Whisky proeverij Islay

Afgelopen zondag was er wederom een whisky proeverij in L&B. Deze maal was de proeverij in handen van Bresser en Timmer, ooit begonnen als wijn importeur maar later overgestapt naar gedestilleerd in het algemeen en whisky in het bijzonder. De proeverij zou in het teken staan van de Islay whisky’s, deze worden met veel turf gestookt waardoor ze een rokerige geur krijgen en vol van smaak zijn. Daar dit een van onze favoriete whisky streken is waren we alle vier zeer gespinsd op de proeverij, vooral daar het speciale bottelingen van onafhankelijke bottelaars zouden zijn. Helaas voor een van ons had die een verjaardag waar niet onder uit te komen was dus drie man sterk zaten we op zondagmiddag om drie uur in de startblokken bij L&B.

Bij de start was er een lichte teleurstelling, Hans Bresser was erg ziek en had afgezegd. De te proeven whisky’s waren echter bezorgd en Leon, de eigenaar van L&B zou de proeverij overnemen alhoewel 5 van de 6 whisky’s voor hem ook onbekend waren. Door zijn jarenlange ervaring zag hij (en wij) daar geen probleem in dus dat was geregeld. Leon besloot er meteen een 7e whisky aan toe te voegen zodat we alle 7 actieve stokerijen van Islay geprobeerd zouden hebben. De start was top. Een 16 jaar oude Bruichladdich met een sherry finish van 2 jaar. (dat houdt in dat de whisky de laatste 2 jaar op een sherry vat had gerijpt waardoor de whisky flink wat van de kleur en smaak van de sherry had opgezogen). Hij was fantastisch maar aanschaf zat er niet in door de fles prijs van €140, nu ja we hadden hem in ieder geval geproefd.

Daarna kwamen de andere stokerijen voorbij de laatste vijf op cask strength, dit houdt in dat de whisky niet met water is verdund en de oorspronkelijke sterkte van het vat heeft kortom de alcohol percentages lagen tussen de 54 en de 59 voor deze vijf whisky’s. Topper van de rij vonden wij allemaal de cask strength Lagavullin van 14 jaar, deze zullen we, if the price is right (Leon wist hem niet), zeker eens aanschaffen. Als afzakkertje namen we nog een glas van de nieuwste Ardbeg, een independent botteling van Chieftain’s. We mochten echter niet vertrekken voor we ook even de voorlaatste Ardbeg gepreof hadden dus erg voldaan besloten wij dan ook dat het tijd was om een restaurant op te zoeken.

Metallica

Een van de bands die ik vroeger (en tegenwoordig weer) altijd links liet liggen was Metallica. Ik was wel een hardrock fan maar nog niet toe aan de speed metal van deze 4 heren (James, Lars, Kirk en Jason). Dat alles veranderde toen het beruchte black album uitkwam. Deze plaat was iets rustiger dan de vorige albums en met hits als Nothing else matters, The unforgiven en uiteraard Enter Sandman braken zij door bij een groot publiek. Ook voor mij was dit mijn 1e Metallica album. Ik begon terug te zoeken naar oudere platen en kon nu wel albums als Kill ‘em all, Ride the lightning, …And justice for all en met name Master of Puppets waarderen. Uiteraard volgde er een tour en deze keer niet meet in de kleien zalen als Paradiso maar de overstap naar Ahoy werd gemaakt. Wij gingen vol verwachting naar Rotterdam en werden absoluut niet teleurgesteld, een fantastische show met dito muziek en veel hard rock chicks betekende een welbestede avond.

De komende 5 jaar ben ik nogmaals naar een concert geweest (met evenveel plezier) maar een nieuwe studioplaat kwam maar niet totdat in 1996 Load verscheen. Uiteraard had ik deze direct aangeschaft maar het was een behoorlijke teleurstelling. De plaat was veel softer dan the black album en dus vele malen rustiger dan wat daar voor zat. Uiteraard heb ik de bijbehorende tour niet bezocht en wachtte maar af of de volgende plaat beter zou zijn. Niets was minder waar. Sinds die tijd luister ik altijd braaf naar elk nieuw Metallica album maar de magie is noot meer teruggekomen. Metallica blijft echter altijd een warm plekje in mijn hart houden en regelmatig luister ik naar een van de eerste 5 platen, voor mij het echte Metallica.

Inglourious bastards

Een tijdje geleden had ik het over Quentin Tarantino en zijn nieuw te verschijnen film Inglourious Bastards. In dat stuk vermelde ik dat de dvd op 15 december in Amerika zou uitkomen en dat ik niet kon wachten tot ik hen kon downloaden en kijken. Tot mijn grote geluk is de blue ray al verschenen en door iemand naar dvd ongezet zodat ik vanavond kon gaan genieten.

Kortom telefoon uit, drankje, hapje, film in de speler en genieten maar was het credo voor deze avond. Het begin was goed, een prachtige scene in bezet Frankrijk in 1941 waar een nazi kolonel op zoek is naar een ondergedoken Joodse familie, vergezeld door een echte Tarantino soundtrack. (een van de aspecten die een Tarantino film tot een Tarantino film maakt samen met o.a. de fantastische dialogen). Daarna een switch naar luitenant Aldo Raine (Brad Pitt) die zijn mannen uitlegt wat hij van hun eist als ze naar bezet Frankrijk vertrekken. 100 nazi scalpen per soldaat is de schuld die zij aan hem moeten afbetalen voor het voorrecht aan deze operatie mee te mogen doen.

Na het sterke begin zakt de film echter weg, zonder echt slecht te worden (de scene met een doorslaande Hitler is erg goed in beeld gebracht) haalt de film de kracht van het begin niet meer. Dit blijft zo doorgaan tot de laatste 45 minuten (de film duurt ruim 2 ½ uur) dan wordt de kracht van het begin weer opgepakt en gaan we de spetterende finale in. Als het midden wat ingekort was had ik de film waarschijnlijk een topper genoemd, nu is het gewoon een goede film, die beter is dan Death Proof maar het niveau van Kill Bill niet haalt.

Thanksgiving

Gisteren vierden de Amerikanen thanksgiving, een nationale feestdag waarin dank gezegd wordt voor de oogst en allerlei andere dingen die goed zijn in het leven. Deze dag is een zwarte dag voor de kalkoenen daar de traditionele schotel gevulde kalkoen is die met de hele familie verorberd wordt.

Als je je afvraagt wat ik in hemelsnaam met thanksgiving te maken heb, deze dag wordt altijd gevierd op de 4e donderdag van november en valt zodoende altijd samen met donderdagavond stapavond. Zo kwam ik deze donderdag ook binnen in vaste halte de Roode Baron en werd daar begroet met de aanblik van een goede bekende die aan een tafel druk bezig was om een door hem bereide stuffed turkey in plakken te snijden. Deze bekende is kok in een Ierse zaak dus het is hem wel toevertrouwd om een lekker kalkoen te bereiden. Al gauw zat ik ook aan een internationale tafel met een bord met plakken van de heerlijke kalkoen met cranberry saus en een prima jus.

Alhoewel ik geen Amerikaan heb gezien, onze tafel bestond uit één Zwitserse kok, twee Thaise dames, een Nederlandse dame en mijzelf, hebben wij met veel plezier het kalkoenen bestand met een laten dalen.

Agile

Voor mijn werk ga ik regelmatig op cursus. De ene cursus gaat meer over zelfontwikkeling, de andere meer over techniek. Daar bedoel ik niet het repareren van computers mee maar bv. het houden van een functioneringsgesprek. De laatste tijd wordt er bij ons steeds meer gesproken over Agile ontwikkelmethoden in het algemeen en scrum in het bijzonder als de nieuwe heilige graal. Aangezien ik in de development sector van ons bedrijf zit krijg ik dus steeds meer informatie en cursussen over dit onderwerp. Zo heb ik inmiddels een workshop scrum voor managers en een training scrum voor team members gevolgd. De volgende stap wordt een cursus scrum voor scrum masters en dan heb ik voorlopig genoeg theorie tot mij genomen.

Als collega’s mij vragen wat ik nou gedaan heb op zo’n cursus kom ik met verhalen waar zij weinig tot niets mee kunnen beginnen. Zo heb ik de afgelopen tijd flink kleuterschool lopen spelen. Ik heb hoedjes, bootjes en vliegtuigjes gevouwen. Ik heb met dobbelstenen gegooid. Ik heb ballonnen opgeblazen, lek geprikt en gestolen. Uiteraard zijn dit allemaal metaforen voor de realiteit maar probeer dat maar eens uit te leggen aan mensen die er niet bij zijn geweest. Daarom heb ik het inmiddels opgegeven om dit uit te leggen en maak me er met een lachje en opmerkingen over kleuterscholen en tijdverspilling van af. Ik heb er wel het een en ander door opgestoken want bij mijn 1e project als scrum master, dat ik nu aan het inrichten ben, heb ik al een dartbord geregeld voor onze project kamer. We vonden echter al meteen onze eerste uitdaging want waar hang je zo’n ding op zonder dat iemand gevaar loopt om een pijltje in zijn oog te krijgen?

Stedentrip de keuze

Tijdens het etentje der bloggers bij Simon is meteen gesproken over onze stedentrip van het voorjaar. Eigenlijk was er geen discussie mogelijk want iedereen koos voor Rome. Frank was er al eerder geweest en had een lichte voorkeur voor Madrid maar zag geen enkel bezwaar (nou ja ze hadden geen Hooters maar daar was over heen te stappen) om Rome met een 2e bezoek te vereren. De vooronderzoeken hadden duidelijk hun vruchten afgeworpen want deze keuze werd probleemloos gemaakt. Dat ging iets makkelijker dan onze trip van begin dit jaar naar Amerika, waar Dennis en ik flink hebben lopen zoeken naar de reisbestemming. Reden dat het dit jaar zo makkelijk liep is de Wikitravel site. Ik kan iedereen die naar een (bekende) stad wil deze site dan ook van harte aanbevelen om informatie over die stad op te halen.

Volgende stap is het uitzoeken welke dagen het gaat worden. We willen weg op een vrijdag, laat in de middag of vroeg in de avond en terugvliegen op de maandagavond. Dat geeft ons bijna 3 volle dagen in de stad en die zijn wel nodig als je kijkt wat er allemaal te beleven valt. Drie van de vier kunnen het weekend van 23 t/m 26 april als nummer vier dan ook kan kunnen er vliegtuigen en hotels geboekt worden. Uiteraard zal er geblogd gaan worden vanuit Rome maar of daar een aparte site voor opgezet gaat worden of dat dit via dit blog gaat lopen moet nog over nagedacht worden. Dit is in ieder geval niet de laatste episode van stedentrip op het Nuff Said blog, voor het vertrek zal de stedentrip nog zeker een aantal keren voorbijkomen.

Games night

Zoals beloofd hier het vervolg van de avond die met de tapas begon.

Vast onderdeel van onze gezellige jaarlijkse avond is dat na het eten van de tapas de tafel afgeruimd wordt, de vaatwasser gevuld wordt en de spelletjes op tafel komen. Net zoals vele anderen was ik op een gegeven moment gestopt met het spelen van spelletjes tot ik bij vrienden in aanraking kwam met de kolonisten van Catan. Dit zeer leuke spel zorgde ervoor dat ik weer spelletjes ging spelen en het stond dan ook standaard na de tapas op tafel om onder het genot van een wijntje en de diverse koude hapjes de rest van avond door te brengen.

De laatste jaren zijn er erg veel nieuwe spellen verschenen, die op diverse beurzen door importeur 999 games gedemonstreerd worden. Een van ons groepje bezoekt elk jaar een van deze beurzen en zoekt dan voor nieuwe input voor onze games night. Deze keer kwamen de volgende spellen voorbij:

• In the name of the rose (Hier moet je nuchter zijn anders werkt het niet)
• Saboteur
• Confusion (werkt goed met veel drank op)
• FBI

Uiteraard besloten wij de avond met onze grote favoriet Wie is de ezel. De ultieme afsluiter van een geslaagde avond. Om half twee verliet iedereen dan ook het pand na een uitstekende avond die met hapjes was begonnen en met spelletjes was geëindigd.

Ronsel praktijken

Onlangs heeft Dennis een aantal nieuwe volgers op zijn blog erbij gekregen. Nu staat ons Nuff Said blog op het schamele aantal van vier (4) volgers maar ik weet dat er meer lezers zijn. Vandaar ook deze oproep van mij aan die lezers om zich ook als volger aan te melden. Ik zal geen namen noemen maar ik spoor inwoners van steden als Amsterdam, Volendam en Zaandam aan om zich te registreren met alle voordelen (welke?) die dit oplevert.

Nu is het voor die lezers die ook al een Google account hebben een makkie om zich als volger aan te melden. Zorg dat je ingelogd bent met je Google account, klik op volgen in de menubalk et voila je bent volger geworden. Voor diegenen die nog geen Google account hebben, het is erg makkelijk om er een aan te maken en het geeft je mooie hulpmiddelen als iGoogle, Gmail, een deelbare agenda, een online foto album en uiteraard de mogelijkheid een eigen blog te openen. Dit zijn mooie hulpmiddelen die ik zelf ook al geruime tijd gebruik. Dus naast volger van je favoriete blog heb je meteen een assortiment aan handige web middelen erbij.

Ik zeg doen!

Tapas avond

Met een aantal collega’s heb ik de mooie jaarlijkse gewoonte om gezellig samen een avondje te gaan eten bij één van ons. Deze gewoonte is in een grijs verleden begonnen en alhoewel naast de oorspronkelijke 3 deelnemers de rest van de bezetting in de loop der jaren veranderd is blijven wij met veel genoegen onze jaarlijkse avond inplannen.

De eerste keer startten wij met 7 man/vrouw en eventuele aanhang en hielden wij een legendarische BBQ. Waarom legendarisch? Welnu de hoeveelheid verorberd vlees was van epische proporties. In de jaren daarop bleven we gezellig een BBQ houden, steeds bij iemand anders thuis. Bij de 2e of 3e BBQ had ik de sausjes van mijn vader ingebracht en die maakten vanaf dat moment standaard onderdeel van onze BBQ uit.

Een paar jaar terug, toen het aantal deelnemers geminderd was naar vier plus eventuele aanhang besloten wij het BBQ principe achter ons te laten en een nieuw concept te introduceren. We gingen een tapas avond houden waarop iedereen diverse hapjes zou maken. Het concept was een succes en vanaf dat moment houden wij een jaarlijkse tapas avond. Dit jaar waren we met z’n zevenen (en 2 kids van 6 en 9) en was het allemaal weer prima geregeld. Op verzoek verzorgde ik mijn specialiteit, de patates braves. Er zijn vele manieren om dit gerecht te bereiden, hier kun je een van de vele recepten vinden. Daarnaast hadden we heerlijkheden als kip in een honing, tijm, limoen marinade, sushi, tortilla en vele lekkernijen als chorizo, serranoham met olijfjes en met roomkaas, fuet, diverse kaasjes etc. etc. Dit alles overgoten met een prima Spaanse wijn zorgde voor een wederom succesvolle avond. Zodoende was er een goede bodem voor het vervolg van de avond. Daarover later meer.

Bij de kapper word je altijd een beetje knapper

Zoals René al schreef hebben we inmiddels een 4 wekelijkse pelgrimstocht naar de kapper. Het is een moeilijk model wat ons aangemeten wordt, dus we moeten er altijd wel even de tijd voor nemen (we stappen om 19.30 binnen, en om 19.50 lopen we alweer naar buiten). Afgelopen week kwam ik toevallig weer in mijn oude buurtje in de Watergraafsmeer en uiteraard loop je dan even al je oude adresjes langs. De Finsenstraat stond er nog, maar de eerste winkel die ik altijd tegenkwam, de parket winkel, had de geest gegeven en was vervangen door een mooie kookwinkel (grote sortering boeken, messen en pannen). Verrassend genoeg waren bijna alle andere winkels nog intact. Zo ook de Mens Barber Shop, van mijn goede vriend Hugo. De winkel naast Hugo was ooit een dameskapper, maar die is inmiddels door een piano winkel (!) vervangen, dus je kunt er ook terecht voor een fijn stukje gepingel. Kennelijk gingen de zaken goed, want om 16.00 uur was Hugo al vertrokken. Het was altijd wel gezellig bij Hugo ("jemig, ik word kaal! Nou, zal ik de spiegel dan voortaan in een andere hoek houden?"), maar wat op een gegeven moment wel enigszins irritant begon te worden, was dat iedere keer de prijs een klein beetje veranderde en steeds in opwaartse richting, zonder dat het aangegeven/ uitgelegd werd.

Dit in combinatie met de afstand en het feit dat we inderdaad niet langer naar Wonderland gingen en oh ja, ook het kaasboertje waar we vroeger veel kwamen van Peter Rijkhof heeft er alweer een aantal jaren de brui aan gegeven (dus dat is ook al geen reden meer om die kant op af te reizen), zorgde ervoor dat we uiteindelijk bij Inge en Miranda terecht kwamen. Inderdaad wel even wat anders, want deze keer gaan de gesprekken niet meer over de nieuwste BMW M5, of over ons aller Ajax, maar over de feestweek in Zwanenburg, de miss verkiezingen en de avonturen van Miranda op de camping. En waar Hugo een snor heeft, hebben de dames dat zeker niet (het bewijs is hiernaast op de foto te zien). Voordeel is dat we nu veel minder reistijd hebben en dat we 's avonds om half acht behandeld kunnen worden, zodat we er geen werktijd of een stuk van de kostbare zaterdag voor op hoeven te offeren. Zeker nu we dus als 40'ers het wassen en watergolven maar achterwege laten :-).