De terugreis

Na de spanning van de verdwenen vlucht en de dollemansrit naar Miami was het allereerste wat we deden, uiteraard nadat we ingecheckt hadden, even bijkomen met wat te drinken en te eten. Al gauw was het tijd om onze vlucht van Miami naar Washington DC te betreden en nog geen drie uur later waren we in de hoofdstad van Amerika.

Net zoals op de heenweg moesten we met de speciale karretjes van de ene terminal naar de andere rijden voor onze aansluitende vlucht naar Amsterdam. Toen was het wederom tijd om te wachten (een rechtstreekse vlucht is toch echt een stuk prettiger) alvorens we dit toestel konden betreden. Aan boord gekomen werd er eten uitgedeeld en werd de film opgezet, Sgt. Bilko. Absoluut geen hoogstandje maar het hielp wel om anderhalf uur door te komen. Daarna gingen de lichten uit en was het een beetje dommelen alvorens we de volgende ochtend in Amsterdam landen. Hiermee was een einde gekomen aan mijn derde vakantie in Amerika (en mijn eerste in de Caraïben) en wat mij betreft ga ik zeker nog vaker in Amerika terugkomen.

Fort Lauderdale - Miami

Een crown victoria

Na de korte vlucht kwamen we aan op de luchthaven van Fort Lauderdale en werden inderdaad netjes opgevangen door het personeel van de luchtvaart maatschappij. Wij en nog twee Amerikanen werden heel snel binnendoor geleid en even later stonden we op een parkeerplaats waar een Crown Victoria voor kwam rijden. Onze bagage werd netjes opgeborgen en nadat iedereen zat reed de chauffeur weg.

Eenmaal op de snelweg aangekomen bleek dat onze chauffeur zich weinig aantrok van de maximum snelheid want al snel zaten we op de tachtig mijl per uur. Van baan naar baan heen en weer schuivend hield onze chauffeur de vaart er heel erg goed in en voordat we het in de gaten hadden werden we op Miami international airport afgeleverd. We stapten uit en kregen onze bagage aangereikt waarna onze chauffeur weer vertrok. Toen we op onze klokjes keken zagen we dat er nauwelijks verschil zat in de aankomst tijd die we met een rechtstreekse vlucht gehad zouden hebben en gerustgesteld betraden we het vliegveld.

Bahama's - Amerika

Vandaag was alweer de laatste dag van onze vakantie en we pakten dan ook licht weemoedig onze koffers in. Vervolgens was het naar de receptie gaan en uitchecken waar we afscheid van de manager namen en haar bedankten voor de goede zorgen. Even later stond de laatste van die goede zorgen klaar, de taxi die ons van Port Lucaya naar Freeport zou brengen.

Na de korte rit stonden we even later op het vliegveld en liepen naar de balie om in te checken voor onze vlucht naar Miami. Maar terwijl we naar de balie liepen viel ons oog op de borden met vertrek tijden en daar stond onze vlucht naar Miami gevolgd door het woord cancelled. In lichte paniek liepen we naar de balie toe want onze vlucht van Miami naar Amsterdam sloot vrij vlot aan op deze vlucht en allerlei visioenen van gestrand zijn kwamen bij ons op. Het meisje achter de balie begreep onze problemen maar al te goed (we waren niet de enigen met een probleem) en we werden omgeboekt op een vlucht naar Fort Lauderdale.  Ze verzekerde ons dat we ter plaatse goed opgevangen zouden worden en dat er transport voor ons klaar stond naar Miami zodat we onze intercontinentale vlucht niet zouden missen. Enigszins (als in niet helemaal) gerustgesteld gingen we aan boord van het toestel dat ons naar Amerika zou brengen.

Zwemwedstrijd

Toen we aan de ontbijttafel zaten werden we al gewaarschuwd door het personeel dat vandaag een bijzondere dag zou zijn. Er was namelijk een zwemwedstrijd in de oceaan en de route zou voorbij ons eigen stukje strand voeren. Toen we dan ook op het strand aankwamen keken we onze ogen uit. Voor de allereerste keer was het druk en ons stukje strand lag dan ook aardig vol met Amerikanen.

We wisten nog een redelijke plek te veroveren en begrepen al vlot waarom het vandaag zo druk was. De mensen waren niet voor de zwemwedstrijd gekomen maar vandaag was het zaterdag en alle Amerikanen met een condo op het eiland kwamen hier hun weekend vieren. De meesten waren vrijdagavond al aangekomen en zouden zondagavond weer terugvliegen naar huis. Op een gegeven ogenblik stond iedereen op want de zwemmers in de zwemwedstrijd kwamen voorbij en werden luid aangemoedigd door de stand gasten. Toen de zwemmers echter voorbij waren ging iedereen weer rustig verder met luieren, zwemmen en zonnen en het leven hernam zijn normale verloop weer.

Diner in de haven

Vanmiddag vertrokken wij naar de haven om eens te gaan kijken naar alle luxe jachten die hier lagen. Welnu je kon zien dat er flink wat geld aanwezig was want het ene luxe jacht lag naast het andere luxe jacht te schitteren. Na een rondje gemaakt te hebben zetten we ons bij een barretje neer om wat te gaan drinken. Ik besloot om weer aan de cocktails te gaan en kreeg hier een plaatselijk brouwsel dat voor 75% uit alcohol bestond en voor 25% uit diverse vruchtensappen. Dit alles geserveerd in een plastic bekertje met heel veel ijs erin. Chique was misschien anders maar het smaakte allemaal prima dus ik besloot een tweede te nemen.

In het brandende zonnetje hakte die alcohol er best wel in dus we besloten om een hapje te gaan eten. De keuze viel op een nabijgelegen pizzeria waar we gezamenlijk een pizza met een salade bestelden in een vrijwel lege zaak. Net zoals op het strand waren de toeristen hier ook niet echt aanwezig en ons eten stond dan ook erg vlot op tafel. Na een prima maaltijd (dat was echt wel nodig na die twee cocktails) was het tijd voor koffie en een laatste rondje over de jachthaven voor we terugkeerden naar onze thuisbasis.

Tax free winkelen

De ingang tot het shopper's paradijs

Vandaag was onze tweede winkeldag op de Bahama's en na het op de eerste dag op de goedkope toer (straw market) gedaan te hebben zouden we het vandaag op de luxe tour doen. Vlak bij ons hotel zaten ook nog twee gigantische 5 sterren kolossen met een luxe winkel gebied er naast. De hotels waren volledig gericht op de Amerikaanse toeristen uit Florida en omstreken die hier konden doen wat ze thuis niet konden doen, gokken.

Aangezien de Bahama's tax free waren werden er dan ook voornamelijk producten als parfums, sieraden (waaronder heel veel dure horloge's), leren producten en drank verkocht. Zo bleek een fles Bacardi (dat trouwens op de Bahama's gevestigd is) van een liter nog geen $8 te kosten. Ik begreep nu ook meteen waarom de cocktails zo goedkoop waren op het eiland. Een van de verrassende producten voor ons waren een aantal luxe sigaren winkels. Deze bleken allemaal Cubaanse sigaren te verkopen die in Amerika niet verkocht mochten worden. Hier schafte mijn vriendin dan ook wat luxe (en behoorlijke prijzige) sigaren aan voor haar broer.

Cocktails

De meest populaire drank op de Bahama's blijkt toch wel de cocktail te zijn. Niet echt mijn normale drank maar uiteraard moet je alles een keer geprobeerd hebben. Zo had ik zo langzamerhand het cocktail repertoire van onze barkeeper wel uitgeput en was het tijd voor andere cocktails.

In het dorp waren meerdere tentje's waar je cocktails voor vrienden prijzen kon krijgen (de Bahama's zijn tax free dus het vruchtensap was duurder dan de alcohol) en bij happy hour was het helemaal voor niets. Het enige nadeel was dat je je cocktail hier in een plastic bekertje geserveerd kreeg maar dat mocht de pret niet drukken. Ik breidde deze namiddag mijn cocktail kennis flink uit en was aan het eind van de middag er van overtuigd dat cocktails nog steeds mijn ding niet zijn maar het was wel ontzettend leuk om eens een keer een cocktail middag gedaan te hebben.

De straw market

Vandaag gingen wij shoppen en wel op de straw market. Dit is een vrij kleine markt met allemaal kraampjes met strooien daken, vandaar de naam. We vonden niet echt veel van onze gading want het merendeel was kitsch en/of nep van wat er te koop aangeboden werd. Eigenlijk waren de enige aankopen wat nep t-shirts voor mijn zwager, wat lokale specerijen voor mijn vader en een Bahama's t shirt voor mijzelf. We werden echter wel constant door dames aangesproken met de kreet "Lady do you wan't your hair braided". Wat er aangeboden werd was een in strengetjes gevlochten kapsel a la Bo Derek in 10.

De enige andere aanbieding was een man die met wat zilverpapier in zijn hand fluisterend aan ons vroeg of we in weed geïnteresseerd waren. Op onze reactie dat we geen enkele interesse hadden keek hij heel verbaasd en bleef maar herhalen dat hij weed in de aanbieding had. Wat ongeduldig vertelden wij hem dat we dat thuis probleemloos konden krijgen en toen begreep hij er echt niets meer van. Het enige wat er toen uitkwam was waar we dan vandaan kwamen. Bij het antwoord Amsterdam zag je een begrijpend licht in zijn ogen komen en haakte hij eindelijk af. Na al deze opwinding vonden we het de hoogste tijd om maar weer naar ons strandje terug te keren.

De hotelbar

We gingen aan de bar zitten en toen ik aangaf een biertje te willen werd er bijna automatisch naar de Budweiser gegrepen.Op mijn geschrokken nee brul werd er gevraagd wat ik dan wel bliefde en (uiteraard) vroeg ik om een lokaal product. Dat bleek Kalik, te zijn het bier van de Bahama's. Een  fris biertje dat prima bij de plaatselijke temperaturen bleek te passen. Uiteraard moest er wat te eten komen bij onze drankjes en hier vroeg ik om de plaatselijke specialiteit. Dit blek conch te zijn, een plaatselijk schaaldier dat op wel honderd verschillende manieren bereid kon worden. De variant die ik geserveerd kreeg was de gefrituurde.

Op een gegeven ogenblik kwam de manager bij ons zitten en op onze vraag waarom het zo stil was vertelde ze dat het hotel voor het merendeel uit Amerikaanse condo's bestond waarvan de eigenaren alleen in het weekend kwamen. Ze voorspelde ons dan ook dat het in het komende weekend erg druk zou worden. Vandaar kwamen wij op Amerikanen terecht en hun gewoonten. Zij vertelde regelmatig in Miami te komen en dat ze dan altijd naar Red Lobster ging om te eten, wat haar betreft de beste restaurantketen van Amerika. het enige wat ze, volgens haar, beter moesten doen was van hun eten genieten. Amerikanen eten, betalen en gaan weg terwijl je van je eten moet genieten. Ik kreeg in ieder geval de tip mee om bij mijn volgende bezoek aan Amerika eens bij de Red Lobster te gaan eten.

Het strand

Een leeg tropisch strand

Op de kamer aangekomen namen we niet eens de tijd om onze koffers uit te pakken maar werden meteen de zwem spullen te voorschijn gehaald. Het was namelijk de hoogste tijd om te gaan genieten van een echt tropisch eiland met bijbehorende oceaan en zandstranden.

We verlieten de kamer en liepen door het hotel heen naar de achteringang die naar het strand leidde. We passeerden de bar (altijd belangrijk om te weten waar die is) en verlieten het hotel. Het eerste wat we zagen was het zwembad met daarbij ook een bar. Beiden waren verlaten dus al te veel aandacht schonken we hier niet aan. We liepen rustig door over het pad en hoorden de oceaan al ruisen.

Bij het betreden van het strand bleek deze volledig aan de checklist te voldoen. Het strand was goudgeel, de oceaan was azuurblauw, er stonden allemaal van de tropische rieten paraplu's op het strand en de temperatuur was heel erg aangenaam te noemen. Het enige wat er niet was waren mensen. Naast ons was er exact een ander stel aanwezig en verder was het strand verlaten.Wat verbaasd keken we om ons heen maar we kozen een plekje (geen probleem met deze bezetting) en gingen genieten.