Suvarnaphum

De muziek quiz duurde van vier tot acht uur en dat betekende dat wij na afloop toch wel een hapje wilde gaan eten. Want ondanks het bier en het kaasplateau (de vegetariërs waren in de meerderheid) was er toch wel een knorrend gevoel ontstaan in de magen. Na een popquiz in de schutter was het erg makkelijk. Loop een kwartiertje en je bent op de zeedijk waar meerdere heerlijke restaurants te vinden zijn. Vanuit café Wilhelmina was het iets lastiger. Ik ken geen restaurants op de overtoom maar gelukkig was een van ons team met de auto gekomen. Ik stelde dus voor om met die auto naar Suvarnaphum te vertrekken.

Zo gezegd, zo gedaan. We stapten in en reden het korte stukje naar de Johan Huizingalaan om bij het restaurant van Mem te belanden. Zoals ik laatst al beschreven had toen ik er eten was wezen halen heeft ook Mem last van de algehele restaurant malaise waardoor je op Groupon doodgegooid wordt met restaurant aanbiedingen. Het was deze keer wat beter dan de vorige keer, er waren twee groepen van zes personen en wij kwamen met zijn vieren binnen zetten. Het was al half negen dus het was niet vreemd dat er geen volle bak was maar dit was toch een schrijnend verschil met hoe het restaurant de afgelopen jaren liep. In gedachten verzonken liep ik door naar ons tafeltje maar werd door enig geschreeuw tegen gehouden. Een van de twee groepen van zes bleek te bestaan uit twee goede bekenden van mij en die was ik voorbij gelopen, dat kon uiteraard niet. Dus onder gezoen en handen geschud verontschuldigde ik mij waarna ik alsnog naar ons tafeltje liep. De rest van het verhaal moge bekend zijn. Het hele gezelschap genoot van de kwaliteit van het eten en de fatsoenlijke prijs die gerekend wordt bij Suvarnaphum. Vier hoofdgerechten, vier koffie en zes drankjes kostten ons met fooi mee €90. Een prima einde aan een prima dag.

Popquiz

Het was lang geleden dat we meegedaan hadden aan een popquiz dus november 2011 moest het er weer van komen. Het bleek dat het popquizzen niet meer zo populair was want de Schutter was er mee gestopt. De enige plek waar nog gepopquizd werd bleek café Wilhelmina te zijn en nog in november, nog in december konden wij op de vierde zondag van de maand. Zo kwamen wij dus eind januari bijeen in café Wilhelmina voor een ouderwetse popquiz.

Ons team bestond deze keer uit drie oud spelers en een nieuweling, een tijdelijke collega die bij ons werkt en onze voorliefde voor muziek en de dagelijkse internet muziek quiz deelt. We hadden zelfs twee fans want zijn dochter van 9 wou ook eens zien wat haar papa nou deed (naast bier drinken) dus was zij er ook met haar moeder. Er waren 13 teams en 12 rondes van 12 vragen per ronden dus er kwamen 144 muziek fragmenten voorbij in diverse categorieën. De nummers waren erg gevarieerd en liepen van Heintje tot Pitbull. Na afloop waren wij 5e geworden en hadden een erg gezellige middag gehad. Over een half jaar gaan wij zeker weer een keert meedoen.

Rijsttafel

Zaterdag waren wij met zijn allen bij mijn ouders. Mijn moeder weet dat de beste manier om haar kinderen en kleinkinderen te lokken is om een diner door mijn vader te laten bereiden dus wij zaten weer gezamenlijk aan de dis.

De afspraak was gemaakt de laatste keer dat ik bij mijn ouders was en via de chat functie van Wordfeud had mijn zwager doorgegeven dat hij wat lekkers wou eten. Op de wedervraag of bami goed was kwam een bevestigend signaal dus stond de rijsttafel du papa op ons te wachten. Deze bestond uit bami, ei, kipsaté, varkenshaas saté, uitjes, augurk, kroepoek, sambal, ketjap, gedroogde uien, serundeng en prei. Dit begeleid door een biertje of een witte wijn voor de liefhebber. Voor mijn neefje was er brood met frikadellen, alhoewel er waren viandellen meegenomen en die vielen minder in de smaak. Na een viandel schakelde hij toch maar over op eeen broodje hageslag, dat beviel hem beter.

Na het eten gingen wij voor koffie met lekkers weer op de bank zitten en werd er een tv programma voor mijn neefje opgezet, Wat als? Duidelijk een serie waar men hoge verwachtingen van had want hij werd op prime time op zaterdag uitgezonden. Alhoewel mijn neefje lag te schaterlachen kon er slechts een keer een flauw glimlach bij mij af. Dat was toen ze facebook en de +1 naar een middeleeuws scenario hadden verplaatst. Voor de rest een aaneenschakeling van flauwe grappen waarvan de clou al zichtbaar was voor de sketch begonnen was. Al met al een plezierige avond en ik heb wederom geleerd dat ik erg weinig mis aan de huidige tv programma's. Ik houd het wel bij nieuws en sport en een gedownloade film of serie.

De Muppets

Kermit

Dat de Muppets nog steeds een prominente plaats in het hart van menigeen in nemen was duidelijk te merken. Ik heb ook goede herinneringen aan de Muppets, zowel de tv serie als aan de 3D film die ik in Walt Disney World in Orlando gezien heb.

Toen Albert Heijn dan ook met de Muppet hand poppen actie begon als de zoveelste deal die ze met het Walt Disney concern hadden namen er opeens allerlei vriendinnen contact met mij op. Bij de meeste Albert Heijn spaar acties krijg ik hooguit van mijn zusje te horen of ik stickers, voetbalplaatjes of andere ongein voor haar wil bewaren was dat bij de Muppets duidelijk anders. Als eerste nam een goede vriendin contact op met de vraag of ik de punten voor haar vast wilde houden want zij moest en zou een Kermit handpop hebben. Zij was niet de laatste want de vraag werd meer en meer gesteld en met name Kermit was iedereen's favoriet. Ik kan iedere Kermit fan dan ook alleen maar aanraden om die zou gauw mogelijk te scoren. Het enige vreemde aan het hele verhaal is dat ik noch niets van mijn zusje gehoord heb. Kennelijk zijn de Muppets niet helemaal haar ding.

Borrel

Dit jaar had de personeelsvereniging een leuke aftrap van het nieuwe jaar verzonnen. We zouden na werktijd een borrel gaan doen in brasserie bakboord en daarbij gelijk de mogelijke uitstapjes voor het nieuwe seizoen kunnen beoordelen en zelf suggesties kunnen doen. De meeting was van vijf tot acht gepland en ik had er best wel zin in. Bakboord is een goed restaurant en heeft een prima bittergarnituur bij de borrel in de aanbieding.

Aangezien ik nog een late vergadering had kwam ik pas tegen zes uur aan en helaas was de parkeerplaats van bakboord al vol zodat ik mijn toevlucht in de wijk moest zoeken. Toen ik binnenkwam was het erg druk, drukker dan bij vele peevee uitjes. Ik kreeg al gauw een pilsje toegeschoven, nam een bitterbal van een langslopend bittergarnituur en kreeg de enquete toegeschoven. De uitjes waren gegroepeerd in zaken als reisje, eten en drinken, sportief en nog het e.e.a. en per groep waren er meerdere opties. Per optie kon je met een kruisje aangeven of je hier wel of niet aan zou deelnemen. Daarnaast de mogelijkheid om eigen suggesties in te dienen. Ik was van plan om een whisky proeverij voor te dragen maar dat bleek al niet nodig te zijn die stond al op de kaart. Onder het kopje weekend weg waren twee opties te vinden, een bezoek aan Trier of aan Terschelling. Beide erg leuk en het zal mij benieuwen wat het gaat worden aan het einde van het jaar. Verder nog diverse leuke dingen zoals een kook studio en de al genoemde whisky proeverij. Ik denk dat het een leuk jaar gaat worden met peevee uitjes!

Donald Duck pockets

Duck pocket collectie

Ik lees al van jongs af aan stripboeken, een hobby die bij de hedendaagse jeugd een stuk minder populair is geworden. Het aantal  stripboeken, strip winkels en strip uitgeverijen neemt zienderogen af en is geen schijntje meer van wat het geweest is. Er is echter een serie van stripverhalen die zich hier niets van aantrekt en dat zijn de Donald Duck pockets waar er inmiddels meer dan 250 van verschenen zijn en die nog steeds met de regelmaat van de klok uitkomen. Begin jaren zeventig kreeg ik al Donald Duck pockets cadeau van mijn ouders en mijn neefje van twaalf doe je geen groter plezier dan hem een Donald Duck pocket cadeau te geven.

Ergens vorig jaar begon ik hem elke keer dat ik hem zag een stapeltje van mijn Duck pockets (die ik uiteraard nog steeds had) te geven. Hij verslond ze achter elkaar en vroeg telkens om nieuwe zodat mijn kast langzaam maar zeker Donald Duck pocket loos begon te worden. Wat schetste mijn verbazing toen ik op een gegeven ogenblik een hele grote tas vol met met mijn Duck pockets terug kreeg van mijn zusje. Ik dacht (wijze les altijd vragen en nooit zo maar aannemen) dat mijn zusje ze niet in huis wilde hebben en stalde de tas in een hoekje van mijn hobby kamer, later gevolgd door een tweede. Toen ik na een paar maanden toch maar vroeg of ze de pockets niet wilde hebben werd daar volmondig ja op geantwoord. Wat bleek, gezien mijn collectie dacht mijn zusje dat ik ze alleen maar uitgeleend had en weer terug wilde hebben terwijl ik ze juist bedoeld had voor de jongste Duck liefhebber in de familie. Wat later kreeg ik de bijgaande foto van mijn neefje met de hartelijk dank voor de pockets. Nu ga ik hem binnenkort wederom verblijden want ik dacht dat ik alle Duck pockets de deur uitgedaan had maar ik vond toch nog een stapeltje tussen enkele andere boeken. Die laatste open gaatjes in de kast moeten nog gedicht worden en dit is de eerste stap.

Ken Ichi

Dat de social media steeds populairder beginnen te worden is een feit. Dat je er steeds meer voordelen uit kunt halen begint zo langzamerhand ook bewaarheid te worden. Zo zag ik een tijdje terug een vriendin inchecken bij een sushi bar met de naam Ken Ichi en tot mijn verbazing bleek deze bij mij in de buurt te zitten. Wat speurwerk op het internet leverde op dat Chinees restaurant Peninsula een nieuwe weg was ingeslagen en voortaan als sushi bar Ken Ichi door het leven ging. Osdorp begint met de dag hipper te worden lijkt het wel.

Uiteraard zette ik Ken Ichi op mijn to do lijstje en gisteravond was het zo ver. Ik besloot op de weg terug van mijn werk een klein stukje om te tijden en sushi te gaan halen. Zoals bij Chinese restaurants moet je voor afhalen via de zij of achteringang naar binnen en het eerste wat ik daar zag was nog steeds de afhaal balie waar je Chinees kon bestellen. Enkele meters verder kon ik echter aan de bar plaatsnemen waar ik mijn sushi kon bestellen. Ik koos voor een sushi box (nummer B op de bestellijst) en een portie sashimi van tonijn, wat mij betreft nog steeds de lekkerste sashimi die er is. In goede traditie werd de vraag die je van de Chinees gewend bent "Sambal bij?" hier veranderd in "Gember bij?" zodat je toch nog een soort binding met het Chinees gevoel hebt.

Thuis aangekomen ging ik er eens goed voor zitten en maakte alles open, pakte een schaaltje om de soja saus in te doen en deze te vermengen met de wasabi en de keuring te starten. Ik moet zeggen er was niets mis met de sushi en de sashimi en ik heb heerlijk gegeten. De kwaliteit is echter minder dan die van Sugoi sushi uit de Jordaan maar de afstand en de parkeer ruimte spreken weer in het voordeel van Ken Ichi. Ik denk dan ook dat ik hier vaker ga terugkomen.

Demo voor techneuten

Er was enige tijd terug al afgesproken (met mijn volledige instemming) dat ik minder demo's zou geven maar deze week was er dan toch een sessie met een klant waarbij om mijn input gevraagd werd. Het was namelijk een sessie voor een klant die misschien zelf met het Cordys platform wilde gaan ontwikkelen en deze keer moest er dus de diepte van het ontwikkel proces en het ontwikkel tool en methode ingedoken worden, bij uitstek een klusje voor mij als aanvoerder van het bouwteam. Ik liet de architectuur sessie en de inleiding aan mij voorbij gaan en schoof pas in toen we het echt over het Cordys platform gingen hebben.

In de nabespreking werd aangegeven dat het een goede sessie was geweest en dat de klant een goeden indruk had gekregen van de mogelijkheden van het Cordys platform. En ik moet bekennen dat ik er nog steeds achter sta dat ik geen demo's meer moet geven maar ik vond het toch weer erg leuk om te doen.

Slechte tijden voor Suvarnaphum

Na de meer dan voortreffelijke maaltijd in Merlet had ik de daaropvolgende dag ten eerste geen zin om te koken, ten tweede zin in lekker eten en ten derde zin in iets wat niet al te zwaars is. Als je die drie dingen bij elkaar optelt dan is de uitkomst Suvarnaphum, het Thaise restaurant op de Johan Huizingalaan, van mijn kennis Mem. Nu was ik er al een tijdje niet meer langs geweest en ik had van Dennis, die hier ook graag mag komen, gehoord dat de zaken een stuk minder goed gingen. Kennelijk gaat de restaurant business niet al te best de laatste tijd, zie bv. ook de vele aanbiedingen die op Groupon voorbij komen om voor weinig ergens te gaan eten. Daar hadden we zelf al van geprofiteerd bij Puri Indonesia en daar gaan wij nog van profiteren bij zowel Gandhi als Jottum.

Toen ik dan ook bij Suvarnaphum binnenstapte was er niemand aanwezig, geen gasten en geen mensen om eten te halen. Alhoewel het nog voor zes uur was had ik dit nog nooit meegemaakt en ik keek dan ook verbaasd om me heen. Gelukkig kwam er na mij nog een afhaler binnen en twee dames die kwamen eten maar toch was het een onwerkelijk gevoel. Normaliter, van maandag tot en met zondag. was het altijd druk bij Suvarnaphum en ik vond dit best wel schokkend. Terwijl ik stond te wachten tot mijn eten klaar was had ik het met Mem over de stilte en ze bevestigde dat de tijden momenteel niet al te best waren. Hopelijk gaat het binnenkort weer beter met Suvarnaphum, zowel voor Mem die ik het allerbeste wens, als voor mijn geliefde Thaise restaurant want het eten was, zoals altijd, weer geweldig.

Merlet

Rogvleugel

Zaterdag was het weer zover, Dennis en ik gingen uit eten bij een goed restaurant. De aanleiding deze keer was mijn verjaardag afgelopen december en de keuze was op Merlet in Schoorl gevallen.

Onze tafel was gereserveerd om half acht en tegen kwart voor zeven kwam Dennis bij mij langs voor het tochtje naar Schoorl. De navigatie ging aan en wij vertrokken voor onze culinaire experience. We moesten onderweg onze navigatie echter wel assisteren want de weg van Amsterdam naar Schoorl was flink verbouwd en waar onze navigatie linksaf zei was er geen weg meer te vinden. De borden hielpen echter goed en wij reden tenslotte de parkeerplaats van Merlet op. Nu is Merlet geen al te groot hotel want de parkeerplaats stond prop en prop vol. Na wat zoeken konden we gelukkig onze auto kwijt in de nabij gelegen winkelstraat en liepen wij het stukje naar het restaurant. We werden hartelijk welkom geheten en naar onze plaatsen geleid in een mooie zaal. Er stonden al wat knabbels op tafel en onder het aperitief, champagne voor mij en water voor Dennis, bracht de maître de kaart. Eigenlijk hebben wij die nooit nodig want in dit soort zaken gaan wij altijd voor het menu, hier het gastronomisch menu genaamd. Een zes gangen diner met voor mij uiteraard een wijn arrangement erbij.

Patrijs

De bediening was jong maar erg enthousiast en vriendelijk. Wij hadden prima contact met iedereen maar vooral de sommelier sprong er tussenuit. Complimenten aan de hele brigade. Zij hebben ons een prime avond bezorgd. Als eerste kwamen uiteraard de amuse's aanzetten, deze keer bestaande uit een plateau met daarin heerlijkheden verwerkt als oester schuim, lever en appel. Daarnaast een glaasje met een pre amuse, wat in dit geval betekende dat deze voor het plateau verorberd moest worden. Eerst werd het brood gebracht, mooi opgemaakt als een tulband met daarbij heerlijke boter, zout en erg goede olie. Daarna volgden drie erg mooie gangen die uit de zee kwamen en door mooie witte (voornamelijk Duitse) wijnen begeleid werden.De eerste was kreeft met lever, plakjes snert met rookworst en spek, de tweede bestond uit rogvleugel en de derde was tarbot met pompoen, rode biet en cantharellen. Het enige wat je zou kunnen zeggen is dat de porties redelijk fors waren voor een zes gangen menu, maar dat is dan ook alles.

De kaaswagen

Hierna was het tijd voor het hoofdgerecht (als je daar bij een zes gangen diner van kunt spreken) en dat was deze keer patrijs met lever, een bonbon van het pootje en daarbij hutspot. Deze werd door een rode wijn begeleid die, hoe verrassend, uit Duitsland kwam. Daarna kwam de kaas trolley maar je mocht in dit geval over een kaaswagen spreken. Onze kaas dame was erg goed in haar vak en had veel kennis. Gezien de grootte van de wagen besloten wij haar dan ook onze selectie te laten bepalen met als enige voorwaarde dat we allebei andere kazen wilden proeven. Ze koos een zestal mooie stukjes uit, uit alle kaas categorieën en ik moet zeggen dat er geen fout stukje bij te vinden was. In tegenstelling tot Ted Bunnik, sommelier van La rive, schenkt de sommelier hier geen port bij de kaas en dat begint zo langzamerhand ook mijn voorkeur te worden. De kazen waren trouwens van Abraham Kef die ook Le restaurant bediend en waar Dennis en ik nog een proeverij willen gaan doen. Daarna volgde het zoet bestaande uit drie componenten, chocolade, banaan en vanille. Dit begeleid door een mooie dessert wijn. Toen vervolgens de koffie met friandises arriveerde kwam mijn ene kleine minpuntje  terug. Door de relatief grote porties paste er geen friandise meer in bij mij waardoor ik mij beperkte tot de espresso.Samenvattend was het een top avond en de hartelijke dank aan mijn vriend Dennis voor deze mooie tractatie.