Nummer 1000

Het lijkt ongelooflijk maar de 1000e blogpost is hier inmiddels verschenen en dat in een periode van zo'n twee en een half jaar. Wie het ook verwacht moge hebben, ik zeker niet. Ik ben er echter wel erg trots op, op naar de volgende mijlpaal!

NB: We zitten inmiddels al ruim boven de 1000 aangezien nummer 1000 tijdens de vakantie in Istanbul voorbij kwam en dat let je niet zo op dat soort mijlpalen.

Het blog is bijgewerkt

Dank zij de assistentie van Dennis was ik er de afgelopen week in geslaagd om toch te bloggen ondanks de blokkade die de Turkse overheid op Blogger had gezet. Het enige nadeel was dat er geen foto's en geen opmaak bijstond. Gisteren ben ik dan ook druk bezig geweest om foto's bij de berichten te plaatsen en de lay-out bij te werken. Zoals jullie kunnen zien is dat allemaal gelukt maar het was wel een heidens karwei. Hopelijk zijn dit soort acties in het vervolg niet meer nodig en beseffen regeringen eens dat je inventieve mensen toch niet tegenhoud.

De terugvlucht

Met een kwartier vertraging (reeds gemeld door het thuisfront) stapten we in de Boeing 737 van Transavia (alhoewel het een KLM toestel was, kennelijk waren de eigen toestellen op). Nadat we waren gaan zitten en om ons heen keken hadden we goede hoop dat de 3e stoel op onze rij leeg zou blijven. Toen de steward mensen begon te verplaatsen naar de nooduitgang stoelen (daar moet je normaliter extra voor betalen vanwege de extra beenruimte) besloten wij dat te beschouwen als een teken dat er niemand meer op onze derde stoel zou gaan zitten en zo hadden wij ook een acceptabele plek. De terugreis was, zoals elke vliegreis, saai maar ik schoot aardig wat meters op in het boek dat ik al enige vakanties lang aan het lezen ben.

Drie uur later landden we om middernacht op Schiphol waar de vrouw en dolblije dochter van mijn reisgenoot hem al stonden op te wachtten. Na een kort ritje werd ik thuis afgezet na een hele fijne vakantie met schitterend weer, heerlijk eten en heel veel culturele hoogtepunten. Nu eens gaan bedenken wat de volgende vakantie gaat worden.

Reizen

Terug in het hotel was het tijd voor een laatste douche, inpakken en uitchecken. Alles ging lekker vlotjes en onze mini van stond meteen klaar om ons naar het vliegveld te brengen. Het was maar goed dat we ruim gepland hadden want het was een en al file, Na een rit van een uur en drie kwartier waren we aangekomen. Snel inchecken, door de douane en de veiligheidscontrole en we zaten achter de douane. Tot grote teleurstelling van René verkocht men hier geen Turkse cognac dus dan maar niets kopen. We settelden ons bij de Sportbar en bestelden (uiteraard) bier en ter afsluiting van de vakantie kofte (Turkse pikant gekruide gehakt balletjes).De maaltijd was erg goed (onverwacht op een vliegveld) en we brengen nu de tijd door met, onder het genot van een biertje, te kijken naar een plaatselijke voetbalwedstrijd. Nog ruim een uur en onze vlucht vertrekt.

De laatste dag

Het was alweer onze laatste dag hier en omdat we pas 's avonds laat vlogen (half tien) hadden we nog aardig wat uurtjes te vullen. Als eerste poogden we alvast in te checken bij Transavia, maar dit bleek alleen op Nederlandse vliegvelden en in Nice te kunnen. Dan maar met de taxi naar de Chora kerk. Deze kleine maar fraaie kerk met veel plafond schilderingen ligt in het oude Byzantium dus de teksten waren overal in het Grieks. Vervolgens een vers sapje en een klim naar de vestigingsmuren en ook dit deel van de stad was gezien. Wederom een taxi gescored, nu naar de grote winkelstraat. Hier werd als eerste de Starbucks van de dag gevonden en met wederom een prima kofie kon de dag achte beginnen. Na wat window shopping werd er geluncht bij restaurant Beyoglu waar de vissen vers lagen te wachten. Een prima lunch maar met voorsprong de duurste maaltijd van de vakantie, duidelijk tourist trap gebied. Daarna onze laatste taxi terug naar het hotel en gelukkig eindelijk een oplichter. Tot nu toe was elke taxi chauffeur redelijk rechtstreeks gereden maar deze wist de rit lengte zo ongeveer te verdubbelen. I.p.v. 4 euro waren we 7 euro kwijt. Dat de man er rijk van moge worden.

Home made

Na het bier op het terras van de buurman was er niet echt animo voor een copieuze maaltijd. We liepen dan ook na 9 uur naar buiten om eens in de omgeving te kijken. De keuze viel al snel op Home made. Niet vanwege de kaart, ook niet vanwege het best wel leuke interieur maar omdat er onder andere latte machiato en andere koffie soorten vermeld werden. En gezien de kwaliteit van de koffie hier is dat een poging waard. Het diner was niet slecht te noemen (de lamsschotel van de chef voor mij en een Mexicaanse biefstuk voor René) maar haalde het niet bij het genot van Pasazade van gisteren. Alles was echter goed binnen te houden en tot mijn grote vreugde was de latte machiato goed van smaak. Kortom tevreden keerden wij huiswaarts richting hotel voor onze laatste nacht in Istanbul.

Shoppen

Na het paleis bezoek namen we wederom een taxi, deze keer naar het winkelcentrum Akmerkez. Dit was een moderne shopping mall op Amerikaanse leest gestoeld. Er was dus een foodcourt en alhoewel die in eerste instantie alleen leek te bestaan uit hamburgers, kebab en pizza was daar ook Sosa te vinden. Sosa was een heerlijke salad bar en ondanks de taalproblemen (de kaart was in het Turks en men sprak niet echt Engels) kwam ik er samen met een dame in de bediening goed uit en kreeg ik een heerlijke salade met olijven feta, tomaten, paprika en nog het e.e.a. aan groenvoer. Daarbij voor ons beiden een verse jus d'orange en het was goed en gezond. Bij het shoppen kocht ik niets maar René liet zich niet onbetuigd en nam het e.e.a. mee. Mijn volgende geluksmoment kwam op de onderste verdieping toen ik daar een Starbucks ontwaarde en voor de tweede maal deze vakantie en goede koffie (cappuccino) kon krijgen. Het was tijd om een taxi terug te pakken naar het hotel en we besloten nog even een biertje te doen bij restaurant Saci Beyaz. De eigenaar vroeg ons al sinds de eerste dag die we hier waren of we bij hem kwamen eten. Gezien de kaart, doner en kebab, hadden we al besloten hier niet te gaan eten maar een biertje moest kunnen. Het was gezellig, we kregen wat hapjes van hem maar twee biertjes later was het toch echt tijd om terug te gaan naar het hotel en ons voor te bereiden op de avond maaltijd.

Dolmabahce paleis

Vandaag konden we weer uitslapen, er stond een bezoek aan het Dolmabahce paleis gepland, en dat vereiste geen bijzondere opstaan tijden. Na het als altijd even inspirerende ontbijt (not) gingen we eerst bij de receptie langs om het e.e.a. te regelen, we vertrekken tenslotte morgen. We regelden een mini van om ons naar het vliegveld te brengen en verlengden de kamer met een paar uur zodat we ons nog konden opfrissen etc. voor onze late avond vlucht. Daarna liepen we naar buiten om snel nog even een zonnebril te scoren voor René die de zijne niet meer kon vinden. Vervolgens een taxi voor de rit naar het paleis. Een vlotte taxi rit later stonden we voor het paleis waar we voor de eerste keer deze vakantie door een politie controle heen moesten. Het paleis is in een aantal opmerkingen samen te vatten. Ten eerste sta je overal in de rij, zowel voor de kaartjes als voor het bezichtigen van de diverse delen van het paleis. Ten tweede men kan nog wel wat verbeteringen in de rijen (en het dringen) aanbrengen maar het was meer dan de moeite waard. Het paleis was eerst van de diverse sultans geweest en daarna het hoofdverblijf van Ataturk, de plaatselijke vader des vaderlands. We brachten er aardig wat uurtjes door en de conclusie was dat het allemaal zeer de moeite waard was geweest. Voor iedereen die Istanbul bezoekt is dit een aanrader.

Culinair hoogtepunt

Na de bootreis en wederom een wandeltocht van René (buit deze keer kado's voor zijn dochter) was het tijd voor de avond maaltijd. De planning was om
naar een Thais restaurant in Galata te gaan maar René had het adres niet paraat en de taxi chauffeur keek niet al te begrijpend bij zijn verhaal van daar en daar en bij die bioscoop. We bleven dus in ons eigen buurtje en kwamen bij Ottomaans restaurant pasazade terecht. Het zag er allemaal keurig uit en ook niets van het je moet bij ons komen eten gebeuren. We zetten ons neder en de kaart kwam en die beloofde veel. Mooie gerechten en een correcte bediening dus de lat lag hoog. Er kwamen diverse soorten eigengemaakt brood met olie en een kaasachtig tapenade. Voor had ik koude mezes, diverse hapjes uit de Turkse keuken met o.a. aubergine, humus, yoghurt, couscous en nog twee gerechten. Mooi gepresenteerd en allemaal even lekker, alhoewel de aubergine de winnaar was. Onze hoofdgerechten
bestonden uit eend met padano rijst en voor mij zeebaars met rijst.Wederom de presentatie was af en de smaken erg mooi. Na namen we een raki (dat moet je toch een keer gedronken hebben) en de thee met turkish delight was contemplary. Een top maaltijd voor een erg laag bedrag (84 lira), ik kan dit restaurant dan ook aan iedereen aanbevelen die in deze buurt is.

De Bosporus

Vandaag was er een cruise over de Bosporus gepland. Het werd wat vroeger opstaan dan normaal om een goed plekje op de boot te gaan scoren en na
het ontbijt gingen we dan ook richting haven. Na even zoeken hadden we de tickets en gingen aan boord voor de tocht van anderhalf uur naar Anadolu Kavagi, vlak bij de zwarte zee. De tocht was erg mooi en we zagen de stad goed van het water. Op de plaats van bestemming aangekomen bleek dit een mini dorp te zijn dat het van de boot toeristen moest hebben. Het dorp bestond uit restaurants en een enkele souvenir winkel en daar had je het wel gehad. De lunch was voor mij uiteraard vis (tong) bij restaurant Baba. Ik bleef in "het dorp" René maakte nog een wandeling naar het enige bezienswaardige in de omgeving, een kasteel(tje) waar je niet in mocht daar het in gebruik was bij het leger. Na afloop van de wandeling het eerste ijsje van de vakantie en de tocht terug per cruise schip naar het hotel.