Werk herinneringen 2: Snowworld

De trofee die uitgereikt werd

Deel twee alweer van de nieuwe serie werk herinneringen. Na een terugblik op een klant project gaat het deze keer om de afsluiting van een periode. We hadden vijf jaar als afdeling gewerkt aan een van onze producten waarbij ik de rol van development manager had. Samen met de afdelingsmanager was ik druk bezig geweest om er een knal afscheid van te maken. We hadden besloten het te gaan vieren in Snowworld in Zoetermeer en hadden een mooi programma samengesteld. Na aankomst startten we met een uurtje óf vrij skiën en snowboarden óf een uurtje training in een van de twee sporten. Daarna stond er een uur aan games op het programma.

Toen iedereen zich weer omgekleed had werden in de bar verhalen verteld, kreeg iedereen een herinnering trofee uitgereikt en kon iedereen een fles wijn uitzoeken uit de mooie selectie die ik samengesteld had. Er werden herinneringen opgehaald aan successen van de afgelopen vijf jaar en hoe we tegenslagen hadden overwonnen. Toen was het tijd om iedereen aan tafel te manoeuvreren voor de maaltijd en ik moet zeggen dat die vele malen beter was dan ik van een dergelijk resort had verwacht. Na afloop was iedereen het roerend eens, dit was het beste afdeling uitje dat we ooit gehad hadden en in de jaren erna werd er dan ook nog flink over gepraat. Going out with a bang zoals dat zo mooi heet!

Booking.com

Ik maak al een paar jaar gebruik van de site van booking.com als ik hotels in het buitenland boek. Tot nu toe heb ik dat al in drie verschillende werelddelen gedaan en ik ben altijd erg tevreden over de prijs die ik betaal voor de kamers en het gemak van het boeken via de website. Ook Dennis maakt graag gebruik van de service's van het bedrijf en als onze Texas vakantie booker ging hij dan ook onze drie gekozen hotels via booking. com regelen.

Onze keuze was gevallen op twee filialen van La Quinta Inn en eentje van de Days inn. Dus Dennis ging fluks aan de slag om de drie hotels vast te leggen. Wij kiezen altijd de goedkope boekingen, dat betekent zonder mogelijkheid tot annuleren en vooruit betalen. Alles ging prima maar in een van de steden maakte hij een foutje door het hotel een week later te reserveren. Zodra hij dat zag ging er een mailtje achter aan of dat te corrigeren was. Daar kwam echter geen reactie op dus een dag later pakte hij de telefoon om contact op te nemen. De persoon aan de andere kant vertelde dat de kans klein was om de data om te zetten maar ging het toch proberen. Het bleek probleemloos om te zetten waardoor mijn waardering voor booking.com nog verder toenam. Iets regelen waar je officieel geen recht op hebt is iets wat ik service noem. Kortom zowel een aanbeveling voor booking.com als wederom een volgende stap voor Texas 2013 want de hotels zijn geboekt.

Korsakoff

Blogposten worden uit de meest alledaagse gebeurtenissen geboren. De grondslag van dit stukje is bv een link die Dennis mij vorig jaar reeds per email verstuurd. Het was een link naar dit artikel in het parool. Ik las het artikel dat over het nakende einde van Korsakoff ging, een underground club op de lijnbaansgracht die al sinds 1988 bestaat. Dennis wist dat ik hoer vroeger kwam en dat was de reden dat hij mij het artikel stuurde. Ik las het en mijn  gedachten gingen weer terug naar begin jaren 90 toen ik hier voor het eerst kwam. Korsakoff was een haveloze punk (toch wel mijn favoriete muziek) tent waar het nog stikte van de hanekammen. Bier kwam niet uit de tap maar uit flesjes en de prijzen lagen vele malen lager dan in de kroeg. na die eerste keer kwam ik hier nog vele malen en heb met namen mooie herinneringen aan een avond waar ik voor het eerst kennis maakte met het nummer Timebomb van Rancid.

Op een gegeven moment kwam ik niet meer in Korsakoff (het lag nogal uit de route) maar de club is nooit uit mijn herinneringen weggeweest. Toen ik wat gingen zoeken op het internet n.a.v. het artikel uit het Parool kwam ik er achter dat de club nog steeds alternatief was maar dat ook hier de house zijn intrede had gemaakt en het niet meer puur een punk tent was. Kennelijk was ik niet de enige punk liefhebber die de tent verlaten had en moesten ze een ander publiek gaan aanboren. Welnu dat is niet al te goed gelukt en over een jaar bestaat Korsakoff waarschijnlijk niet meer. Voor mij zal de club echter altijd een set van goede herinneringen achterlaten en kijk ik met plezier terug op de avonden dat ik er geweest ben.

Drive

Het huidige nummer

Al te veel post krijg ik niet. Ik heb geen abonnement op een krant en er hangt een Nee/Nee sticker op de brievenbus on alle reclamefolders en buurt krantjes te weren. De enige bladen die in mijn brievenbus vallen zijn de Management Team en de Computable, beide vrije keuze, en daarnaast de uitgaven van Zilveren Kruis, Nuon en andere leveranciers waar ik geen enkele behoefte aan heb maar niet weet hoe ik er van af kan komen.

Van de week lag er echter een nieuw blad in de brievenbus met de naam Drive. In eerste instantie vermoedde ik dat het een blad van een van de buren was dat door de postbode in de verkeerde brievenbus gedouwd was maar het bleek wel degelijk voor mij te zijn. Het was een uitgave van Leaseplan, de maatschappij waar mijn leaseauto vandaan komt, en was bedoeld voor alle lease rijders. Ik bladerde het blad snel door en kwam tot de conclusie dat ook deze in het rijtje van ongewenste bladen terecht kwam. En ja hoor, ook hier weer nergens de optie te vinden hoe je je kan afmelden. Gelukkig verschijnt deze maar twee maal per jaar maar weer een stukje ongewenste reclamefolder erbij waar ik niet van af kom.

Jack Reacher revisited

Enige tijd terug was Jack Reacher een mij volkomen onbekende naam. Totdat ik in de bioscoop zat en bij de trailers ook de nieuwe Tom Cruise film zag, die jawel, Jack Reacher heette. De trailer zag er dusdanig goed uit dat wij naar de film gingen en die was prima. Exit Jack Reacher op de korte blogpost na die ik schreef n.a.v. het bezoeken van de film. Ik kwam er later achter dat de film gebaseerd was op een serie boeken van Lee Child maar aangezien ik nog veel te veel boeken om te lezen heb had ik daar geen interesse in.

Op oud jaar kruiste ik echter wederom het pad van Jack aangezien mijn vader een van de boeken voor zijn verjaardag cadeau kreeg. Nog steeds trok ik me daar niets van aan maar toen een van de cadeau's tijdens de 12 dagen actie van Apple het eerste boek uit de serie, jachtveld, bleek te zijn veranderde ik van mening. Kennelijk had er ergens iemand besloten dat ik een Jack Reacher boek moest gaan lezen en ik besloot het dan ook maar op te geven. Ik begon dan aan de roman en ik kon hem eigenlijk niet meer wegleggen. In no time had ik het boek uit en het smaakte naar meer. Met een paar keer klikken op het internet had ik al snel de hele serie gedownload maar dat bleken in totaal zeventien boeken te zijn. Ik heb al meer boeken dan tijd om ze te lezen en nu is de situatie dus nog erger geworden.

Taken 2

In 2009 keek ik naar de voor mij volkomen onbekende film Taken en ik was erg onder de indruk van deze Amerikaans-Europese co-productie zoals je hier kunt lezen. Wat de film extra leuk maakte was dat hij in Europa speelde, om precies te zijn in Parijs. Toen een jaar later van dezelfde makers Unknown uitkwam met wederom Neeson in de hoofdrol ging ik deze natuurlijk weer kijken. De in Berlijn spelende thriller was erg goed maar haalde het niveau van Taken niet. Zie hier voor mijn stukje over deze film.

Dit jaar kwam echter het vervolg op Taken uit met als onverwachte titel Taken 2. Het verhaal speelde zich nu in Istanbul af, net zoals de vorige twee steden wederom een plaats waar ik geweest was. De film werd netjes gedownload en ik ging er eens goed voor zitten. Nu is het (bijna) altijd zo dat een tweede deel minder (soms stukken minder) is dan het eerste verhaal dus ik had geen ontzettend hoog gespannen verwachtingen. En inderdaad is Taken 2 een stuk minder dan het origineel en ook Unknown vond ik beter. Wat Taken 2 wel is, is een goede actie thriller waar ik met plezier naar gekeken heb. Mocht je nog een film willen gaan zien de komende tijd dan is Taken 2 een aanrader.

Taxi

De dames in de afgeladen vertrekhal

Mijn nichtje heeft de smaak van het op vakantie gaan kennelijk te pakken want samen met een vriendin had ze een vierdaagse trip naar Boedapest geboekt. vertrekt op donderdag, drie
nachten in een vier sterren hotel (van wie zou ze die voorkeur nou hebben) en terugkeer op zondag.

De vlucht was met Ryan air vanaf Eindhoven en tijdens de feestdagen hoorde ik dat de dames per bus naar Eindhoven zouden gaan. Ik was kennelijk overkomen door de goedgeefse sfeer van de feestdagen want ik bood mijn nichtje aan  om de dames naar Eindhoven te brengen, maar op voorwaarden dat het geen nacht of hele vroege vlucht was.

Ze hadden een vlucht van kwart over twaalf 's middags dus donderdagochtend om negen uur reed ik voor in Amstelveen om mijn nichtje op te pikken. Uiteraard moest er eerst nog wat bij de drogist gehaald worden voordat we haar vriendin oppikten en de rit naar Eindhoven inzetten. Het was een vlotte rit en we hadden het o.a. over de wereldreis van zes maanden die de vriendin van mijn nichtje had gemaakt. In no time stonden we dan ook op het vliegveld en bleken we meer dan genoeg tijd te hebben voor een koffie en een broodje. Ik werd door de vriendin van mijn nichtje getrakteerd als bedankje voor de rit en protesteren hielp niet zij betaalde. Daarna nam ik afscheid van de dames en wenste ze een hele fijne vakantie. De rit naar huis verliep even vlot als de rit naar Eindhoven en ik had mijn eerste goede daad voor 2013 er op zitten.

Nespresso variations II

Een jaar geleden schreef ik een bericht over de Nespresso variations. De strekking was dat deze koffie niet aan mij besteed was en dat ik er een volgende keer niet meer in zou trappen. Dit jaar waren er wederom (Nespresso doet het elk jaar) nieuwe variations in de aanbieding en ik liet mij wederom overhalen om ze te gaan proberen.

De variations 2012 stonden in het teken van de nootjes, er was hazelnoot, kokosnoot en macadamia in de aanbieding en ik bestelde van elk tien capsules. Inmiddels heb ik alle drie de smaken geprobeerd en de score is stukken beter dan vorig jaar. De hazelnoot was not my cup of tea maar de macadamia vond ik niet vies en de kokosnoot was eigenlijk gewoon lekker. Kortom ik ben er niet rouwig om dat ik mijn voornemen om de variations te kopen niet heb uitgevoerd en ga over een jaar gewoon weer de volgende set kopen.

Twin Peaks

Als je in Amerika in een restaurant gaat eten is dat restaurant vaak onderdeel van een keten. Sinds 2009 staan eigenlijk twee van die ketens op de kaart van te bezoeken plekken mocht er een filiaal in de buurt zijn. Als eerste was dat Fogo de Chao, de keten van fantastische Braziliaanse restaurants, mij destijds aangeraden door een hele goede vriendin. De tweede was volkomen toevallig. Na het shoppen in de grootste mall aan de oostkust moesten wij nog snel wat eten voor we weer verder zouden gaan en ons oog viel op een filiaal van Hooters. Van deze keten hadden wij voor het eerst gehoord in 1993 van de persoon die ons destijds naar de Banana Bungalow bracht, tot een bezoek kwam het toen echter niet.

Voor de komende mei vakantie werd er ook weer druk gekeken voor te bezoeken filialen. Voor Hooters is dat niet zo'n probleem maar Fogo de Chao is zeldzamer. Gelukkig bleken beide ketens goed vertegenwoordigd te zijn in de steden die we bezoeken dus dat is geregeld. Tijdens het zoeken naar restaurants in Hoston vond ik echter een voor mij nieuwe keten die een grote concurrent van Hooters bleek te zijn, het ging hier om Twin Peaks. deze keten bestaat sinds 2005 en is net als Hooters een sportsbar met serveersters in veel te krappe uniformpjes. Een gepland bezoek aan Hooters werd in de agenda dan ook meteen vervangen door een bezoek aan Twin Peaks, mij benieuwen wie de titanenstrijd gaat winnen.

NB: De menukaart ziet er in ieder geval iets beter uit dan die van Hooters, naast de burgers is er bv. ook forel te krijgen.

Gellukkig nieuwjaar

2012 eindigde voor mij zoals elk jaar want dan is mijn vader jarig. Dit jaar waren we daar 's middags al om hem zijn cadeau's te geven en gezamenlijk afscheid van het oude jaar te nemen onder het genot van een hapje en een drankje. Zoals de laatste jaren traditie was dat drankje een glas champagne van Moët et Chandon, wat mij betreft een van de betere champagnes.

Dit jaar werd mijn vader o.a. verblijd met een goede fles whisky (Dalwhinnie) en een van de Jack Reacher boeken en daarnaast werd hij ook nog de gelukkige bezitter van een Tom Tom. Tegen zes uur was het tijd om te vertrekken want iedereen had plannen voor oudejaarsnacht. Het was zoals altijd een leuke manier om het jaar af te sluiten.

Inmiddels is het 2013 en wens ik alle lezers van het blog een fantastisch jaar en bedank ik jullie voor het lezen van en reageren op mijn stukjes. We gaan dit jaar door de grens van de 2000 artikelen heen en dat is iets wat ik a) noot verwacht had en b) best wel trots op ben. Kortom het blog is het jaar goed begonnen, dat dat voor iedereen mag gelden.