Red Lobster

Garnalen, coquilles en kreeft, goede combo!

Het diner stond in het teken van het invullen van een door Rene al 21 jaar lang gekoesterde wens. Ooit had hij op de Bahama's de tip gekregen om bij The Red Lobster te gaan eten, maar tot woensdag was het er niet van gekomen. Dat gingen we nu herstellen, Red Lobster licht naast Hooters, dus we konden de weg snel vinden. Reserveren bleek niet nodig te zijn, een tafel was zonder problemen voor ons beschikbaar. Onze ober zijn naam was Orlando (grappig he, Orlando uit Orlando, on nee, uit Columbia). Simon had even een moeilijk moment, want hij had geen trek in schaaldieren, dus dan is de keus bij de Red Lobster wat beperkt, maar uiteindelijk bestelden we vooraf kipreepjes en crab cakes, terwijl de hoogfgerechten een kip cajun pasta voor Simon en voor Rene en mij een schotel van garnalen met een barbecue coating, geroosterde kreeftstaart en coquilles. En als dessert een klein stukje cheesecake, die we New York Style namen!

Kwaliteit was zonder meer goed te noemen, ik vond met name de kreeft goed gemarineerd en gebakken. Wat me ook opviel was dat de porties meer Europees dan Amerikaans zijn, dus een drie gangen diner is hier goed te doen. Rekening aan het eind van de avond: 150 dollar en dat is zeker niet te duur! Na afsluiting van het diner even langs de Publix voor bier en chips (en een watertje), waarna Simon en Rene begonnen aan het plan de campagne voor de dag van morgen: Disneys Animal Kingdom (ik hoop niet dat ik in een Peter Pan-achtige ride moet, dat weiger ik!!!).

Een hapje tussendoor

De bediening van Hooters

Tussen de bedrijven van het winkelen door moest er even een kleine, kordate lunch gegeten worden. Nu waren we toevallig bij het aanrijden een klein, pittoresk tentje langs gereden, waar met name natuurlijk Simon en Rene hun oog op hadden laten vallen. Dat was Hooters Orlando, de keten die zichzelfs adverteert met het feit dat je er uitstekende chicken wings en hamburgers kan eten en oh ja, de serveersters lopen er in korte broeken en tanktops bij. Uiteraard gingen wij voor de extra assests van dit top restaurant, namelijk de gratis wifi die daar ook beschikbaar is :-). We werden bedient door Anni, die daar als stagair werkte. Jaja, dat kan dus echt, het opschrijven van 2 bier, 1 cola en 3 hamburgers behoeft natuurlijk wel enige training. Bleek overigens dat ze dat niet nodig had, want het bleek een bijbaan te zijn zoals veel van de meiden daar, onze Anni ging vanaf het nieuwe schooljaar Internationale Economische Betrekkingen studeren aan de Universiteit van Miami. Zo leer je elke dag wat nieuws: bij de Hooters kun je dus (naast de wings en hamburgers en gratis wifi) ook voor iets anders binnen komen, namelijk een goed gesprek :-).

Sleutel stress

Na al het gewinkel keerden we even terug om de spullen in het hotel te leggen en even de voeten te laten rusten. Bij het weer willen vertrekken was er even paniek. De autosleutels waren zoek (en ja, dat is kennelijk echt een mannen ding, maar ja, als je dan met drie mannen op vakantie bent, dan is er even geen vrouwelijke hand die hierin kan helpen). Na een speurtocht vond ik ze uiteindelijk in de tas met Moederdag cadeautjes, waar ze bij het open doen van de deur waarschijnlijk in gevallen waren. Toch even een opluchting toen ze weer voorhanden waren, want ook al hadden we wel een oplossing gevonden, op dat soort ellende zit je nu niet te wachten. Wel bijzonder overigens, Dollar heeft ons twee sleutels gegeven, waarbij een voor de reserve, maar de twee sleutels zitten wel met een staaldraad die niet los te maken is aan elkaar vast. Er is dus een back up, maar als het origineel verdwijnt, verdwijnt de reserve eenvoudigweg mee. Daar is over nagedacht!

Orlando Premium Outlets

Leuk onderbroekje van Tommy Hilfiger :-)

De conciërge had gelijk (maar ja, dat mag ook wel als je hier je werk doet :-)): binnen enkele minuten na ons vertrek van de parkeerplaats van Floridays Resort stonden we al op de parkeerplaats van de Orlando Premium Outlets. Het was even zoeken naar de de ingang (hoe suf kun je zijn), maar daarna konden we aan onze speurtochten beginnen. Eerste stop was Polo Ralph Lauren, waar ik een shirt moest kopen, vanwege mijn 1/8 deel Italiaans bloed. Daarna was het een zeewaardige ervaring, we deden Nautica aan, waar ik mijn belofte aan Frank inloste, door voor hem een roze polo te kopen (Frank, je krijgt hem van Simon). Maar ook Rene en Simon kochten er polo's, terwijl ik een mooi oranje exemplaar voor Daan aan de aankopenlijst toe kon voegen. Als tussenstop deden we een bakkie troost bij de plaatselijke Starbucks (Vanilla Latte voor Simon, dat is echt "zijn ding"  geworden). Daarna werden consequent alle winkels in de outlet onder handen genomen. In aantallen kopen was deze keer de Tommy Hilfiger de grote winnaar, waar Rene en Simon redelijk los gingen. Persoonlijk heb ik er niets gekocht, maar dat is eenvoudig te verklaren, doordat Hilfiger natuurlijk een merk is voor coole, sportieve jonge mensen van de wereld, en in dit categorie val ik natuurlijk minder dan de twee andere heren, dat moge duidelijk zijn :-). Nog zeer noemenswaardig waren enkele andere aankoop feiten: Rene kocht een paar fijne All Stars als cadeau voor een vriendin van hem, terwijl Simon met veel moeite er achter probeerde te komen wat de schoenmaat van zijn nichtje was, om voor haar de broodnodige Uggs mee te kunnen nemen. Voor Daan en Jeroen werd er wat klein grut aan speelgoed gekocht (oa een varkentje uit de Angry Bird collectie).

Mijn persoonlijke hoogtepunt was uiteindelijk de Tag Heuer winkel. Bij een eerste scan was er weinig interessants te zien (de Tag Heuer winkel hier verkoopt overigens ook Dior en Zenith horloge, maar dat paste niet op het bordje...). Toen ik weg wilde gaan gaf de eigenaar aan dat men nog wat nieuw spul achterin de zaak had liggen en daar kwam een hele mooie Grand Carrera uit te voorschijn. Erg gaaf exemplaar, zonder chronograaf, maar dat sprak mij juist erg aan, aangezien dit model dan ook veel beter onder een pak te dragen is (en dat heb ik door de weeks toch meestal aan). Na nog wat afdingen kwam er een bijzonder interessante prijs uit, waardoor ik hem niet kon laten liggen. Ergo, hoewel mijn tas niet mega afgeladen zat, was ik bijzonder voldaan toen we het winkelcentrum verlieten!

Floridays Resort

Hier hebben Ans en Hinkje nog werk te doen....

Wederom met een niet al te snel werkend navigatie systeem, gingen we om half tien op pad. Ook deze keer konden we echter de algemene richting snel vinden (Orlando is ten noord oosten van Tampa Bay, via de I-275 naar de I-4). Reistijd ongeveer 1 uur en 15 minuten en die legden we zonder oponthoud af. Om 11 uur kwamen we aan op de straat met de naam Floridays Resort Drive en laat ons "hotel" nou Floridays Resort heten!! Dat moest haast wel kloppen. Op de voucher stond dat we vanaf 16.00 uur in konden checken, maar er was al een kamer beschikbaar, dus mochten we ons naar gebouw F begeven, kamer 408. De samenvatting is makkelijk te geven. Het is een appartement van ongeveer 95 m2, dus ruimte genoeg, met twee slaapkamers naast een redelijke keuken en zitkamer (Rene krijgt de master bedroom, Simon en ik de kinderkamer met ieder een eigen bed :-)). Helaas geen airco maar fans (is overheen te komen). Maar het geheel is wel echt zo ongelofelijk lelijk ingericht dat het pijn aan je ogen doet. Gelukkig hoeven we er niet veel te zijn, maar als uitvalsbasis gaat het prima werken!

Aardige plek, dat Floridays Resort

Ook hier weer gratis internet en gratis parkeren, dus dat is prima. Er zijn in totaal drie zwembaden in het resort, variërend in omvang van gezellig klein tot lekker groot. Daar gaan we vandaag wel een lekker duikje in nemen, denk ik zo. Het park is overigens wel meer iets voor families om te verblijven, maar gelukkig stoort niemand zich aan een trio volwassen kerels dat hier nu dus een paar dagen rond komt hangen. Na het neerzetten en enigszins uitpakken van de tassen, keerden we weer terug naar het hoofdgebouw om even met de conciërge te bespreken waart de beste winkelmogelijkheden waren en hoe we het beste kaarten konden kopen voor Disneys Animal Kingdom waar we donderdag heen zullen gaan. De grootste outlet bleek ongeveer op 2 mijl te liggen en daar waren ook kaarten bij een officiele Disney dealer te verkrijgen. Dat waren twee vliegen in 1 klap, dus de beslissing was snel genomen: Orlando Premium Outlets, here we come!

Op naar Orlando

Na de honkbal wedstrijd was het recht op huis (lees: hotel) aan. Een paar dagen met veel reistijd hadden er (in ieder geval bij mij) flink ingehakt, dus ik was wel moe. Om middernacht gingen de lichten uit om bij te tanken voor onze laatste hotel verplaatsing die we morgen in gaan zetten naar Orlando. Midden in de nacht ging de telefoon van Simon nog, omdat de persoon die zijn vloeren moest gaan schuren voor een dichte deur stond en dat hij om plaatselijke tijd Tampa half drie 's nachts nog even moest regelen dat er iemand naar zijn huis ging om de vloeren schuurder binnen te laten. En toen ook nog een paar keer het alarm van zijn telefoon afging en ook nog dat van een auto, was de nachtrust wel een klein beetje gebroken. Maar we laten dat de pret niet drukken, ik ben inmiddels alweer anderhalf uur aan het bloggen, straks gaan we eens kijken hoe het gratis ontbijt hier smaakt of dat een tussenstop noodzakelijk is en dan is het op naar Orlando. Dat is overigens niet ver, binnen anderhalf uur moeten we bij ons laatste hotel kunnen arriveren.

Oh ja, voor de liefhebbers: ik heb de laatste entry voor Rene zijn muziek quiz ook opgelost: Fisher Z met The Worker (wie????).

Tampa Bay Rays - Toronto Blue Jays

Here are your 2011 Tampa Bay Rays!

Na een korte break in het hotel gingen we naar ons avond programma, te weten de honkbal wedstrijd tussen de plaatselijke Tampa Bay Rays tegen de Toronto Blue Jays. We parkeerden keurig op het terrein en wat me daarbij opviel, was dat we bijna tegen het stadion aan konden parkeren. Er waren niet echt veel mensen,. En dat bleef ook zo de hele tijd. Ik denk dat als er in totaal 25% van het stadion gevuld was, het echt veel was. Nu was het dinsdagavond, begin van het seizoen en spelen deze gasten in de reguliere competitie 150 wedstrijden, dus niet elke dag zal een uitverkochte bak zijn, maar dit was wel erg marginaal! Dat verklaarde overigens ook het meest verkochte item in de gift shop, te weten de koebellen die gebruikt worden door het publiek van Tampa om sfeer te maken, want je kunt ze door de geringe bezetting erg goed horen! Toen we voor de wedstrijd nog even een klein hapje aten bij Everglades Smokehouse BBQ, kregen we zelfs een uitleg van de "cow bell etiquette", want je mag niet zomaar met die bel schudden! Nee, dat mag alleen in specifieke situaties (bv als de tegenpartij op twee slag staat). Hoe dan ook, het geeft zeker de nodige sfeer!

En bedankt voor de koebel!!

Het bezoek aan de giftshop liet ons overigens ook niet ongemoeid. De noodzakelijke petten werden aangeschaft en ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om een Tampa Bay Rays polo van Nike (niet echt mijn merk, maar goed) te laten liggen. Na giftshop en restaurant waren we om 18.30 uur op onze plekken en we konden ruim zitten (ieder van ons kon twee stoelen gebruiken, no problem). Daar was ook direct de andere verrassing te zien: het stadion van Tampa is een "dome stadium", wat wil zeggen dat het volledig overdekt is, net zoals bijvoorbeeld het stadion in Toronto. Wel even wennen, want dat had ik in een honkbal stadium nog niet eerder gezien. De wedstrijd zelf stond in het teken, vertelde de echte fans achter mij, van de terugkeer van Evan Longoria, de absolute ster van de Rays die na geruime tijd geblesseerd te zijn geweest weer als derde honkman meedeed. Hij kon deze avond echter niet schitteren. De Rays speelden eigenlijk de hele wedstrijd continue  tegen een achterstand van 1-2 aan en het leek erop alsof Toronto de buit mee naar huis ging nemen. Dat was tot de tweede helft van de negende inning, toen eerst Ben Zobrist een vrije loop naar het eerste honk kreeg en daarna B. J Upton zijn enige honkslag van de wedstrijd aan liet tekenen en die vloog ook nog het stadion uit, waardoor de Rays uiteindelijk de wedstrijd met 3-2 uit he vuur sleepten. Ik weet 100 procent zeker dat ik daar mijn bijdrage aan geleverd heb, want in de vijfde inning vertrok Simon even en kwam vervolgens terug.....met een koebel voor mij. En uiteraard kon ik niet anders dan die bijzonder fanatiek gebruiken!! Dank voor dit mooie cadeau, het heeft de beleving nog intenser gemaakt. Ik blijf een Yankee fan, maar het blijft wel bijzonder hoe je in zo een korte tijd toch ook een band met een team kan krijgen als je er een keer geweest bent. Echt een mooie ervaring weer!!!

Tampa Bay

Kamer in Tampa Bay, met een Foursquare check in

Vanaf Holmes Beach was het nog een klein uurtje rijden naar Tampa Bay. Daar aangekomen was het ook geen probleem om (toen de navigatie het eindelijk weer deed, zucht...) ons hotel te vinden. Deze keer zijn het de Springhill Suites geworden. Een koopje, want voor een drie persoonskamer, betalen we minder dan 100 dollar. De luxe is wel even wat anders dan in het Four Seasons (zo is de sportschool een kamer waar vijf apparaten in staan ipv een echte sport ruimte en is het zwembad veel kleiner en moet Rene op de uitklapbank slapen), maar voor een nacht is het meer dan prima. En wat mij altijd opvalt bij deze categorie hotels is dat heel veel faciliteiten gratis zijn. Dus waar we in Miami voor veel zaken moesten betalen, is hier juist bijna alles gratis. Ontbijt zit bij de prijs in, evenals het gebruik van de Wifi en het parkeren. In Miami waren de kosten voor wifi en parkeren op een dag al 54 Euro gezamenlijk en een ontbijt begon bij 20 dollar per persoon. Natuurlijk merk je het verschil in service en hoe kamers eruit zien, maar voor een tussenstop, want dat is dit toch echt, zonder meer uitstekend.

Mr Bones

Drank ligt in de doodskist

Na een rit van meer dan vier uur waren we dan uiteindelijk bij Mr Bones aangekomen. Het restaurant werd getipt door de vader van Thymo (vriend van Daan), die hier geweest was. Van buiten zag het er al leuk uit en toen we de deur open deden van het restaurant, kwam er al een hele goede sfeer naar buiten vloeien. Op zijn minst erg bijzonder, want wij waren de eerste bezoekers deze middag, maar het voelde gewoon goed. We werden verwelkomt door Alec (eigenaar en ober), die ons herkende als Nederlanders en zelf vaak in Europa op vakantie ging. Hij zette ons aan de beste tafel van het restaurant (kon er niet precies uithalen waarom het de beste tafel was, mij leken ze allemaal hetzelfde eerlijk gezegd). Toen volgde een korte uitleg. Drank konden we halen uit de doodskist die in de zaak staat, opgevuld met ijs. Merendeels gevuld met 63 verschillende soorten bier, maar gelukkig lag er ook San Pellegrino bij. De eerste dorst kon dus snel gelest worden.

Hierover is geen discussie met de chef!

Daarna kregen we de menu kaart en dat is eerlijk gezegd een culinaire reis van links naar rechts. De chef komt uit New Orleans, en dat is te merken! Aan de ene kant van het spectrum zitten barbecue gerechten en via de keuken van New Orleans komen we uiteindelijk uit bij de Indiase keuken. Simon en Rene hielden het op klassiek Amerikaans (dus barbecue, kip voor Simon en baby ribs voor Rene) en ik koos een kip tikka massala om deze reis ook eens wat anders te hebben. Maar als voorgerecht nam ik er wel een klein stukje baby ribs bij, want dat moest ik toch geproefd hebben. En mijn God, die ribs waren echt zo ongelofelijk lekker! Het vlees viel van het botje af als je het ook maar aanraakte en de kruiden waren precies goed afgemeten (dat je er verder niets aan hoeft te doen, laat het bord in de zaak ook zien :-)). En met de speciale Mr Bones BBQ Saus erbij was het helemaal top. Eerlijk is eerlijk, mijn hoofdgerecht was ook bijzonder goed, maar de ribs bleken uiteindelijk toch de echte specialiteit te zijn. Maar zoals gebruikelijk waren de porties eten weer zeer groot en na het aanbod afgeslagen te hebben om het in een doggy bag mee te nemen ("shall we box it?"), het afslaan van een dessert en belooft te hebben dat we iets op de Facebookpagina van Mr Bones achter zouden laten, was het zo rond half drie weer tijd om verder te rijden richting Tampa.

Mr Bones was voor ons ongeveer een uur omrijden tov onze eindbestemming. Was het het waard? Absoluut! Eten is voor dit segment echt geweldig, er is hele vriendelijke en relaxte bediening en voor drie personen betaalden we uiteindelijk een "grand total" van 90 dollar (= 60 Euro = 20 Euro per persoon). En dat is echt geen geld voor hetgeen hier geboden wordt. Dus een dikke "thumbs up" en "highly recommended" voor Mr Bones!

Naar Holmes Beach

De auto na een insectenstorm

Zo rond half acht vertrokken we dus weer. In eerste instantie ging dat strak naar het westen, om via Alligator Alley dwars door de Everglades door te steken naar een stad die Rene en ik vele warme herinneringen toedragen: Naples (volgens mij de stad waar de gemiddelde leeftijd van de inwoners boven de 73 ligt :-)). De rit ging voorspoedig, er waren slechts twee hindernissen te nemen. De eerste is een terugkerende hindernis, want het blijkt dat het navigatie systeem telkens veel moeite heeft om als we op pad gaan snel de satellietverbinding op te zetten, waardoor het zo maar eens een kwartier kan duren voordat we weten welke kant we precies heen moeten. De tweede hindernis was dat op een gegeven moment er allerlei vlekjes op de voorruit verschenen. Het bleek dat het aantal insecten heel erg hoog was en de voorkant van de auto ving er erg veel op! Dat belemmerde op een gegeven moment toch wel enigszins het zicht en met gewoon ruitensproeien ging dat niet veel beter worden, waarna Simon een afslag nam en met de hogedrukspuit het voorruit weer brandschoon maakte. Dat was een genot om weer doorheen te kijken.....voor de komende vijf minuten, want toen was het weer helemaal bevlekt met insecten. Maar zeker een tien voor proberen!!! Met een vieze voorruit gingen we uiteindelijk toch maar gewoon verder, en na een tocht van iets meer dan vier uur, komen we om half 1 aan in Holmes Beach (onderdeel van Brandenton en Anna Maria Island), waar we rechtstreeks op het restaurant Mr Bones aanreden, met parkeerplek recht voor de deur. Wat wil je nog meer?