Route 24

De band

Die avond stond er een diner gepland met een vriendin van de mijne en haar twee dochters. Ik begon er langzamerhand gewend aan te raken dat we door (voor mij) wildvreemden in een auto opgehaald werden en ergens naar toe gebracht werden en deze keer bleek dat een restaurant te zijn met de naam Route 24.

Dit restaurant bleek niet alleen voor locatie en voedsel uitgekozen te zijn maar ook vanwege het feit dat er elke avond een live band speelde. Na de prima maaltijd nam de dame met haar dochters (de jongste moest naar bed) afscheid van ons en wij genoten nog van de band (die op verzoek Hotel California speelde voor ons alvorens wij op zoek gingen naar een andere plek. Dat werd The corner waar een iets meer up tempo band speelde (muziek van live bands is hier werkelijk overal te beluisteren) en wij nog een drankje namen. Toen was het zo langzamerhand tijd om te vertrekken en een belletje zorgde ervoor dat wij weer door de vriendin opgehaald werden en bij ons hotel afgezet werden.

Hot springs

Erg relaxed

De volgende ochtend begon met een prima ontbijt in ons hotel waarna de broer van mijn vriendin ons ophaalde voor een bezoek aan de Phra Ruang hot springs (gratis) waar wij ons lekker ontspanden in de genezende baden, die inderdaad behoorlijk warm waren. Het was redelijk druk met zowel Thai als buitenlanders en ik begreep dat het in het weekend hier zelfs afgeladen vol was.

Vervolgens stapten we de auto weer in om eerst een bezoek aan een tempel te brengen (een kerk hoort erbij op een vakantie) alvorens wij gingen lunchen. Wederom erg Thais op een soort terrein waar een doek tegen de zon overheen gespannen was met wederom alleen een Thaise naam en een Thaise menukaart. Wederom erg goed eten en het personeel keek vreemd op dat de farang (vreemdeling) zo goed tegen het pittige Thaise voedsel kon. We besloten de dag met een bezoek aan het nationaal museum en daarna werden we weer bij ons hotel afgezet.

Diner

Die avond zouden we uit eten gaan met de familie en dat betekende de ouders van mijn vriendin, haar broer met zijn vrouw en hun zoontje en wij tweeën. Het restaurant, ik moet de naam schuldig blijven alles was in het Thais, bleek op een mooie plek aan de rivier te liggen en we hadden plekken op het bovenste gedeelte met een prachtig uitzicht over de rivier.

Eten was op zijn Thais dus er werd van alles en nog wat besteld in het Thai. Het enige wat ik nog kon verstaan was welk bier er besteld werd (Singha) maar verder had ik geen flauw idee wat er op tafel zou komen. Dat bleek, niet al te verrassend, voor het merendeel uit het water te komen. Ik herkende in ieder geval de oesters maar verder kwam ik niet verder dan dat het allemaal erg lekker was. Na afloop bleek de rekening een schokkende 1700 bath te zijn, zeg maar €50, voor zes volwassen en een kind.. Je wordt hier echt niet arm van het eten, zoals ik al eerder memoreerde.

De familie ging weer huiswaarts en wij weer hotelwaarts waar wij na een laatste afzakkertje ons mandje opzochten.

Chakungrao riverview

De Ping rivier

Aan het einde van de rit maakten we nog een korte stop bij de ouders van mijn vriendin waar na een korte kennismaking de vuile was achtergelaten werd en we naar ons hotel gingen, het Chakungrao riverview met mooi uitzicht over de Ping rivier. Inchecken ging vlotjes en onze kamer bleek een mooi uitzicht over de rivier te bieden.

Daarna verlieten we het hotel voor een hapje (mij benieuwen hoeveel kilo ik ga aankomen deze vakantie) en een drankje bij het naastgelegen Testy restaurant om vervolgens een wandeling langs de Ping rivier te maken. Ook in Khampang Phet was Loy Krathong gevierd want het water lag vol met Krathongs maar aangezien die van natuurlijke materialen zijn gemaakt verdwijnen die vanzelf weer. Door de hitte besloten we niet al te ver te wandelen en keerden we weer terug naar het hotel om even bij te komen.

Naar Khampang Phet

De kaart

Vandaag was het alweer tijd om Sukhothai te verlaten en de volgende etappe van de trip te maken, die naar Khampang Phet. Deze keer zou het met de auto gaan en niet met het vliegtuig want de broer van mijn vriendin kwam ons ophalen voor een ritje van nog geen 100 km.

Na kennisgemaakt te hebben verdween de bagage in de auto en namen wij afscheid van onze bungalow. We namen nog geen afscheid van de oom van mijn vriendin want die begeleidde ons nog naar het folk museum annex sieraden tent want er moest nog een cadeau gekocht worden. Daarna werd de weg naar Khampang Phet ingezet die alleen op het eind onderbroken werd door een lunch bij big C. Dit warenhuis heeft een uitgebreid food park waar je bij de balie een kaart koopt waarna je bij de diverse stands er geld van af laat schrijven. En wonder boven wonder voor je vertrekt kun je de kaart weer inleveren en krijg je het saldo netjes terugbetaald. We kochten drie kaarten waar we op elke 100 bath (€2.50) lieten zetten en gingen eten en drinken halen. Ik had een prima pad Thai met water en kreeg nog ruim een euro retour toen ik mijn kaart weer inleverde. Je gaat hier in ieder geval niet failliet aan het eten.

Loy Krathong

Allemaal krathongs in het water

In de namiddag werden wij weer door haar oom opgepikt want we gingen Loy Krathong vieren, het lichtjesfestival. Eerst reden we naar Sinvana, een restaurant waar we heerlijk buiten zaten te eten en te drinken (oom braaf aan de cola wij aan het bier) en daarna was het tijd om wederom naar de oude stad te gaan.

Aangezien het echt druk was op de weg namen we plaats in een lorry van het restaurant die door een tractor naar het stadshart gebracht werden samen met restaurant en hotelgasten. Het park was afgeladen met mensen en stalletjes en overal werden krathong te koop aangeboden. Uiteraard kochten wij er ook een en lieten die te water om geluk voor het komende jaar af te roepen. Het feest was iets ingetogener dan normaal i.v.m. de dood van de koning, zo was er bijvoorbeeld geen afsluitend vuurwerk. Het was echter een fantastische avond en Sukhothai is inderdaad een van de beste plekken om Loy Krathong te vieren wat mij betreft.

Lunch

Selfie

Na het bezoek aan de historische stad bracht onze oom ons naar een mini mart (mini supermarkt) waar we opgewacht werden door de twee dames die ons hotel hier voor ons geregeld hadden, we zouden namelijk met hun gaan lunchen.

We stapten dus uit de pick-up en in de SUV en reden naar een restaurant dat niet al te veel door toeristen bezocht werd want zowel de naam als de menukaart waren in het Thais. Op advies van de dames nam ik het gerecht dat je gegeten moest hebben als je hier was, noodles op zijn Sukhothai's. Geen idee wat het zo speciaal maakte maar het smaakte in ieder geval prima.

Daarna bezochten we gezamenlijk een tempel en deden wat boodschappen bij de mini mart van de dames alvorens zij ons weer bij ons hotel afzetten.

Sukhothai historical park

Boeddha

We overnachten in Chansawan resort, een klein optrekje bestaande uit negen bungalows met zonder ontbijtzaal maar er was in de ochtend wel koffie verkrijgbaar buiten de receptie. We werden deze ochtend door een oom van mijn vriendin op sleeptouw genomen en na eerst ontbeten te hebben in The coffee cup werden wij meegenomen naar Wat si chun, een oude tempel buiten de stad gingen we vervolgens een bezoek brengen aan de historische oude stad, die mij deed denken aan Ayuthaya waar ik in 2010 geweest was,

Het was allemaal erg indrukwekkend en de camera's (oké telefoons) werden dan ook volgeschoten met mooie beelden om later thuis verder uit te werken. Positieve bijzaak was dat in verband met de dood van de koning de toegangstarieven op nul gezet waren en we dus gratis door de oude stad heen konden wandelen, alleen voor het parkeren van de auto moesten we iets betalen.

Naar Sukhothai

Prima lounge

Nadat Pattama ons op het vliegveld afgezet had leverden we de bagage in en gingen door de paspoort controle heen. Het bleek dat onze maatschappij, Bangkok airways, een eigen lounge had voor alle passagiers waar gratis eten, drinken en internet aanwezig was iets waar je als rasechte Nederlander erg gelukkig van wordt.

Na een vlotte vlucht met een propeller toestel landen we op het kleinste vliegveld waar ik ooit geweest was. Het vliegtuig verliet je via een ertegenaan gereden trap, een bagageband was er niet, de koffers werden gewoon op een houten plateau gezet en het enige vervoer naar de stad bleken minivans te zijn waar je je hotel aan opgaf en die je vervolgens voor de deur afzetten voor de somma van €7.50 per persoon. We bleken de verste bestemming te hebben van onze minivan want we verlieten als laatste het voertuig dat ons netjes voor de deur van ons hotel afzette.

Terminal 21

Food

Vandaag was het tijd om ons hotel te verlaten maar aangezien onze vlucht pas in de namiddag ging hadden we nog wat tijd over. Na ons laatste ontbijt was het dan ook tijd om uit te checken en te wachten op Pattama die ons naar het vliegveld zou brengen. Ze kwam netjes op tijd, de koffers werden in de auto geladen en we reden niet naar het vliegveld maar naar Terminal 21, een groot warenhuis in Bangkok.

Aldaar aangekomen werd er uiteraard geshopt en het langste werd er rondgehangen op de afdeling met vers voedsel. Daarna was het tijd voor eigen voedsel en streken we op de foodcourt neer bij een filiaal van Jeffer.Daar werd spaghetti (met seafood en met seafood soep) en zalm besteld. Na een prima lunch besloot Pattama dat het tijd was om te vertrekken en we liepen dus terug naar de parkeergarage waar de auto stond.