Boete

Na mijn vakantie was het weer tijd voor mijn eerste werkdag. Die ben je dan meestal kwijt aan het kijken wat er de afgelopen periode gebeurd is en het wegwerken van alle mails die je in de vakantie periode gekregen hebt.

Nu viel mijn mailbox heel erg mee, ik had nog geen tweehonderd e-mails gekregen in de week dat ik weg geweest was dus daar was best door heen te komen. Twee van die mails waren van onze lease maatschappij Leaseplan, en waar de eerste heel ongevaarlijk was (of ik een beoordeling wilde geven van de garage waar ik mijn auto een beurt had laten geven) was de tweede minder prettig. Dat was namelijk een boete voor te hard rijden. Gelukkig viel het mee (het ging om €34) maar het is altijd zonde van het geld. Voorlopig maar weer even goed opletten op de snelweg of ik geen onopvallende auto's naast de weg zie staan.

Bezochte Amerikaanse staten

Tijdens de afgelopen Amerika vakantie kwam er op een gegeven ogenblik een discussie naar boven over hoeveel staten wij bezocht hadden in al die jaren die wij naar Amerika waren geweest. De discussie ging over zaken als telt een staat mee als je alleen op het vliegveld bent (Michigan bijvoorbeeld) geweest en wat als je alleen door een staat heen gereden bent (zoals Delaware tijdens onze 2009 vakantie).

Het hield ons wel bezig en Simon ging zelfs zover om op zijn iPad een lijstje aan te leggen met de door ons bezochte staten. Dat was natuurlijk wel een moeilijke vergelijking aangezien dit pas de derde keer was dat we met zijn vieren naar Amerika gingen, terwijl dit voor mij bijvoorbeeld mijn achtste trip naar Amerika was.

Het hield mij zelfs in zoverre bezig dat ik toen we thuis waren een eigen lijstje ging maken met door mij bezochte (en doorgereden en in gelande) staten. Ik kwam een stuk hoger uit dan ik verwachtte want ik bleek al in in 22 staten voet (of wiel) aan de grond gezet te hebben. Vervolgens zocht ik een manier om dat in beeld te brengen en al gauw vond ik een website waar je je eigen kleur gerelateerde map van Amerika kon samenstellen. Het resultaat zie je hiernaast (klik op het plaatje voor een groter beeld) en ik heb het ook op de derde pagina van mijn blog toegevoegd zodat de tekening altijd op te roepen is. Ik denk niet dat ik ooit alle staten zal bezoeken maar ik ben benieuwd wat hier in de loop der jaren nog bij gaat komen.

Weer thuis

Na een diepe slaap werd ik tegen elf uur weer wakker helemaal fris en fruitig zoals dat zo mooi heet. Uiteraard had ik gisteren na de thuiskomst niets meer gedaan en alleen mijn rugzak en tas in de huiskamer neergezet dus was de eerste taak na het ontbijt duidelijk.

De tassen werden uitgepakt en de wasmachine werd meteen aan het werk gezet om de vuile was om te toveren naar een schone was. Uiteraard had ik de koelkast netjes geleegd voordat ik vertrok dus de tweede taak op deze dag, namelijk boodschappen doen. Ook dat lukte probleemloos en ik was blij verrast met het weer. Het was niet best maar in ieder geval beter dan wat ik verwacht had gezien de weerberichten die ik in Portugal gezien had.

Toen de huishoudelijke taken uitgevoerd waren werd het tijd voor de zwaarste post vakantie klus die er is. Het uitzoeken van de foto's. Het waren er weer ruim 600 geworden (leve de digitale camera) en dat moest tot een veel kleiner stapeltje terug gebracht worden. Tenslotte lukte het om het terug te brengen tot minder dan 40 foto's en deze op facebook en mijn iPhone neer te zetten zodat ook de rest van de wereld er van kon genieten. Vandaag nog even bij mijn ouders op visite gaan en maandag weer werken, het normale leven is dan weer begonnen.

De terugreis

Vertrek hal 2

Nadat we in het hotel teruggekeerd waren hadden we nog een paar uur over die we in de lobby doorbrachten met iPad en Nook. Tegen zes uur liepen we naar de taxi standplaats (die lag vijf meter verder om de hoek van het hotel en zelfs ik vond het te ver gaan om een taxi te bestellen) eb vertrokken naar het vliegveld. Op de vraag van de chauffeur welke vertrek hal we moesten hebben kon ik alleen maar Transavia antwoorden en daar kon de goede man ook niets mee. Hij zette ons dan ook maar af bij terminal 1 en dat bleek uiteraard de verkeerde te zijn. na wat navraag waar terminal 2 was bleek deze een flink stuk verder te liggen en moesten we daar met de shuttle bus van het vliegveld heen.

Was terminal 1 al geen bruisende luchthaven, terminal 2 was nog vele malen erger. Een grote kale ruimte (waarschijnlijk vroeger dienst doend als hangar) en een rij balies dan had je het wel gehad. Oh ja en het mini barretje waar je wat te drinken en sandwiches kon kopen. Mensen begonnen zich al meteen voor de lege balie op te stellen maar wij gingen zitten met een broodje en een drankje. De rij staanders waren niet blij want het duurde heel lang voordat de balie openging. Pas toen iedereen er doorheen was liepen wij naar voren (we hadden tenslotte onze boarding passen al) en liepen vlot door. We kregen alleen wel de mededeling dat de vlucht een half uur vertraagd was.

Daarna verliep alles voorspoedig, snel door de controle, even shoppen in de ene tax free winkel en aan boord. De vlucht verliep voorspoedig en even na half twee in de nacht landden we op Schiphol. Daar werden we door de vrouw en dochter van René opgepikt (dank!) en werd ik thuis afgezet. Tegen half drie kroop ik dan ook in bed na een erg mooie week in Lissabon. Ik kan iedereen de stad van harte aanraden voor een bezoek, het is meer dan de moeite waard!

De laatste dag

De kabelbaan

Het was onze laatste dag in Lissabon maar omdat onze vlucht pas om kwart over negen 's avonds ging hadden wij nog de tijd om het een en ander te doen. Uiteraard werd ook deze dag met een ontbijtje gestart maar daarna werden de tassen in gepakt en checkten we uit aan de balie. Vervolgens gaven we onze koffers af aan de conciërge zodat we de handen vrij hadden voor onze laatste activiteiten. Voor iedere Lissabon ganger kan ik het Tiara van harte aanbevelen. Prima service, goede kamer en, het mag niet onvermeld blijven, een uitstekend ontbijt.

We vertrokken naar de wijk die speciaal voor de wereldtentoonstelling van 1998 was ingericht met veel moderne bouwwerken en het winkelcentrum Vasco Da Gama Dit was dan ook onze start maar het was stukken kleienr dan het eerder bezochte centrum en we gingen er dan ook vrij vlot doorheen. Toen we bij de foodcourt waren was ik niet echt hongerig maar René haalde zijn hart op bij Taste of Asia aan biefstuk en broccoli, laat de broccoli maar zitten. Daarna liepen we naar buiten om het terrein van de wereldtentoonstelling te gaan bekijken. Dit lag aan de waterkant met veel terrasjes en restaurants. René was ijvrig en liep het hele terrein af, ik begon nu toch wel trek te krijgen en zette me neer op het terrras van Orizon waar ik, wederom deze vakantie, vis bestelde. Deze ronde werd het zwaardvis zodat ik elke dag een andere vis heb verorberd. Terwijl ik net de laatste hap liet verdwijnen kwam René terug van zijn expeditie en namen we een taxi terug naar het hotel.

Seta pecados

Het niet volle restaurant

NA een lange wandeling kwam René vol met verhalen en zijn camera vol met foto's terug uit de bario alto. Hij was best wel moe van de klimpartijen en de lange wandeling terug naar het hotel en deed de oogjes dan ook even toe.

Nadat hij weer boven kwam drijven was het tijd om te beslissen waar we zouden gaan eten. Ik had nog een uitdaging staan om een Thai bar in Lissabon te vinden en begon dus maar eens te zoeken naar een Thais restaurant. Het bleek dat op nog geen kilometer van het hotel het beste Thaise restaurant van Lissabon gevestigd was dus de keuze viel daar op. (er waren trouwens exact twee Thaise restaurants in Lissabon). We liepen er dan ook naar toe en vonden het restaurant. Zoals je aan de foto kunt zien kostte het moeite om een plekje te vinden. Gelukkig arriveerde er na ons nog een stel zodat we niet de enige gasten waren maar daar bleef het dan ook bij. Het eten was zeker niet slecht maar haalde het niet bij mijn favoriete Thaise restaurants in Amsterdam. Daarnaast was de bediening ook nog  eens een Portugees en geen Thaise en je begrijpt, mocht ik ooit nog een keer in Lissabon komen dan ga ik hier niet meer naar toe.

Bairo alto

Het mooiste uitzicht van de stad

Het begint saai te worden maar na wederom een erg goed ontbijt werden de plannen voor vandaag gemaakt. We zouden de wijk waar we gisteren ons fado restaurant bezoek hadden gedaan gaan verkennen, Bairo alto. Dit is de hippe en trendy wijk waar alle uitgaans gelegenheden zich bevinden.

We startten met een taxirit, onverslaanbaar met de prijzen hier, naar de basiliek van estrella. Een mooie en oude kerk, dit zou echter wel onze laatste kerk zijn deze vakantie. Daarna een wandeling naar het lapa en sao bente met het parlementsgebouw gelopen. Dit was veel dalen en stijgen maar de relatief vlakke dagen maakten het allemaal weer haalbaar. 

Op weg naar de Bairo stopten we voor onze lunch bij een tentje in een mini park. Het personeel was niet al te snugger maar tenslotte waren we in het bezit van een mooie tonijnsalade met cola en een sangria. Een prettiger stop na al het klimmen en dalen. Toen kwamen we bij de bairo zelf en dat startte met het mooiste uitzicht over Lissabon dat er maar is. Een grote ruimte met bankjes die een vrij uitzicht over de stad hebben (zie de foto hiernaast). Daarna doken we de bario in en waar het eerst klimmen en dalen was werden de hellingen nu echt stijl. Met name de afdalingen gingen heel stijl en heel diep en met mijn hoogtevrees voelde ik met niet echt prettig meer. Daarom besloot ik een taxi naar het hotel terug te nemen en René ging de rest van de Bario verkennen.

Mannen met oortjes

Sinds twee dagen lopen er heel veel mannen met oortjes rond in ons hotel. Ook staat er nu politie voor de deur van het hotel. Dit viel samen met de komst van een aantal in zwart pak gehulde zwarte mannen met gezin.

Uiteraard had het een met het ander te maken want toen wij het hotel 's ochtends verlieten stonden er motor agenten en zwarte limousines voor de deur van het hotel. De zwarte mannen in de zwarte pakken stapten in de auto's en vertrokken onder begeleiding. Een van de auto's bleek echter een vlaggetje te voeren en dat deed ons vermoeden dat het diplomaten uit een Afrikaans land zouden zijn. De eerste gokjes waren uiteraard de Portugese koloniën Kaap Verdië, Mozambique en  Angola.

We vergaten het hele gebeuren en gingen de stad weer in. Toen we echter bij het parlementsgebouw kwamen, met wederom veel politie bewaking, zag René echter weer enkele van de mannen met oortjes. Deze keer had hij ook een goed beeld op de vlag. Via een Google onderzoek vond hij tenslotte uit dat het om de republiek Sao Tome ging, ook een voormalige Portugese kolonie. Inmiddels is de rust weer wedergekeerd en zijn de mannen met oortjes vertrokken maar we zaten toch even mooi in het internationale diplomatieke verkeer.

Een avond fado in O'faia

Een van de zangeressen in O'faia

Deze avond moest het er van komen, het bezoek aan een restaurant waar je ook van de fado kon genieten. We hadden zelf wat op internet gekeken en daar diverse goede tips gezien maar ik besloot aan de conciërge van het hotel te vragen wat zij kon betekenen. Zij radde ons O'faia aan en maakte meteen een reservering voor ons om half negen. Even over achtten stapten wij, in lange broek dat was een tip van de conciërge, in een taxi en gaven het restaurant als bestemming.


Dat bleek een lastige opgave te zijn want O'faia lag in een van de oudste stadswijken en behalve dat de straatjes heel erg nauw waren was het merendeel ook nog eens afgezet. Met veel gevloek, getier en zelfs eenmaal uitstappen om een andere automobilist  duidelijk te malen wat hij van hem vond, lukte het onze chauffeur toch om ons voor de deur af te zetten. We dachten eerst dat we niet op de juiste plek waren want alhoewel de naam van het restaurant op de deur stond was het een mini ruimte met een paar tafeltjes. Even verderop stond echter een gerant strak in het pak en nadat hij onze reservering had gecontroleerd gingen er twee grote deuren open en betraden wij het restaurant zelf.

De grande dame van het restaurant

Het was een niet al te grote kelder ruimte waar de tafeltjes erg dicht op elkaar geplaatst waren. Wij werden naar onze plaatsen begeleid en het was maar goed dat we gereserveerd hadden want de temt zat bomvol. We namen de kaart door en ik ging voor pata negra en zeebaars (dat maakt vier avonden vis op een rij). René ging wederom voor de eend en we bestelden er een fles wijn bij. Amuse's, voorgerecht en hoofd gerechten waren prima en de wijn was even goed. Tijdens het laatste hapje van mijn hoofdgerecht doofden de lichtten en kwamen beide gitaristen en de eerst zangeres de zaal binnen. Er werden een viertal nummers vertolkt en ik kon maar een ding zeggen, het was erg goed. Hierna kwamen er met tussenpozen eerst nog een zangers en daarna een zanger die beiden vier nummer deden. 


Ondertussen was René een dessert en ik een espresso (die zijn trouwens prima te doen in Portugal) verder en hadden we een tweede fles wijn besteld. Daarna kwam de hoofdact van de avond, de grande dame. Zij vertolkte meerdere nummers waarvan het laatste (dat over Lissabon ging) luidkeels meegezongen werd door zij die het kenden (en ook door zij die het niet kenden maar de regel Oh Lisboa snel geleerd hadden). Het was werkelijk een top avond en wij namen met dankzegging afscheid van de maître, die ondertussen een taxi terug voor ons geregeld had. Een werkelijke top avond en ik ben er nu al van overtuigd dat dit mijn beste Lissabon herrinering zal worden.

Shoppen

De sushi corner

Na wederom een rustige nacht en een uitstekende ontbijt was het tijd voor de volgende dag in Lissabon. We zouden het rustig aan doen en de cultuur even links laten liggen en dat betekende dus een bezoek aan het centro commercial Colombo, de grootste shopping mall in Lissabon.

Uiteraard namen we ons vertrouwde vervoersmiddel de taxi en stonden al vlot voor de deur van een gigantische mall. Volgens de advertenties hadden ze ruim 420 verschillende winkels. Vol goede moed gingen we naar binnen en verkenden zowel de begane grond als de eerste verdieping. Er werd niet ontzetten veel gekocht maar het was leuk om te zien. Toen we op drie hoog kwamen bleek dat de food court te zijn en in tegenstelling tot de Amerikaanse food court's was deze ten eerste ontzettend groot, meer dan 100 zaken, en waren er ten tweede ook normale restaurants met verse vis, steakhouses etc. etc. Je kon het zo gek niet bedenken of ze hadden het wel. René ging voor een Chinese wok toko maar ik had mijn oog op de sushi corner laten vallen. Hier werd de sushi vers bereid. Hoe vers, heel vers. Er werden namelijk complete zalmen ontleed en in de koelcel gedaan om er ter plekke sushi en sashimi van te bereiden. Ik koos voor een mooie sushi en sashimi mix en alhoewel het niet de kwaliteit van Orandaya haalde genoot ik er ten zeerste van. Na het eten werd er nog wat geshopt en vertrokken wij richting hotel.