Hotel traube

We verlieten Koblenz in onze bussen om naar de eindhalte van de zaterdag te rijden, vier sterren hotel traube in Löft. De rit verliep wederom voorspoedig en alle hulde aan onze chauffeur Sjors die geen gekke grappen maakte, af en toe best redelijk muziek draaide en ons prima op de hoogte hield van de voortgang van de rit en de uitstap plaatsen.

Na het uitstappen kregen we vlot de kamer sleutels overhandigd van de organisatrice's en konden we vlot naar onze kamer vertrekken. Nu had ik al enige twijfel over het sterren aantal dat het hotel zichzelf toediende maar de kamer bevestigde dat. Alles was nog in jaren zeventig stijl en niets was echt modern te noemen. Maar we hadden een goed bed, een schone kamer met douche en toilet en dan ben ik gewoon tevreden voor een overnachting waar slapen de voornaamste activiteit zal worden. Na het inspecteren van de kamer en het achterlaten van de tassen was het uiteraard tijd om de hotel bar te bezoeken. We hadden daar nog een mooi plaatsje aan de bar (de tafeltjes waren al aardig bezet door diverse collega;s) en bestelden wijn voor de dames en het plaatselijk bier voor de heren. De dag werd doorgenomen onder het genot van de eerste alcoholische versnaperingen en er werden alvast wat voorbereidingen genomen voor de afterparty voor na de avond excursie.

Koblenz

Een van de vele kerken in Koblenz

Terwijl het nog steeds regende werden we door onze bus afgezet in Koblenz men had daar gelukkig het overdekte winkelcentrum Lóhr center voor uitgezocht zodat we droog bleven. We gingen meteen zitten bij een tentje waar we koffie en thee konden bestellen en uiteraard gebak voor de liefhebbers. Daarna werd er wat gewinkeld waarbij vooral de supermarkt goed scoorde met producten als haarverf en cognac.

Gelukkig was het inmiddels droog geworden en konden we de stad zelf betreden. We maakten een wandeling door het winkelgebied waarbij er flink gefotografeerd en gewinkeld werd. De prijzen in Duitsland zijn een stuk aantrekkelijker dan bij ons dus vooral de dames in het gezelschap hadden het over geld verdienen. Op een gegeven ogenblik kwamen we op een pleintje terecht waar al wat kerst stalletjes stonden en we uiteraard een glühwein aanschaften en naar de plaatselijke fanfare stonden te luisteren. Uiteraard kwamen wij hier meerdere collega's tegen die hetzelfde goede plan hadden opgevat en het was een prettige pauze. We vertrokken iets eerder dan de rest want we hadden onderweg een Subway gespot en wouden nog een broodje eten voordat we de bus weer in gingen omdat we het avondeten niet voor acht uur verwachten. Bij de subway werd het drie keer tonijn en een keer kip. De broodjes werden genuttigd en we liepen terug naar het winkelcentrum om in de bus te stappen voor de laatste rit van de dag.

Amsterdam – Koblenz

Zaterdagochtend ging de wekker pas om zes uur vanwege het PV weekend in Duitsland. Pas in plaats van al omdat ik door een slimme logistieke keuze niet eerst naar Zaandam moest rijden om mijn reisgenoot op te halen maar omdat ik mijn auto op vrijdag bij hem had gestald zodat hij mij oppikte. Om zeven uur stond hij voor de deur en stapte ik in voor de rit naar Almere. Verzamelen aldaar was om kwart voor acht en de bussen zouden stipt om acht uur vertrekken voor het weekeind Duitsland. Dat laatste lukte uiteraard niet en we vertrokken met een kwartier vertraging richting Koblenz, de eerste halte op de route.

Alhoewel, de eerste halte, na een dikke twee uur rijden werd in Duitsland de eerste stop gemaakt bij Axxe in Solingen om de mensen de gelegenheid te geven een toilet te bezoeken, een kop koffie (of thee) te drinken en een broodje te eten. Na deze stop stapte iedereen de bus weer in voor het tweede gedeelte van de tocht naar Koblenz. Het weer was echter al wat slechter geworden tijdens de tussenstop en daarna werd het alleen maar slechter. De regen viel met bakken uit de Duitse hemel en dat beloofde weinig goeds voor ons bezoek aan Koblenz.

Joe Jackson

Joe Jackson and the bigger band/

Toen we rond kwart over acht de Melkweg betraden was het voorprogramma reeds afgelopen. Niet dat we daar echt rouwig om waren want voorprogramma's in het algemeen zijn meestal niet bijster en die van Joe Jackson liggen daar meestal nog een stukje onder. Ik was al een tijd niet in de Melkweg geweest en de zaal was enigszins verbouwd. De bar was wat veranderd en daarnaast was er nu ook aan de zijkant van de zaal een bar bijgekomen. Na dit in ons opgenomen te hebben zochten we een goed plekje en haalden een biertje om de tijd tot Joe begon door te komen.

Joe begon solo maar al gauw daarna kwamen de band leden op tot het podium gevuld was. naast violen was er deze keer ook een tuba en een accordeon aanwezig en we waren benieuwd wat voor arrangementen we te horen zouden krijgen. Een leuke verrassing was dat Lilian Vieira, de zangeres van Zuco103, een nummer mee kwam doen, het nummer dat zij ook op de laatste cd van Joe, The duke, had gezongen. Naast deze verrassing werden er ook een hoop nummers gespeeld die we lang niet meer gehoord hadden en voor de toegift begon waren we al erg tevreden. De toegift begon met Is she really going out with him met als instrumenten tuba en accordeon, daarna kwamen langzaam de overige muzikanten het podium op zodat op het eind de volledige band stond te spelen. Het laatste nummer  van de toegift ging precies omgekeerd en het ene na het andere bandlid verliet het podium tot alleen Joe overbleef op keyboards. Na afloop namen we nog een biertje in Reynders om de show van bijna twee uur mee af te sluiten. We waren het roerend met elkaar eens, het was wederom top geweest en de volgende keer zijn we er gewoon weer bij!

Saigon café

Pho

Afgelopen vrijdag zou ik met een oud collega naar een concert van Joe Jackson gaan en dat betekent uiteraard eerst uit eten gaan. Deze keer was de logistiek wat lastiger want mijn auto moest in Zaandam blijven i.v.m. een weekend trip naar Duitsland. Hij kon mij echter in Zaandam oppikken zodat alles alsnog op de spreekwoordelijke rolletjes kon verlopen. Zodoende zaten we netjes op tijd aan tafel bij Saigon café in de Leidsestraat om te kijken of de recensie van Johannes van Dam klopte ondanks de negatieve berichten die hij later over Saigon hoorde.

Het meisje dat ons bediende kreeg een ruimte bestelling mee naar de keuken. We namen twee maal saté (kip en varken) en twee maal koude wraps (garnaal & varken en rund) en bestelden als hoofdgerecht uiteraard pho, de befaamde Vietnamese noodle  soep. Daarbij namen we een flesje witte wijn en bereiden ons voor op de dingen die komen zouden gaan. Welnu uiteraard kwam de wijn als eerste maar toen zag je dat onze dame nog niet zo lang in de horeca werkte want het begrip proeven bij wijn was haar onbekend. Met wat coaching van ons werd het prima opgelost maar daarna kwam de cheffin haar nog even bijpraten over hoe dat nu allemaal precies moest. Erg netjes dat er zo opgelet wordt hoe alles loopt in het restaurant.

Het eten was erg goed, de voorgerechten waren mooi waarbij de kip van het varken won in de categorie saté en de de varken en garnalen combi het won van de koe in de categorie wraps. Toen de pho arriveerde keken we wel even op. Het was een grote kom met de noodle soep met daarnaast drie sausjes (sambal, zoetzuur en zwarte bonen) en een bordje groenten met taugé, Mexicaans koriander, Thaise basilicum, taugé, pepertjes.en partjes limoen. Het principe was vrij simpel, gooi in de pho wat je lekker vind in de hoeveelheden die je lekker vindt en geniet. Welnu dat laatste deden wij want de pho was heerlijk. Na uiteraard een dessert voor mijn ex-collega en espresso voor ons beiden. Met goed gevulde magen en een prettige rekening (80 euro inclusief fooi) begaven wij ons naar de melkweg voor het tweede gedeelte van de avond.

Geen ongeluk

Nu beschouw ik mijzelf als een veilige chauffeur, ik heb nog geen ongeluk veroorzaakt en de enige deuk die ik ooit heb gehad is door een windvlaag veroorzaakt die een portier uit zijn voegen trok.

Vandaag was er echter een dame die een poging deed om mijn record om zeep te helpen. Ik moest afslaan en stond netjes te wachten voor een auto van de andere kant die dezelfde bocht om wou. Een dame stond netjes stil om te wachten tot de auto´s gepasseerd waren. De andere auto was gepasseerd en ik begon op te rijden toen de dame vrolijk begon met oversteken. Uiteraard stopte ik netjes want om iemand plat te rijden was nu niet echt mijn bedoeling. De dame keek op toen ik stopte en schrok zich het heen en weer. Ze had mij duidelijk niet gezien en aangezien mijn Prius geen geluid maakt ook niet gehoord. Ze stak verder over maar bleef naar mijn auto kijken. Toen ik wegreed en nog steeds geen geluid produceerde zag je haar hoofdschuddend nadenken over de gevaren van geluidloze auto´s. Maar ja als puntje bij paaltje komt moet je gewoon goed uitkijken als je oversteekt en niet vertrouwen op je oren.

Weekend in Duitsland

Een hele goede morgen vanuit hotel Traube in Löf waar ik op dit moment verblijf. Aangezien het hotel geen wifi heeft zal er met de vakantie verslagen gewacht moeten worden tot we weer terug in Nederland zijn.

Het weekend is in ieder geval erg gezellig zoals jullie straks aan de rapportage kunnen zien.

Beurs voorbereidingen

In het weekeind van 3 en 4 november was er weer een comic beurs en voor het eerst in jaren zou Dennis daar naar toe gaan. Alleen zou hij deze keer alleen (nu ja alleen, Frank& Simon gaan uiteraard ook) gaan want ik zat dat weekend in Duitsland. De voorbereidingen waren minimaal, Dennis kwam op donderdag langs om de auto in te laden maar dat duurde maar heel even. De meeste tijd besteedden wij aan het eten bij Suvarnaphum ons favoriete Thaise restaurant en niet aan het selecteren van de comics en andere artikelen.

Bij Suvarnaphum werden we hartelijk begroet door eigenaresse Mem en twee bekenden van mij die daar ook aan het eten waren. We kregen een mooi tafeltje bij het raam en na bestuderen van de kaart werden er twee klassiekers uitgekozen. De kip in cocos en de Thaise rundvlees salade. Dit vergezeld van een Chang en  een cola light zorgde voor een uitstekende maaltijd. Afgesloten met een thee en een koffie reden we daarna naar mijn huis om vlot de auto te laden en daarna afscheid te nemen. Ik voor de trip naar Duitsland, Dennis voor de reis naar Beverwijk.

Laatste avond in de roode baron

Zoals al eerder vermeld stopt de roode baron er per 1 november mee. Met een aantal mensen hadden we dan ook afgesproken om op 31 oktober (Halloween) een laatste bezoek te brengen aan ons stamcafé waar we tien jaar doorgebracht hadden,.

Het was wel even wennen bij binnenkomst. Sommige dingen waren als vanouds zoals de grote ronde tafel voor het raam waar eten op stond (deze keer onder andere een pan met mosselen) en er was een grote groep bekenden. Andere dingen waren best wel even slikken. Zo was de tap reeds afgesloten en kregen de bierdrinkers hun bier uit flesjes. De gokkast was al weggehaald maar veel erger, de muziek installatie was ook reeds verdwenen. Dat betekende dat ik geen dj kon spelen maar dat er karaoke op de tv stond te spelen. Daar werd dan wel weer luidkeels (en redelijk zuiver) op meegezongen maar toch.

De avond was erg gezellig en de stemming zat er goed in ondanks dat het een soort afscheid was. Aangezien de volgende dag een werkdag betrof ging ik betijds naar huis afscheid nemend van de eigenaresse en de anderen. Via foursquare en facebook zijn we aan elkaar gelinkt dus als iemand een leuke nieuwe kroeg vind kan hij de anderen op de hoogte houden en kunnen die eens kijken of ze het ook wat vinden. Voorlopig heeft echter nog niemand een idee wat de nieuwe stamkroeg gaat worden dus dat kan best wel een tijdje gaan duren.

Vluchtstrook rijders

Toen ik door de regen naar mijn werk reed wist ik al hoe laat het zou zijn. Zodra er een druppel regen op de weg valt raken alle bestuurders in een soort van gezamenlijke stress en stijgen de files navenant. Deze dag was niet anders dan andere dagen en tegen de tijd dat ik de A1 bereikte was het file tijd.

Een van de dingen waar ik me dan altijd heel erg aan erger zijn die mensen die dan een of zelfs meerdere kilometers over de vluchtstrook rijden omdat ze aan het eind van die rit de afslag moeten nemen. Zo zag ik vandaag ook weer een chauffeur de vluchtstrook op duiken terwijl hij nog meerdere kilometers tot de vlucht strook moest. Alleen moest ik binnen twintig seconden heel erg glimlachen want toen reed er een motoragent met sirene en knipperlicht over diezelfde vluchtstrook. En ja hoor toen ik voorbij de afslag kwam zag ik daar de desbetreffende chauffeur staan met twee motor agenten bij zich. Boontje komt om zijn loontje zoals dat zo mooi heet.