The freedom trail

Onze gids

De metro bracht ons naar de Boston commons, het hart van de binnenstad waar wij in het visitor centre kaartjes kochten voor een wandeling met gids langs the freedom trail. Deze wandeling brengt je langs de plaatsen waar de opstand van de Amerikanen tegen de Engelsen begon die tot de onafhankelijkheidsoorlog leidde.

We kwamen prima op tijd aan want de volgende groep vertrok binnen tien minuten en we verzamelden ons buiten waar onze gids al bezig was zijn groep te verzamelen. De gids was getooid in klederdracht uit die tijd en speelde ook een persoon die meegedaan had aan de strijd en al gauw begon onze wandeling. Onze gids was een meeslepende verteller en de tocht die ruim twee uur duurde leerde mij vele nieuwe feiten over die tijd en de personen die toen leefden terwijl we langs plekken liepen waar alles destijds gebeurd was. Ik kan iedereen dan ook deze tour van harte aanbevelen als je ook maar een klein beetje geïnteresseerd bent in het omstaan van Amerika, thumbs up and highest recoomendation.

Naar het centrum van Boston

Not a skinhead on the MBTA

Vandaag was het zover, we zouden Boston gaan verkennen dus na het ontbijt liepen we naar de receptie want we hadden bij onze aankomst in de stad al begrepen dat de auto niet het juiste vervoermiddel was om naar de stad te gaan. Gelukkig nood ons hotel een gratis shuttle naar de dichtstbijzijnde halte van de MBTA, Boston.s OV, die elke half uur ging.

De volgende ging over twintig minuten dus we gingen even terug naar de kamer en een kwartiertje later stonden we weer beneden om in te stappen. De shuttle was een busje voor 15 personen en samen met enkele andere gasten namen we plaats om naar de metro gebracht te worden. Ter plekke aangekomen bleken er heel veel mensen te staan die informatie boden over het OV en de route naar de haven want dit weekend was het Boston's beurt om Sail te hosten. Dat betekende voor ons dat we uitleg kregen van iemand hoe we het beste naar de stad konden gaan en wat het voordeligste kaartje voor ons was (en dat bleek tot mijn verbazing geen dagkaart te zijn) en al gauw hadden we één herbruikbaar kaartje voor ons tweeën voor de tochten van vandaag. Gewapend met het kaartje begaven we ons naar ons spoor en dat was erg leeg want wij gingen naar de binnenstad en de kuddes gingen naar de havens. Hopelijk hadden we in de stad hetzelfde patroon.

Dorset hall

Erg lekker

De terugtocht verliep niet echt vlot met het slechte weer maar tenslotte waren we bij ons hotel en brachten de aankopen naar de kamer alwaar we een niet al te ver gelegen restaurant uitzochten voor het diner. De keuze viel op Dorset hall dat, net als gisteren, weer in een ander dorp lag.

Het regende nog steeds en de parkeerplaats lag tegenover het restaurant maar bij binnenkomst bleek de keuze erg goed te zijn. Het was een mooi en modern restaurant met leuke muziek en goede bediening. Algauw zaten we achter een cocktail en een bier en onze keuze viel op de salmon cakes als voorgerecht om te delen en voor mij fish & chips (ja het was een echter visvakantie voor mij) en de ossenhaas puntjes met uienringen en groenten voor haar. De zalm was echter op en op advies van de ober kozen we voor het pannetje mosselen en dat was een gouden tip want ze waren overheerlijk. Ook de hoofdgerechten waren prima alleen bleek er geen ijs te zijn als nagerecht, wel als onderdeel van een nagerecht maar niet los. Nu was dit Amerika en uiteraard werden er in no time twee schaaltjes met in elk een BOL ijs op tafel gezet, geen gezeik van dat hebben we niet op de kaart staan.

Na de maaltijd keerden we terug naar de auto in de nog steeds vallende regen en reden terug naar het hotel om die bekende klus tijdens Amerikaanse vakanties uit te voeren, het ontdoen van de aankopen van labeltjes en stickers om bij een mogelijke douane controle geen gezeur te krijgen. De tv ging aan op de kamer, er werd een biertje bij gepakt en al gauw groeide de stapel labelloze kleding aan de ene kant en de stapel dozen, tassen en afval aan de andere kant. Het kamermeisje had wat te doen morgen.

Shoppen

Toen was het nog droog

Vandaag was onze tweede dag in Boston maar er waren flinke buien voorspeld dus we zouden naar de dichtstbijzijnde outlet gaan en de dag daar doorbrengen. De rit zou een uur duren maar er stonden flink wat files en het was dan ook bijna twee uur later voor we aankwamen. Bij de aankomst was het weer werkelijk schitterend en er werd flink ingeslagen, ik kon bijna mijn hele lijst wegstrepen, er bleef alleen één spijkerbroek staan maar verder was alles weg. En waar mijn vriendin bij de eerste outlet nogal timide was, werd de schroom helemaal afgeworpen en werd er probleemloos aangeschaft. Op een gegeven moment ging ik even op en neer naar de auto om alle spullen weg te leggen en daarna was het tijd voor de lunch.

Outlets hebben meestal niet zo veel maar dan een foodcourt hier bleek een redelijke diner te zitten dus voor het eerst van mijn leven streek ik neer bij een Ruby Tuesday. Ik koos voor de burger en aan de overkant werd er, uiteraard, een salade besteld. Daarbij twee lekkere biertjes en dit was denk ik de beste maaltijd die ik bij een outlet gehad heb. Na de lunch was het wederom shoppen maar toen begn het te regenen. En regenen. En regenen. Het kwam werkelijk met bakken uit de hemel en ondanks dat we het uitstelden moesten we op een gegeven ogenblik toch terug naar de auto. Galant als ik ben liet ik mijn vriendin op een overdekt bankje bij de ingang achter en ging de auto ophalen waarbij ik goed nat werd maar het resultaat was dat vriendin en tweede set aankopen relatief droog binnen waren. Het was tijd om terug naar Boston te gaan.

Chinatown

Top

Onze kamer (net zoals het merendeel van de kamers) bleek in het gebouw te liggen dus we hadden geen ramen maar verder was alles ok. We pakten onze spullen uit en maakten ons op voor ons eerste trip in Boston, Quincy. Dit voorstadje lag niet al te ver van ons hotel en ze hadden een mooie Chinatown met bijbehorende restaurants en wij hadden trek in sushi.

We gingen bij Fuji naar binnen en bestelden uiteraard een biertje van Samuel Adams terwijl we ons eten gingen uitzoeken. Onze keuze viel op de huis special, miso soep, salade en een mooie schaal met sushi en sashimi aangevuld met een extra zeewier salade. Het eten was echt top en we genoten er ten volle van. Na de maaitijd maakten we nog een wandeling door de wijk en uiteraard werd er een pharmacy bezocht (echt de meest bezochte winkel soort deze vakantie) en daarna besloten we dat het genoeg was geweest, het was een topdag geweest vanaf de walvissen tot de sushi en daar gingen we in de toekomst vaak aan terugdenken.

Naar Boston

Ik heb wel eens beter geluncht

Eenmaal terug in de haven was het tijd voor onze volgende bestemming, Boston. We stapten dan ook in de auto zetten de Tom Tom aan en gingen op weg. Aangezien we op de boot alleen een hot dog hadden gegeten waren we best wel hongerig en dus werd er bij een KFC gestopt voor de lunch.

Daarna gingen we verder richting Boston en eenmaal in de stad bleek het druk te zijn, heel druk. We kwamen van het noorden en ons hotel was in het zuiden en dat betekende dat we de stad door moesten via een soort tunnel systeem en dat stond zo vast als een huis.Na een lange tijd ondergronds doorgebracht te hadden kwamen we tenslotte weer in de open lucht en konden we de weg naar ons hotel vervolgen. Het was een Ramada en verreweg het duurste hotel van de hele reis en dat oorzaak bleek sail te zijn. Wij waren namelijk exact tijdens dat weekend in Boston en dus waren de hotelprijzen torenhoog maar daar konden we weinig aan veranderen dus het moest maar voor de komende drie nachten.

Walvissen

Ga dit doen als je de kans krijgt

We stonden vroeg op en gebruikten het ontbijt in de receptie van ons hotel. Er waren twee tafeltjes en je moest zelf je spullen uit de ijskast halen wat het erg grappig maakte. Maar we hadden haast want vandaag gingen we walvissen spotten.

Alle bedrijven daar boden zo ongeveer hetzelfde voor exact dezelfde prijs en ik had gekozen voor degene die het dichtst bij ons hotel lag. Na een paar minuten rijden arriveerden we dan ook en parkeerden de auto op het terrein en een half uurtje later mochten we aan boorde van de Hurricane II. De boot had zware motoren en eenmaal de haven uit ging het vol tempo naar de voedergronden die zo'n tien mijl uit de kust lagen. Eenmaal daar aangekomen werd in perfecte samenwerking tussen de kapitein en de bioloog aangegeven waar de walvissen boven kwamen en het schip werd er constant netjes heen gestuurd. We zagen voornamelijk bultruggen en het was erg imposant en mooi. Maar op een gegeven ogenblik werd onze biologe erg opgewonden want er kwam een vinvis naar boven en dat is de op een na grootste walvis die er leeft en dat was pas echt imposant. Na een ruim uur walvissen werd de tocht naar de haven weer ingezet en ik vond het een fantastische ervaring die ik echt iedereen kan aanraden. Samen met Niagara falls was dit tot nu toe het hoogtepunt van de vakantie.

Sea lion motel

Helemaal niks mis mee

We kwamen aan bij onze eindbestemming Gloucester en vonden al snel ons hotel, de zeeleeuw. Aan de buitenkant dacht ik waar zijn we nu weer terecht gekomen maar eenmaal binnen bleken we een erg grote en moderne kamer te hebben met bijbehorende badkamer. Misschien wel ons mooiste hotel van de hele vakantie. De dame achter de receptie was ook erg vriendelijk en gaf ons een kaartje en tips waar we uitstekende zeebanket konden eten.

Na het opfris rondje stapten we dan ook in de auto om misschien wel bij het beste visrestaurant in Gloucester aan te komen. We begonnen met oesters en wijn (geen bier bij onze mooie zee arrangement) en volgden met voor haar een schaal met pasta, tomatensaus en schelp en schaaldieren en voor mij kreeft maar dan gestoomd, vergezeld van asperges en coleslaw (waar ik meer dan de helft van kon inleveren maar daar kreeg ik aardig wat zeebanket voor terug). We zaten op het terras aan de haven en de terrasverwarmers en deken zorgden ervoor dat het prima uit te houden was. Een heerlijke avond met heerlijk voedsel. Na het eten dronken we nog een laatste drankje in het buurtcafé maar toen was het ook afgelopen wamt morgen wachtten de walvissen.

Hekserij

Zijn dit heksen?

Vandaag hadden wij uiteraard een nieuwe staat (Massachusetts) op het programma staan maar ook een uitgebreide tussenstop. We besloten tot een goed ontbijt bij de Panera (salade, thee, koffie, sapje en sandwich) naast ons hotel en gingen daarna op weg. De Tom Tom stond op het visitor centre van Salem ingesteld en hier bleek een grote parkeergarage tegenover te zitten dus dat kwam goed uit. Eenmaal binnen kregen we kaarten en uitleg van de Rangers (het bleek dus een nationaal park te zijn) maar daarna was het tijd voor de lunch.

We probeerden voor de tweede keer Thais en nu bleek het wel een origineel Thais restaurant te zijn dus na wat heen en weer gepraat in het Thai kwam er een prima maaltijd op tafel vergezeld van water want het was nog vroeg. We kozen voor de makkelijke manier om de stad te verkennen en dat was hier de trolley tour. Het was een leuke tocht maar er was weinig over van het macabere verleden van de stad en de heksenverbrandingen van vroeger. Na de trolley brachten we nog een bezoekje aan het kerkhof (hoort erbij op een vakantie in Amerika) waar een van de hoofdpersonen uit de heksenprocessen begraven lag en dronken een heerlijk plaatselijk biertje op het terras van de dorpskroeg alvorens wij in de auto starten om naar ons einddoel van de dag te rijden.

The great lost bear

Niet weinig kreeft

De avondmaaltijd werd, zoals vaker deze vakantie in een craft brewery annex restaurant doorgebracht en deze keer was dat the great lost bear. Parkeren bleek lastig te zijn maar na wat zoeken besloten we de auto bij de Wallmart neer te zetten en een stukje terug te lopen naar de beer. Het was erg druk en dit was de eerste keer deze vakantie dat we even moesten wachten tot er een tafeltje vrijkwam maar daarna verliep alles in het bekende vlotte Amerikaanse tempo. We besloten, naast het inmiddels traditionele bier bij het eten, voor de eerste keer tot een voorgerecht, een schaal nacho's met hete dipsaus. Daarnaast kozen we beide voor de lobster roll want Maine betekent kreeft zoals ik al uitgelegd had.

Bier en nacho's arriveerden vlot en het was, zoals al gevreesd, een grote schaal, ruim voor die op was kwamen dan ook de lobster rolls op tafel en daar zat best wel veel kreeft op. Na afloop van de maaltijd zaten we dan ook beiden goed vol en lag er nog een grote bak nacho's met saus die ons naar goed Amerikaans gebruik om een doggybag liet verzoeken. Bij het teruglopen naar de Wallmart moest er uiteraard nog een bezoekje aan de pharmacy gebracht worden (kleding en make-up worden de twee toppers deze vakantie) maar daarna was het dan ook tijd om ons motel weer op te zoeken want dan gingen we wederom een nieuwe staat verkennen.