waar we weer eindigen.