Avond programma

De middag op de con was niet echt spannend meer. Ons interview met Dave Gibbons was toch wel het hoogtepunt van de dag en de middag daarna was niet slecht maar er waren geen hoogtepunten meer te noteren. We liepen de diverse stands af, kochten comics, lieten tekeningen maken en hadden veel lol maar dat was het wel.

Toen de eerste dag van de con afgelopen was verlieten we het hotel en gingen nog een hapje eten. Op een van de metro stations liepen we een winkeltje in en kochten daar, onder andere, een bus pringles. De prijs (twee gulden vijftig) deed een van ons verzuchten dat dit een belachelijke prijs was voor chips maar dat weerhield de anderen niet van de aanschaf.

Na een simpele maaltijd keerden we terug naar het hotel en maakten de pringles soldaat. Ook onze twijfelaar moest toegeven dat dit wel heel erg lekker chips waren en tevreden ging iedereen naar bed want het was best wel een vermoeiende dag geweest en morgen zou wederom flink wat van ons gaan vergen.

Lunch

We hadden nog een tweede doel met ons bezoek aan de UKCAC en dat was interviews met bekende schrijvers en tekenaars te houden om die in ons comic informatieblad de Nuff Said te plaatsen. Nadat we eerst in een hoekje van een van de zalen een uitgebreid gesprek met Mark Waid hadden gevoerd, hadden we nu een tweede slachtoffer gevonden en wel Dave Gibbons.

Dave gaf aan ons best wel te woord willen staan maar niet al te veel tijd te hebben. We besloten dus het nuttige met het aangename te verenigen en besloten samen met Dave te gaan lunchen. Verwacht geen luxe restaurants en dergelijke want dat ging ons budget te boven. De con was naast het hotel ook in een universiteit die er naast lag en Dave nam ons mee naar de (bijna) uitgestorven kantine. We scoorden wat broodjes en drinken en hadden een kort gesprek (het duurde zo´n anderhalf uur) met Dave over van alles en nog wat. Het was een van de gezelligste lunches die ik meegemaakt had ondanks dat de kwaliteit van het voedsel niet om over naar huis te schrijven was.

De UKCAC dag 1

We hadden al gauw de zalen gevonden waar de con gehouden werd maar moesten uiteraard wel nog even de entree betalen. Dat deed ons wel even slikken want waar in Nederland de entree voor een beurs tussen de vijf en de tien gulden zweeft bleek de entree voor de UKCAC twintig pond te zijn en met de wisselkoersen was dat ruim over de vijftig gulden. We betaalden dus allemaal die twintig pond en konden toen dan ook de beurs betreden.

De beurs kende een grote overeenkomst met de Nederlandse beurzen en dat was de grote zaal met de handelaren die daar hun waren stonden te verkopen. Wat wij echter in Nederland niet kenden was een grote ruimte waar heel veel tekenaars zaten die daar comics signeerden, schetsen maakten en ook door hun zelf gepubliceerde comics verkochten. We hadden een fantastische dag waarin we veel kochten en ook heel wat tekeningen door de artiesten lieten maken. Kortom de beurs was, wat ons betreft, de hoge entreeprijs meer dan waard.

Op weg naar de comic convention

We verlieten de kamer om ons naar de comic con te begeven (toch de reden van deze vakantie) toen ons het tweede probleempje overkwam. We wisten niet exact waar we heen moesten, alleen dat de con in een hotel was, maar waar dat hotel in Londen was wisten we niet. De mensen aan de balie van ons hotel wisten ons te vertellen dat dat hotel bij Russel square lag dus we liepen naar de subway en zochten uit welke lijn we naar Russel square moesten hebben.

Welnu dat bleek opnieuw de Picadilly te zijn (dit gaat, weten we nu al, onze metrolijn worden gedurende dit weekend) en al gauw stapten we uit op het station. Via een liften combinatie (geen roltrappen hier) werden we naar boven gebracht en alras stonden we in het zonnetje. Na wat gezoek en gedoe wisten we eindelijk het  hotel te vinden en konden we ons opmaken om het Engels comic walhalla te betreden.

Het hotel

Het voordeel van Heathrow als luchthaven is dat ze een eindhalte van de de Londense metro zijn, om precies te zijn van de Picadilly lijn. We liepen dan ook van de luchthaven naar de halte van de metro, kochten een kaartje en stapten aan boord van dat oer Engelse vervoermiddel.

We stapten bijna voor de deur van ons hotel uit en daar kwam de eerste tegenslag van onze vakantie opdagen. Er was iets misgegaan met onze reservering en het kostte behoorlijk wat moeite voor alles in kannen en kruiken was en we onze kamer konden betreden. Het hotel zelf was vroeger erg luxe geweest maar was duidelijk op leeftijd geraakt. We hadden in ieder geval een zwembad (daar hadden we het op uitgezocht) en een Engels ontbijt was inbegrepen in de kamer prijs.

Amsterdam - Heathrow

's Ochtends vroeg vertrokken we naar Schiphol voor onze trip naar Londen. Een vriend van Frank & Simon bracht ons met zijn auto en zette ons netjes voor de vertrekhal af. We liepen naar de balie van de KLM om in te checken en niet naar die van de splinternieuwe prijsvechter Easyjet. We hadden hier willen boeken voor het mooie tarief van 100 gulden voor een enkeltje maar de dame van het reisbureau vertelde ons dat de KLM nu ook een aantal tickets voor dezelfde prijs bood om te concurreren met de nieuwe uitdager.

Inchecken ging vlot want we hadden uiteraard alleen handbagage voor de trip van een weekend en al gauw zaten we aan boord van het vliegtuig voor de trip van nog geen drie kwartier. Eigenlijk was het opstijgen en bijna direct weer dalen wat we deden, heel wat anders dan onze vorige vliegreis van ruim acht uur naar Amerika. Na de landing op Heathrow warren we vlot de douane door en konden we onze reis naar Londen vervolgen.

Van Birmingham naar Amsterdam

Na de laatste uurtjes wachtend doorgebracht te hebben was het dan eindelijk zo ver dat onze laatste vlucht van de reis zou gaan vertrekken. De borden kondigden aan dat de vlucht van Birmingham naar Amsterdam gereed stond om passagiers te ontvangen. We pakten onze handbagage en namen plaats aan boord van het toestel voor de laatste trip van minder dan een uur.

Het was dan ook opstijgen, kort vliegen en landen en we konden voet zetten op Hollandse grond. Na het oppikken van de bagage was het inmiddels tijd voor het ontbijt en mijn vriendin kocht dan ook een sapje en een broodje voor ons. Na alle vermoeienissen van de reis hadden we geen enkele zin om de trein te pakken en we besloten dan ook een taxi te nemen voor de laatste etappe. Zoals het hoorde zette ik haar eerst netjes thuis af en liet de chauffeur me vervolgens naar mijn eigen woning brengen. Zo was er een einde gekomen aan een tweede fantastische vakantie naar Amerika, eentje waar ik wederom met heel veel plezier op kan terugkijken.

Van New York naar Birmingham

Na het lange wachtten in New York konden we eindelijk aan boord van onze nachtvlucht naar Birmingham. Ondanks het feit dat ik niet (slecht) slaap aan boord van een vliegtuig slaagde ik er deze keer tocht in om een aantal uiltjes te knappen. Aan de ene kant door het erg vroege opstaan en aan de andere kant was de film (Batman 3) zo slecht dat ik het einde niet gered heb.

Toen ik wederom wakker werd uit een hazenslaapje werd er ontbijt uitgedeeld door de stewardessen want we naderden de Engelse kust. De piloot vertelde ons vrolijk dat we meer dan een uur vroeger waren aangezien we een fantastische staartwind hadden gehad. Helaas voor ons betekende dat een extra uur wachten op Birmingham airport. Aangezien we geen ponden hadden bestelde ik twee koffie met mijn credit card en als twee hoopjes moede ellende zaten we met de koffie te wachten tot onze vlucht naar Amsterdam zou vertrekken.

Van Los Angels naar New York

Het nadeel van onze vlucht in etappe's op de heenweg was dat we op de terugweg exact dezelfde route moesten vliegen maar dan achter elkaar. Dat betekende een hele vroege vlucht uit Los Angeles vandaan richting New York. Toen ik wakker werd bleek mijn vriendin al opgestaan te zijn en had bij een nabijgelegen toko koffie met een broodje gehaald. Het duurde enige tijd voor ik wakker genoeg was om haar te bedanken voor deze lieve daad maar hij werd heel erg op prijs gesteld.

Vervolgens was het opstaan, de laatste dingen inpakken en uitchecken. De route naar LAX werd snel gevonden en ook de drop off voor de huurauto was geen probleem. Daarna met de shuttle bus naar het vliegveld. boarden en een vlotte vlucht naar New York. 

Toen begon de ellende want er zaten heel wat uren wachtten tussen onze twee vluchten. Zoals iedereen weet is een vliegveld een der saaiste plekken ter wereld en met veel hangen en wurgen sleepten we ons door al die uren heen. 

Terug naar Los Angeles

Het was de laatste volle dag van onze vakantie en aangezien morgen alleen maar uit reizen zou bestaan besloten we er nog het maximale uit te halen. We verlieten dan ook Huntington beach stopten alles in de auto en reden de laatste mijlen naar Los Angeles.

We zochten een hotel vlakbij het vliegveld zodat we de volgende dag niet al te veel hoefden te rijden en zodoende niet nog vroeger op hoefden te staan. We maakten nog een laatste tocht door de stad waarbij de riijke winkelstraten Hollywood & Vine en Rodeo Drive op het programma stonden. Na een laatste diner keerden we op tijd terug in het hotel om op tijd te gaan slapen.