Amerika 2012, een retospective

Onze tour groep bij Jack Daniels

We zijn weer een tijdje verder en het is dus tijd om terug te blikken op de Amerika vakantie van 2012 die ik samen met mijn matties Dennis, Frank en Simon gehouden heb.

Hotels:
Deze keer geen luxe hotels maar gewoon drie middenklassers. Geen van allen was een echte topper zoals vorig jaar het four seasons in Miami maar ik heb ook geen slechte ervaring gehad.

Eten:
Deze keer helaas geen Braziliaans restaurant, Bacana Brazil het geselecteerde restaurant was failliet gegaan, maar dat werd ruimschoots goedgemaakt door ons bezoek aan Outback. Werkelijk uitstekend eten en prima bediening zorgen ervoor dat deze keten een vaste waarde gaat worden en de volgende keer zeker weer bezocht moet worden. Uiteraard werd ook de Hooters bezocht en na twee wat minder ervaringen was de laatste in St. Louis weer een topper zoals je van deze keten mag verwachten.

Drinken:
Deze keer deed het bier het weer beter dan vorig jaar, mede doordat ook Frank er weer bij was en het aantal bierdrinkers met een was toegenomen. Het beste biertje was de Honey Wheat van de Morgan street brewery, een aanrader met warm weer. Verder waren uiteraard cola light en water de twee meest gedronken frisdranken maar ook de jus d'orange en de koffie gingen goed. Ondanks ons bezoek aan Jack Daniel's is er trouwens geen druppel whisky gedronken deze vakantie.

Muziek:
2012 stond in het teken van de muziek en dat was te merken met bezoeken aan Beale street, Downtown Nashville, The Grand Ole Opry, Graceland en de topper Sun studio's. Mede dankzij onze tour guide Ray was dit een bezoek waarbij we in onze gedachten terug waren in de jaren 50 en de geboorte van de rock & roll meemaakten.

Vervoer:
Dit was deze keer beperkt tot vliegtuigen, een boottocht en onze trouwe huurauto een Jeep. Ondanks een aanhouding plus bekeuring voor speeding was het onze auto en meermalen werd onderweg de kreet gelsaakt "Dat obstakel is geen probleem, we hebben een Jeep!".

Shoppen:
Verplicht onderdeel van een Amerika vakantie is uiteraard shoppen gezien de prijzen die je daar betaald. Ik ben er in geslaagd mijn hele shopping list mee te nemen op twee items na. De mini uggs voor mijn nichtje zijn niet gelukt omdat er geen Ugg flagship store in de door ons bezochte winkelcentra zaten en de e-reader van mijn zusje. Toen ik haar om de specs vroeg zei zij laat maar zitten anders was dat ook een succes geworden. Mijn kledingkast is in ieder geval weer een stuk gevulder, mission accomplished!

Sport:
Deze keer wederom een sport gebeurtenis, een wedstrijd van de St. Louis Cardinals en geen basketbal wedstrijd. Maar in tegenstelling tot ons bezoek aan de Tampa Bay Rays van vorig jaar was er nu wel een stadion met meer dan 40.000 enthousiaste fans die hun team naar de overwinning schreeuwden. Kortom een prachtige avond in een top atmosfeer!

Kortom wederom een fantastische vakantie uit onze Amerika serie en op naar de 2013 episode zou ik zo zeggen. De eerste ideeën zijn er in ieder geval al.

Karl Kani

Ik ben niet zo heel goed thuis in de hip hop scene maar omdat een van mijn vrienden in de urban kleding zit ben ik wel enigszins op de hoogte van de diverse merken uit deze scene. Zo weet ik dat Karl Kani een van de eerste en nog steeds meest trend setting merken is in deze branche. Ik dacht altijd dat het een merk was maar er blijkt ook een man te zijn met deze naam. De oprichter en ontwerper van het merk,Carl Williams, gaat namelijk door het leven als Karl Kani, zozeer is hij vereenzelvigd met zijn merk.

Hoe ik dit weet? Erg simpel ik kwam de goede man onlangs tegen bij de roode baron. Hij was daar samen met een zakenpartner uit Brooklyn, zij waren op zakenreis in Nederland en waren dus uiteraard een paar dagen langs bij mijn vriend. Hij had ze meegenomen naar de roode baron waar ik de heren ontmoette en een goed gesprek had over, uiteraard, New York en de 5 boroughs met Brooklyn in het bijzonder. Mocht New York weer op de reis agenda komen dan is een bezoekje aan Brooklyn de moeite waard!

Weer thuis

Inmiddels ben ik al weer ruim twee dagen thuis en zit ik alweer in het juiste (klok) ritme. Nadat Ans ons opgehaald had van Schiphol werd ik voor de deur afgezet. Na eerst uitgepakt te hebben en nog wat kleine klusjes kroop ik in bed voor vier uurtjes slaap om zodoende weer zo snel mogelijk in het juiste slaap ritme te komen. Ik werd netjes om twee uur wakker en wilde boodschappen gaan doen maar tot mijn verbazing waren de winkels dicht op eerste pinksterdag. Dat was ik niet meer gewend.

Dan maar van de nood een deugd gemaakt door met het schitterende weer de stad in te gaan om een hapje te gaan eten. Ik trof enkele bekenden op het terras van de roode baron en gezamenlijk aten we daar een hapje en dronken een biertje in het zonnetje. Ik maakte het behoorlijk laat om als ik dan weer thuis was in een  keer de hele nacht door te slapen en dat lukte wonderwel zodat ik de volgende ochtend netjes tegen tien uur op stond en een bezoek aan mijn ouders bracht. Gelukkig waren de winkels wel open op tweede pinksterdag en kon ik boodschappen doen. Wederom een goede nachtrust en ik zit weer netjes in het ritme. Deze week nog even genieten van een week vrij zonder verplichtingen en dan begint volgende week het normale leven weer.

De terugreis

Ook voor Molly werd gezongen!

Zaterdag, de dag om weer naar Amsterdam te vliegen. We hebben een herentijd, want het vliegtuig voor de eerste etappe naar Detroit vertrekt om 14.10 uur, waardoor we alle tijd hebben om een ontbijt te doen. Dat doen we bij St Louis Bread Company, wat uiteindelijk van dezelfde keten blijkt te zijn als waar we ons laatste ontbijt vorig jaar in Orlando hebben gegeten (bestaat toeval?). En hoe raad je het: we kregen weer de vraag "seperate or together?", zodat we ook hier voor de laatste keer deze vakantie onze geweldige vierkoppige uitvoering van "all together now" ten gehoren konden brengen, wat natuurlijk zeer gewaardeerd werd!! Daarna toch nog wat laatste aankopen, deze keer bij Marshalls, onder andere kleding voor René, de dochters van Frank en voor Simon en Dennis  keukengerei! Na probleemloos uitchecken en de tassen de auto ingepast te hebben liepen we nog tegen eenzelfde klein issue aan als vorig jaar: even wat problemen om de plek te vinden waar we de auto terug moesten brengen, maar omdat we deze keer wel ruim in de tijd zaten was er geen stress en hoefden we geen crash acties uit te halen. Alles verliep op het vliegveld van Saint Louis op rolletjes, zelfs het gewocht van de koffers was fenomenaal ingeschat: 50 lbs is het maximum gewicht wat meegnomen mocht worden, we kwamen uit op 44 (Rene), 48 (Dennis), 49 (Simon) en 49 (Frank). Het betekende dat we een flinke tijd bij de Starbucks konden bivakkeren, want Saint Louis Lambert Airport is niet bepaalt erg groot te noemen, dus nog wat shoppen, dat ging haast niet lukken. De vlucht naar Detroit duurde iets meer dan een uur, dat langer leek te duren, omdat we op de laatste rij zaten en er uit het toilet echt een ongelofelijke urine lucht kwam. Om van te kotsen bijna. Dat wordt een klachtenbriefje naar Delta.

Sfeervolle passage op Wayne County Airport in Detroit

Op Detroit waren meer winkels, maar geen van die winkels konden Dennis aan de gewenste Detroit Tigers honkbalpet helpen. Jammer maar helaas, we zullen er niet heel veel minder om slapen :-). Voordat we het vlliegtuig in stapten aten we nog bij een Mexicaans restaurant (Diego’s Mexican cantina), waar echt de meest chagrijnigste en dikste serveerster werkte die we ooit hebben meegemaakt. Ook het eten was van een bedenkelijke kwaliteit, dus op het vliegveld van Detroit hier niet je centen uitgeven. De vlucht naar Amsterdam vertrok exact op tijd, om 19.05 om precies te zijn. Inmiddels zitten we, als Dennis dit schrijft, alweer vijf uur op elkaars lip op rij 21, stoelen C, D, F en G (stoel E schijnt verdwenen te zijn) en moeten we nog drie uur voordat we in Amsterdam gaan landen. Het slotakkoord van wederom een heerlijke vakantie.

Laatste avond in St. Louis

Five Guys was best ok!

Na het bijkomen van weer een inspannende dag besloten we om ons diner bij Nippon Tei te gaan gebruiken. Laat ik zo op het eind van de vakantie ook een afrader in de aanbieding doen. Hoewel het eten echt niet slecht was hier (hoewel een sushi met pittige mayonaise niet mijn idee is van hoe je een sushi moet maken) vond ik de prijs voor het gebodene echt te hoog. En ook het feit dat we vroegen of de muziek zachter kon en daar uiteindelijk niets mee gedaan is getuigd niet van een grote mate van gastvrijheid. Nee, deze zou ik niet op het lijstje “aanraders” zetten. Maar misschien was dat maar goed ook, want Simon had nog steeds in zijn hoofd dat hij het hamburger restaurant Five Guys (ooit in Philladelphia gestart door een vader met zijn vijf zonen, vandaar de naam) uit wilde proberen en daar hadden we nu dan de mogelijkheid toe. De propositie is simpel en duidelijk: Five Guys: Burgers and Fries. Je hoeft dus niet te gokken wat er allemaal op de kaart staat :-). Terwijl Frank een yoghurt ijsje nam en René oversloeg, namen Simon en Dennis een hamburger (de kleine volgens de dame achter de kassa, maar dat kwam omdat de “normale” al twee stukken vlees besloeg...), waarbij opviel dat er ongeveer 15 toppings zijn waar je kostenloos uit kunt kiezen. Ik kan niet anders zeggen dan een prima burger, vanuit een fastfood restaurant gezien.

Ted Drewes heeft veel keuzes!

Daarna kwam een moeilijk besluit: naar het restaurant of nog een keer naar Ted Drewes? Goed over nagedacht en 32,5 seconde later zaten we in de auto op weg naar Chippewau Street waar Ted gevestigd was. Maar deze keer was het erg, erg druk, want de wedstrijd van de Cardinals begon in een eindfase te komen en de eerste fans begonnen zich hier al te verzamelen. Er was zelfs een agent op de parkeerplaats om alles in goede banen te leiden, wat geen luxe was, want er stond nu al meer dan honderd man voor de winkel. maar er waren genoeg mensen om te helpen, dus na een parkeerplaats veroverd te hebben was het ijs er weer snel en wederom erg goed. Het was dus geen toeval dat we er gisteren zo van genoten hebben. En het opeten op de parkeerplaats omringd met Cardinals fans was echt ook weer een super ervaring, die we niet hadden willen missen!!!

Oh ja, er was ook nog een ander heugelijk feit. Simon slaagde erin om op Foursquare meer dan 1.000 punten te scoren door virtueel overal en nergens in te checken. Waren we natuurlijk allemaal heel opgewonden over, maar het vieren bleef wat achter, omdat in de auto van Ted Drewes terug naar het hotel dit gebeurde. Polonaise hebben we er dus niet voor kunnen lopen......

The Loop en Blueberry Hill

Spontane Cathy bracht ons de lunch

Een wijk die we nog wilden bezoeken was The Loop, de wijk die gelegen is rondom Delmar Street. Dit wordt sinds een aantal jaren als de wijk gezien voor de “hip & trendy”  mensen, maar gelukkig mochten wij er ook komen :-). Het is een straat met verschillende soorten boetiekjes en winkels (hier geen grote ketens van warenhuizen of kledingmerken), twee bioscopen en veel horeca gelegenheden. Dat laatste kwam goed uit, want er moest ook nog gegeten worden. Bij toeval kwamen we bij Blueberry Hill uit. En dat bleek voor ons een schot in de roos. De kaart was typisch Amerikaans, er werd lekkere rock (en soms roll) gespeeld, de bediening was ook bijzonder vriendelijk, maar wat direct opviel waren alle kasten met verschillende verzamelingen erin. Voor ons bijna ongelofelijk was dat aan de muur een lijst hing met daarin onder andere Amazing Spider-man #1, Fantastic Four #1, Journey into Mystery #126, veel oude Batmans etc. Een natte droom voor iedere (ex) comic liefhebber.

Een erg kleine greep uit de verzameling

Maar daarnaast ook verzamelingen van oude platen, GI Joe, Beatles spullen, heel veel speelgoed van films en van Amerikaans worstelen.....noem maar op, alles wat een verzamelaar zich maar kan wensen. En dat allemaal keurig in vitrines geplaatst. Daarnaast hangt er een gigantische selectie foto’s van de eigenaar van Blueberry Hill,Joe Edwards,  (die overigens nog veel andere etablissementen in de Loop blijkt te hebben) met allerhande bekende mensen, variërend van Obama en Neil Armstrong via Brett Michaels en Dexter Holland tot Joan Jett en Henry Rollins. Dit was niet alleen een restaurant, het was ook een openbaar museum voor pop cultuur memorabilia. Echt helemaal onze tent. Het was daarom ook moeilijk om ons van de tafel los te rukken om uiteindelijk The Loop nog verder uit te lopen om tenslotte weer richting het zwembad in het Holiday Inn te gaan om weer eens even af te kunnen koelen, want daar leende het weer zich ernstig voor!

De Riverboat Cruise en Gateway Arch

Het uitzicht vanaf de boot was niet altijd even fraai....

Op onze laatste volle dag in Saint Louis begonnen we met de activiteiten die we de vorige dag geboekt hadden. Na een ontbijt bij het International House of Pancakes (IHOP) vertrokken we daarom als de rappe hazen. Het eerste wat we gingen doen was de tocht van een uur op de boot Tom Sawyer over de Mississippi river. Het was weer lekker warm en de beste plaatsen waren in het zonnetje, dus zonnebrand en een pet waren broodnodige bescherming. Mensen die Dennis iets beter kennen weten dat een boottocht niet iets is waar hij vanuit nature een voorkeur voor heeft, omdat hij zich meestal na een paar minuten stierlijk gaat vervelen. Deze keer was dat niet zo, omdat het qua tijd redelijk beperkt was en er goede uitleg gegeven werd over hetgeen er te zien was, zoals de waterkering en ook alle bruggen die we passeerden. Prima dus!

Binnen in de Gateway Arch

Na de boottocht gingen Frank, Simon en Dennis de Gateway Arch in. René moest helaas verstek laten gaan agv hoogtevrees. Maar ik denk dat van hoogtevrees hier niet veel te vrezen viel, maar van claustrofobie des te meer. Je gaat de Arch in om 192 meter omhoog getakeld te worden in een liftje dat als je erin stapt op een oven lijkt en vijf stoeltjes heeft waar je net per stoel een klein Japannertje op kwijt kan, maar niet de godenzonnen van Jan de Wit. Gelukkig duurt de rit maar vier minuten en dan kun je er snel uit, want veel langer moet je hier niet in zitten. Maar de beloning is het waard, je krijgt namelijk echt adembenemende uitzichten over Saint Louis. Je kunt meer dan 100 km ver kijken en bijvoorbeeld een machtig mooie foto van Busch Stadium nemen. Ook deze is weer een aanrader. Wat een mindere aanrader was, was de rit naar beneden. Er bleek een deurtje niet goed dicht te gaan, dus het duurde twintig minuten voordat we weer in de lift naar beneden zaten (met de trap naar beneden, 1042 treden was helaas niet toegestaan). Jammer van het oponthoud, maar het mocht de pret niet drukken.

Red Lobster

Kreeft kraken is hard werken!!

Volgens planning zouden we donderdag gaan eten bij Bacana Brazil. Maar een paar dagen hiervoor kreeg Dennis de melding dat onze reservering opgezegd was en bij nader onderzoek bleek de website ook uit de lucht te zijn. Enig onderzoek verder leerde dat de tent failliet was gegaan. Jammer van onze voucher die we al gekocht hadden en jammer omdat we wel zin hadden in Braziliaans eten, maar waar niet is verliest de keizer zijn recht. Er moest dus een alternatief plan komen en dat werd gevonden in een bezoek aan de Red Lobster. Vorig jaar verkenden we deze keten voor het eerst en dat was goed bevallen. Na een kort onderzoek bleek er op Watson Road (waar ons hotel ook gevestigd is) een te zitten, dat maakte de de keus nog een stukje eenvoudiger. Omdat we eerst lekker in het zwembad hadden gelegen waren we wat laat aan tafel (rond 21.00 uur), maar dat was geen probleem. René ging los op het ultimate festival bestaande uit garnalen, krab en kreeft, een aanrader voor iedereen die een mooie gecombineerde schotel uit de zee wil proberen. Dennis ging voor de garnalen schotel (toch wat eenzijdig naar later bleek) en Frank nam de tilapia. Alleen Simon hield zich deze keer buiten de vis.

Na afloop van de maaltijd, kwam de vraag van de serveerster “do you want the check seperate of all together?”, waarop wij weer in ons gezang van “all together now”  los konden barsten. Voor Dennis deze keer het hoogtepunt van het diner, als het zo doorgaat kunnen we nog eens een barbershop koortje worden.

Ted Drewes Frozen Custard

Yep, het ijs blijft onderste boven hangen!

Woensdag waren we er niet aan toegekomen om een tip op te volgen om naar Ted Drewes Frozen Custard te gaan. Het is een plaatselijke traditie dat veel Cardinals fans na de wedstrijd bij Ted Drewes ijs gaan halen. Omdat we niet gelijk in de drukte terecht wilde komen, leek het ons een goed idee om dan maar voorafgaand aan een Cardinals wedstrijd hierheen te gaan. Dat bleek goed uit te pakken, want Ted Drewes was zo gevonden en ondanks dat er toch best wat mensen voor stonden, werden we snel geholpen. Het was even zoeken naar hoe het concept werkte, maar uiteindelijk is het heel simpel. Je kiest een omvang van je bak, de smaak is vanille (meer smaken heeft men niet) en vervolgens kies je toppings die op of door het ijs aangebracht kunnen worden. Dat is het. En bij het uitserveren houdt degene die je het ijs geeft het bakje op zijn kop en verdomd als het niet waar is, alles blijft in het bakje zitten, door het “concrete”  (cement) wat Ted bedacht heeft. Er werden vier “regular sizes”  bestelt (dat is overigens de op een na grootste hier, maar dat terzijde) met diverse toppings en er gingen er vier schoon leeg. En dat voor een totale prijs van 12 dollar. Ik kan het er niet voor maken (en Chuck Norris ook niet) en zeker niet zo lekker. Je moet even geduld hebben om de lijst met toppings te bestuderen en om alle specials die men al voor je bedacht heeft door te nemen om een goede keus te maken, maar dan heb je ook echt iets speciaals en heerlijks, zeker op een warme dag als vandaag was. Deze stop was  erg succesvol (gelukkig maar, na de twee minpuntjes van net daarvoor....), en een “must do”  voor potentiële Saint Louis gangers!

Weer tegenvallers

We konden wel een foto buiten bij de Arch nemen

Na het vertrek bij Lacledes Landing besloten we om naar de Gateway Arch te gaan. Een monument van 192 meter hoog dat opgericht is ter ere van alle mensen die naar het westen van de VS trokken. Het stelt de symbolische poort voor waar pioniers doorheen trokken als ze naar het westen van de USA trokken, waarbij Saint Louis een bijzonder belangrijk bevoorradingspunt was. Je kunt met een lift naar boven en dan heb je een adembenemend uitzicht. Helaas bleken de kaartjes hiervoor al uitverkocht te zijn, en dat op een doordeweekse donderdag! Er waren nog wel kaarten voor vrijdag en dan was er een combi mogelijk met een tochtje op een boot op de Mississippi. Omdat we de General Jackson hadden gemist en omdat Rene een echte botenliefhebber is besloten we die combi voor vrijdag aan te schaffen. Inmiddels was het bijzonder heet en benauwd geworden, de temperatuur raakte even de 36 graden Celsius aan, waardoor het niet erg was dat we een Starbucks in het Hyatt Hotel tegen kwamen, waar we een aangename drie kwartier verpoosden, met cappuccino, vanilla latte en een frappucino. Bij de terugkomst bij de auto weer een tegenvaller. De plek waarop we stonden bleek een “no go plek”  te zijn tussen vier en zes uur ‘s middags. En wanneer stonden we er? Juist........en dat terwijl we meer dan voldoende geld in de parkeermeter hadden gegooid. Deze keer slechts 25 dollar boete, maar het blijft toch zonde. Hopen dat dit maar gewoon via de verhuurmaatschappij geregeld gaat worden :-(, dit soort zaken zijn toch altijd een kleine domper op je vakantie, maar aangezien we er nu toch niets meer aan kunnen doen, is het beter om het maar gewoon van ons af te zetten en verder te gaan met plezier maken. Daarvoor zijn we hier, tenslotte!!!