EK2012

Nu het EK 2012 voorbij is, is het uiteraard tijd voor een kleine terugblik en bijbehorende conclusie. Zoals elk EK begon het voor mij met de eerste wedstrijd van het Nederlands elftal, dit jaar tegen Denemarken. Alhoewel de voorbereiding ronduit slecht was geweest keken we gewoontegetrouw gezamenlijk in de kroeg, dit jaar was de roode baron ons voetbal café.

Het was niet al te druk tijdens de wedstrijd dus we konden probleemloos zien hoe zwak het Nederlands elftal was. Doordat de volgende twee wedstrijden om kwart voor negen waren en de dag erna telkens een werkdag was keek ik deze thuis. Nu ja kijken, de tv stond aan en ik ging al gauw andere dingen doen want het was net zo droevig als tegen Denemarken. Duitsland tegen Griekenland was de volgende kroeg wedstrijd. Niet omdat we afgesproken hadden maar omdat deze op de vrijdagavond stapavond viel. Thuis keek ik tussendoor bijna niets. Pas bij de beide halve finales keek ik. wederom thuis, weer naar deze wedstrijden.

Voor de finale spraken we echter weer af om deze gezamenlijk in de kroeg te gaan kijken, dus de zondagavond was de tweede (en laatste) echte ouderwetse voetbal avond van deze editie van het EK. De eindconclusie is dat ik nog nooit zo weinig minuten van een EK gezien heb, zowel in de kroeg als thuis. Was het niet spannend, genoeg, kwam het omdat Nederland zo snel uitgeschakeld was of begin ik mijn interesse in voetbal te verliezen? Ik weet het (nog) niet maar we gaan over 2 jaar bij de WK zien of ik wederom zo weinig ga kijken of dat de trend doorbroken gaat worden.

Groetjes uit Thailand

Enige tijd geleden had een vriend van mij me attent gemaakt op het jaarlijkse groetjes uit Thailand festival. Dit zou dit jaar voor de derde maal gehouden worden op de kemphaan in Almere. Het leek mij wel aardig om hier eens te gaan kijken, het is tenslotte weer heel iets anders dan een Thais feest.

Zaterdagochtend pikte ik hem dan ook om 11 uur op om samen naar Almere te rijden. Met prachtig weer reden we dan ook naar Almere waar het al erg druk was op het parkeerterrein van de kemphaan. Gelukkig vonden we nog een plekje en bereikten het festival terrein. Mijn vriend was de (onofficiële) fotograaf van het festival en dat bleek al snel want bij binnenkomst werd hij hartelijk begroet door de organisatie. Al gauw ging hij aan de slag en verkende ik het festival terrein. Er waren veel kraampjes die uiteenliepen van reisbureau/s tot Thais handwerk. Uiteraard waren er ook heel veel voedsel kraampjes want Thais (of eigenlijk Aziatisch) zonder eten dat is ondenkbaar. Verder mogen uiteraard de diverse massage kraampjes (matrassen onder partytenten) niet onvermeld blijven en de partytent waar een groep boeddhistische monniken hun tenten opgeslagen hadden.

Hoofdmoot was echter het grote podium waar diverse dansgroepen optraden met dansen en muziek uit Thaise streken zoals de Isaan. Ook was hier een dame die uitleg over de Thaise taal en cultuur gaf. Dit was kennelijk bedoeld voor mensen die weinig tot niets over Thailand wisten want er werd uitleg gegeven over de traditionele Thaise manier van begroeten (de wai) en het verschil tussen man (Krap) en vrouw (Ka) uitgangen in de taal. Ik heb me kostelijk vermaakt maar moest helaas op tijd weg zodat ik de grote parade in Thaise klederdracht gemist heb. Volgend jaar beter zullen we maar zeggen.

1500

Nu vier ik wel vaker jubilea en mijlpalen op mijn blog maar die van vandaag is er eentje waar ik best wel stil van wordt. Dit is namelijk bericht nummer 1500 en dat is iets wat ik nooit gedacht had te zullen bereiken toen ik hier mee begon. De start was het vakantie blog van Dennis, Frank, Simon en mijzelf voor onze vakantie naar Amerika in 2009. De volgende etappe was een viermansblog dat we enige maanden later opzetten maar al gauw werd het mijn privé blog. Het aantal berichten werd verhoogd door het opnemen van oude vakanties, het importeren van twee vakantieblogs (Amerika 2009 en Duitsland 2010) maar de hoofdmoot is natuurlijk het dagelijks bericht (tijdens vakanties zijn het trouwens meerdere berichten per dag) dat hier iedere dag verschijnt sinds 2 oktober 2009.

Een aantal dingen die ik leuk vind over mijn log zijn dat ik soms door onverwachte personen aangesproken wordt dat zij mijn blog hebben gevonden. Zo vroeg de eigenaar van de roode baron vorige week of ik soms stukjes schreef want hij had mijn blog gevonden door een artikel over de zaak. Een collega vertelde dat hij mijn foto zag staan bij een zoek opdracht naar restaurant the boathouse. Mijn ouders die meegenieten van de verhalen als ik op vakantie ben. Ik zie via de blog statistieken dat op goede dagen meer dan 100 mensen mijn blog bezoeken, maar op slechte dagen zijn dat nog steeds meer dan 50 mensen. Kortom dat zijn allemaal hele leuke dingen om te horen. Dingen die mij ook de drive geven om door te gaan dus op naar de 2000 zullen we maar zeggen.

Gemak dient de mens

Net zoals veel andere bedrijven heeft ook Zilveren kruis een klanten portaal gemaakt waar je als verzekerde zelf allerlei zaken kunt regelen. De hoofdreden is uiteraard geen klant tevredenheid maar om de klanten zelf het werk te laten doen zodat je met minder personeel toe kunt. Nu valt of staat het gebruik van dit soort portalen door twee belangrijke zaken. Hoe makkelijk is het in het gebruik en kan ik er iets nuttigs mee.

Aan het eerste criterium voldoen ze probleemloos. Inloggen gaat via digiid en de site is overzichtelijk en snel in het gebruik. Er was ook een whats in it for me factor te vinden. Je kon je nota's nu digitaal indienen. Dus geen enveloppen met postzegels meer maar gewoon een PDF uploaden en op verzenden klikken. Aangezien ik nog een nota van de tandarts en mondhygiëniste had liggen besloot ik het direct uit te proberen. Alles verliep probleemloos en ik kon geen minpunt ontdekken. Tot ik klaar was en een venster verscheen met de tekst dat ik mijn originele nota's twee jaar moest bewaren i.v.m. eventuele fraude controle. Toch is de winst groter dan het verlies dus ik ga in het vervolg al mijn nota's op deze manier indienen.

Heintje

Heintje Davids en haar familie

Dinsdag was de afscheidsreceptie van een collega die had besloten met vervroegd pensioen te gaan. Zijn bijnaam was Heintje, vernoemd naar het Heintje Davids effect. (Heintje Davids was een cabaretière die meermalen haar afscheid aankondigde maar in no-time weer op de planken stond.)

Zo verliet deze collega in 1995 ons bedrijf om te gaan werken voor een firma die C programmeurs in de Oostblok landen ging werven. De C bleek echter meer voor crimineel dan voor een computertaal te staan en binnen de vijf dagen stond hij weer bij ons bedrijf op de stoep en kwam wederom in dienst. Het enige wat hem bezwaarde was de skeelers die hij van zijn collega's bij zijn afscheid had gekregen. Ter compensatie besloot hij iedereen te trakteren en de komende vijf jaar werkte hij weer met veel plezier bij ons.

Toen het bedrijf in 2000 een koers koos waar hij het niet mee eens was besloot hij principieel te zijn en verliet wederom ons bedrijf. Deze keer bleef hij ruim acht jaar weg. Toen wij wederom een andere koers gingen varen werd er contact met hem opgenomen en na wat onderhandelingen besloot hij voor de tweede keer terug te komen. Nu vertrekt hij dan voor de derde en laatste keer maar en zijn mensen die dat niet geloven en verwachten dat hij wederom een come back gaat maken.

Song pop

Er was een nieuwe app uitgekomen voor de iPhone en de omschrijving klonk dusdanig interessant dat ik besloot hem te installeren. Het gaat om song pop, een app waarmee je tegen vrienden speelt net zoals in wordfeud en social chess. Zoals de titel al doet vermoeden gaat het hier om muziek en dat is dan uiteraard iets dat ik moet uitproberen.

Het principe is vrij simpel. Je kiest een tegenstander (uit bv. je facebook vrienden) , een genre (bv. punk) en krijgt achter elkaar vijf nummers te horen. Het is uiteraard de bedoeling om zo snel mogelijk te raden welk nummer het is uit een lijstje van vier. Degene die dat het beste doet van dezelfde vijf nummers wint deze ronde. Vervolgens mag de ander een genre uitkiezen en dat is het hele spel. Simpel en leuk (als je een beetje van muziek houdt.) Op de eerste dag speelde ik nog tegen onbekende maar een dag later hadden al vijf van mijn social media vrienden de app geïnstalleerd en kon ik tegen hen spelen. Of het een blijvertje is weet ik niet maar voorlopig amuseer ik me kostelijk met Song pop.

Evolutie van een shopper

Enige tijd geleden zat ik eens na te denken over mijn shop gedrag en met name de veranderingen daarin. Als je vroeger en nu naast elkaar legt kun je daar toch een mooi stukje evolutie van een shopper inzien.

Toen ik een vast inkomen had maakte ik (bijna) elke zaterdag Amsterdam onveilig samen met Dennis. Als echte mannen gingen wij dan op pad om cd's, dvd's, comics, boeken en games te scoren. Vaste adressen waren dan ook Boudisque (inmiddels ter ziele), de Virgin mega store (inmiddels ter ziele), The American Book Centre, diverse comic zaken (inmiddels allemaal ter ziele) en Fame en The Free record shop. vaste prik was daarbij ook het eten van een broodje, soms bij zaken als Van Dobben maar meestal bij bakker Bart. Wij hielden dit vele jaren vol maar op een gegeven ogenblik kwam daar de klad in. Gewijzigde interesse's, minder vrije tijd en het digitaal kunnen verkrijgen van games, muziek en film waren de oorzaak van het afsterven 2 van deze shop activiteiten.

Als ik dat vergelijk met mijn tegenwoordige shop activiteiten dan is dat een wereld van verschil. Van de "oude" zaken worden er enkel nog comics aangeschaft en dat dan alleen in Amerika, niet eens in Nederland. De overige zaken van vroeger worden allemaal gedownload en niet meer fysiek aangeschaft. Daarvoor in de plaats is wel het bezoek aan kledingwinkels gekomen. Mijn kledingkast daarentegen is vele malen groter en merk bewuster geworden dan vroeger. Ik kom in kleding zaken waar ik vroeger nooit kwam, zeker als ik met een hele goede vriendin van mij op stap ga. Dan wordt de wereld van Gucci, Diesel en Louis Vuitton voor mij geopend. Lunchen is dan ook geen broodje meer maar een heerlijke Thaise lunch in de binnenstad of een mooie plek als Slangevegt. 

Kortom het heden is een wereld van verschil met vroeger. Aan de ene kant komt dat door de technologische ontwikkelingen in de wereld waardoor het downloaden van mannen dingen als cd's, boeken en films in de plaats is gekomen van het kopen van de fysieke objecten. Aan de andere kant is het toch wel een verleggen van interesses en de mogelijkheden die een wat ruimer gevulde beurs je bieden. Kortom de shop René van vandaag de dag is een totaal andere shop René dan die van zeg maar tien plus jaren geleden. Nu maar afwachten hoe de shop René van tien jaar verder er uit ziet.

Christo Rei

Het begint zo langzamerhand tijd te worden om aandacht te besteden aan de vakantie naar Lissabon. Het vertrek ligt tenslotte minder dan een maand voor ons uit en behalve de twee belangrijkste zaken, hotel en vlucht is er nog niet gekeken wat de planning gaat worden. Daarom is het de hoogste tijd voor het eerste deel van de blog berichten over Lissabon.

Een van de verplichte bezoekjes is het Christo rei, het honderd meter hoge Jezus beeld dat gebouwd is als afspiegeling van het beeld in Rio de Janeiro. Het beeld ligt niet in Lissabon zelf maar in Almada en dat betekent dat we met de boot naar Casilhas moeten. Dat is slechts een kort tochtje maar varen is altijd leuk en daarom een leuke bonus voor dit uitstapje. Eenmaal bij het beeld aangekomen kun je met een lift naar de sokkel alwaar je een fantastisch uitzicht over Lissabon hebt. Of ik deze lift naar boven neem is nog een vraagteken maar anders blijf ik gewoon beneden wachtten terwijl René van het uitzicht gaat genieten en mij later de foto's laat zien. Hiermee is de eerste ochtend van ons Lissabon bezoek wel gevuld. Binnenkort meer plannen voor onze trip op het blog.

Haarlemse honkbal week

Dennis maakte mij er op attent dat het weer bijna tijd was voor de Haarlemse honkbal week.  Op dit jaarlijkse toernooi komen zes landen ploegen tegen elkaar uit en daar zitten niet de minste tussen. Zo is uiteraard Nederland (de huidige wereldkampioen) van de partij maar ook Cuba, Amerika Japan, Puerto Rico en Tapei zijn geen kleintjes. Uiteraard halen deze ploegen niet het niveau van de Amerikaans prof competitie maar slecht zijn ze zeker niet.

Tickets voor één dag (twee wedstrijden) zijn slechts €17.50 en Haarlem ligt naast de deur. Daarom besloten we tickets aan te schaffen voor zaterdag 14 juli (dan speelt in ieder geval Nederland) en eens te gaan kijken hoe dit bevalt in vergelijking met ons bezoek aan een MLB wedstrijd als wij in Amerika zijn.

Let's go heat

Zoals al eerder verteld bezocht ik in 2011 mijn eerste (en tot nu toe enige) NBA wedstrijd. Dit was de tweede wedstrijd, in de tweede ronde van de playoffs tussen de Miami Heat en de Boston Celtics. De sterren van de Heat waren (en zijn) Dwayne Wade, Chris Bosch en vooral LeBron James. Het was een fantastische ervaring en ik bleef de heat dan ook volgen. Zij slaagden er in de finale te bereiken maar verloten toen kansloos van de Dallas Mavericks.


In het nieuwe seizoen bleef ik met een schuin oog de Heat volgen en wederom slaagden zij er in om de playoffs te bereiken. In de playoffs kwamen zij wederom de Boston Celtics tegen en waar zij destijds moeiteloos wonnen was het dit jaar tot de laatste seconde spannend, maar wederom haalde de heat de finale. Dit jaar was Oklahoma city Thunder de opponent en ondanks het verliezen van de eerste wedstrijd was het daarna crescendo want de Heat won tenslotte met 4-1. Hopelijk kan ik bij mijn volgende visite aan Amerika weer een NBA game meepakken want het is een meer dan fantastische ervaring om in zo'n arena te zitten met hordes enthousiaste fans,