Beale Street

In Memphis koop je een big ass beer!

Beale Street. Het werd door iedereen als de ultieme plek voor uitgaan gezien. We waren dus erg benieuwd wat dit ging worden en om 20.00 uur parkeerden we (met behulp van een bijzonder behulpzame Amerikaan) de auto op een parkeerplaats in de buurt en liepen naar Beale Street toe. De tip die we hadden gehad (diverse malen) was om een "big ass beer" te kopen en dan Beale Street af te lopen om te luisteren waar de beste muziek was en daar dan neer te strijken. Dat leek ons niet alleen een goed idee, maar ook een bijzondere ervaring (ik had in dat kader mijn oog laten vallen op een big ass San Pellegrino, maar dat mocht de pret niet drukken...). Maar wat schetste onze verbazing: wij hadden een ongelofelijk lange straat verwacht met allerlei plekken waar muziek losbarstte, een beetje lijkend op Broadway in Nashville. Maar dat was het zeker niet. Muziek was er genoeg, maar Beale Street is echt heel erg klein. En ook vond ik de sfeer wat opgefokter dan ik in Nashville beleefd had. Hoewel de Juke Joints waar we langs liepen goed op stoom kwamen, belsoten we uiteindelijk om onze tenten op te slaan in het Blues City Cafe. Daar speelde een band van drie mensen allerlei nummers van The Million Dollar Quartet (Elvis Presley, Carl Perkins, Johnny Cash en Jerry Lee Lewis), waarbij de nadruk tijdens de twee sets die wij hebben gezien op Johnny Cash lag (en waar we leerden dat Johnny Cash maximaal vier niet verdrietige liedjes geschreven en uitgebracht heeft :-)). De band speelde erg goed, hoewel ik zelf vond dat de zanger wat teveel aan het praten was, maar daar hadden de anderen geen last van. Het personeel was daarentegen wat minder "up to the task", want we hadden een ongelofelijk chagrijnig wijf dat ons hielp. Uiteindelijk jammer voor haar, want dat betekende geen fooi, als je zo tegen mensen gaat doen (zelfs trucs als 9 losse dollars terug geven als wisselgeld brachten voor haar geen soelaas :-)). Rond half twaalf taaiden we af, met de conclusie dat we met wat we nu gezien hadden Nashville aanzienlijk leuker vonden dan Memphis, maar ook in ogenschouw nemend dat we in Nashville 4 dagen hadden en in Memphis krap een dag, dat zal de stad zeker geen recht aan doen.

Woensdag op naar Saint Louis!

Outback Steakhouse

Ons diner bij in de Outback

Na een flinke autorit, Graceland en Sun Studio, begon de energie wel wat weg te zakken. Tijd om de reserves weer op te laden voordat we naar Beale Street zouden vertrekken. De keus voor ons diner was gevallen op Outback Steakhouse.  Verrassend genoeg is de specialiteit daar biefstuk en door mijn bezoek in Las Vegas aan deze keten dat ze die erg goed klaar konden maken. En ook dat de porties niet zo schrikbarend groot waren. Onze ober deze avond was Kevin, een boom van een kerel, die ons goed wegwijz maakte door de kaart van Outback. We namen wat kleine voorafjes (uiensoep en tonijn) om de smaak papillen wat uit te dagen, om daarna ons te storten op biefstuk die tot perfectie gebakken was (voor de kenners, een serieuze uitdager voor Loetje, die het op punten nog net weet te winnen in mijn beleving). Het was dan ook niet verwonderlijk dat alle bordjes schoon op naar de keuken terug gingen. En door de normale portionering, was er ook nog ruimte voor een dessert, waarbij Simon en ik ons lieten verleiden tot de Key Lime Pie, die inderdaad beter was dan hetgeen we op Key West gegeten hadden.

Dit alles in een bijzonder ongedwongen sfeer, een manager van de zaak die wel aanwezig was, maar op een hele leuke manier met gasten en personeel om ging en een topper als ober was het een geslaagd diner. Nu op naar Beale Street (waar we voor Kevin een "big ass beer" moesten nemen, wat lastig voor mij als geheel onthouder :-)).

Sun Studio

Het mekka van de rock n roll muziek!

Onder het genot van enig samenzang van Elvis liederen, reden we direct van Graceland naar Sun Studio. Dat was een korte rit, het duurde langer om de juiste ingang naar de parkeerplaats achter Sun Studio te vinden, want die was goed verstopt, in ieder geval voor mij, want ik reed er drie keer langs voordat ik de Jeep naar binnen kon slingeren. Toen we Sun Studio binnen liepen leek het er even op dat we bij de bejaardensoos binnen waren gekomen, want de gemiddelde leeftijd van de deelnemers aan de toer lag ruim boven de 70 jaar. Maar het zorgde er ook voor dat we niet met de eerstkomende rondleiding mee konden, dat werd een half uurtje later. Geen punt, want we konden aan de "bar" die nog grotendeels authentiek was een aantal versnaperingen gebruiken. Voor Simon en Frank werd er door Ray (wat een meisje bleek te zijn en later ook onze gids) zelfs een verse pot koffie gezet. En konden we ook de gift shop eens goed bekijken, waarin we natuurlijk als echt Nederlanders onze ogen lieten vallen op de aanbiedingen (vier T-Shirts halen en drie betalen en caps voor de halve prijs). Wat ons ook allemaal direct opviel was de "goede sfeer" die bij Sun Studio hing. Het is moeilijk te beschrijven, maar je ademt hier echt de lucht die door rock n roll grootheden als Johnny Cash, Carl Perkins, Jerry Lee Lewis en Elvis Presley ook ingeademd is, en in recentere tijden bijvoorbeeld door de heren van U2. Maar het was er ook erg relaxed en ongedwongen en de mensen die er werken zijn lekker ad rem en je kunt er een grap mee maken. Je voelt je direct thuis en dat maakt de setting voor een leuke toer precies zoals hij moet zijn.

Op de foto met Ray van Sun Records

De toer zelf dan. In dit soort gevallen valt of staat dat toch echt met de gids die de toer verzorgt. Die kan zoiets maken of breken, want de rondleiding zelf beslaat namelijk om precies te zijn twee locaties (vooruit, drie, als je het kantoortje van de secretaresse meerekent). Wij hadden het erg met Ray getroffen, want zij kon zich echt helemaal inleven in de geschiedenis van Sun Studio. In principe is de toer niets anders dan een aantal vitrines waar zaken in tentoongesteld worden, zoals oude gitaren, foto's platen (kamer 1) en de opname studie die nog steeds gebruikt wordt (kamer 2). Maar als zij er dan enthousiast over ging praten, een dansje ging doen en uit volle borst meezingen, dan gaat het allemaal voor je leven en als je je ogen dichtdoet dan kun je je voorstellen dat je naast Johnny Cash staat, terwijl hij Folsom Prison Blues aan het opnemen is. Een weetje daarvan is bijvoorbeels dat Cash een heel specifiek geluid op zijn gitaar wist te bewerkstelligen door een dollar biljet onder de snaren van de hals van zijn gitaar te stoppen, omdat hij geen geld voor een steel guitar had. En als hoogtepunt mochten we op het laatst op de foto met de microfoon waar alle grootheden hun nummers in hadden gezongen, de kop ervan was wat lam, maar met zo een relikwie moet je natuurlijk op de gevoelige plaat!

Al met al een bijzonder geslaagd bezoek, trek er twee uurtjes voor uit als je in Memphis bent en je zult zeker niet teleurgesteld worden. Sterker nog, je gaat met een grote lach op je gezicht hier weg! Rock n Roll!!!

Graceland

Bij aankomst in Graceland

Het optrekje van wijlen Elvis Presley lag op ongeveer een kwartier rijden van ons hotel. Op de parkeerplaats aangekomen, zagen we dat het niet bijster druk ging zijn. Dat werd bevestigd bij het loket waar we onze kaartjes moesten halen, daar werd namelijk aangegeven dat we op ieder moment dat we wilden we op de toer van Graceland konden gaan, terwijl je normaal vast zit aan een bepaald tijdsslot. Dus we hadden nog even tijd om snel een hapje te eten. Die bleken we ook nodig te hebben, want het personeel in Rockabilly's Diner was niet het snuggerste wat we ooit tegen zijn gekomen de afgelopen dagen. Maar wat je er wel kunt krijgen is de gegrilde sandwich met pindakaas en banaan, een favoriet van de King (hij at er veel van, dat kon je ook wel goed zijn in zijn laatste dagen :-)). Na hier bijgetankt te hebben, stapten we in de bus om de weg over te steken, zetten we de koptelefoons op die we gekregen hadden bij het instappen en drukten op de "play" knop om deze audio toer van Graceland te starten.

Het graf van Elvis

Het huis was niet extreem groot. Als je het vergelijkt met de mega gebouwen die de supersterren van deze tijd neerzetten is het zelfs een beetje aan de kleine kant. Zeker als je nog in ogenschouw neemt dat Elvis ook nog zijn halve familie in het huis erbij liet wonen. Maar je moet het natuurlijk in de tijdsgeest zien, zeg maar de periode tussen 1960 en 1977. Dat geldt ook voor de inrichting die er gekozen is, want persoonlijk vond ik het van een ongelofelijke lelijkheid getuigen. Natuurlijk, je ziet dat het allemaal erg duur en erg kwalitatief goed spul is en Elvis had in die tijd echt het nieuwste van het nieuwste op gadget gebied en dan ook nog in een hoeveelheden waar je eng van werd (plus natuurlijk de gouden kranen in de badkamer.....), maar hoewel het zeker erg duur zal zijn geweest is het woord dat het meest bij me boven komt drijven "kitsch". Wat op mij echter een enorme indruk maakte was een gebouw naast het huis, te weten de "trophee room". In deze kamer zijn alle gouden en platina platen opgehangen, evenals een heel aantal andere zaken die de prestaties van The King laten zien. Denk daarbij ook aan de films die hij gemaakt heeft, de grote concerten die hij gegeven heeft en alle goede doelen die hij ondersteunde. Dan zie je pas wat een indruk Elvis op de wereld gemaakt heeft. Dat wordt nog even voorgezet in de Racket Ball Room, waar een uitstalling is van kleren en platen en voornamelijk de focus legt op de mega concerten die Elvis gedaan heeft, zoals Aloha from Hawaii, waar wereldwijd meer dan 1,5 miljard mensen live naar gekeken hebben, onvoorstelbaar!!!! De toer eindigt bij het graf van Elvis, waar fans nog dagelijk zaken bijzetten, van bloemen tot beren tot brieven en zelfgemaakte knutselwerken. Hoewel hij inmiddels al 35 jaar overleden is, leeft Elvis nog steeds bij velen door.

Na het landgoed gezien te hebben keerden we terug voor wat kleinere tentoonstellingen, zoals de auto verzameling (deze man had flink wat coole auto's!!) en het vliegtuig van Elvis, de Lisa Marie. Ook allebei erg leuk, maar wel klein. Na deze gezien te hebben, hadden we de hoogtepunten wel gezien (je kon ook nog naar twee films kijken van concerten) en vertrokken we naar de volgende plek in Memphis die voor ons een "must see"  was, namelijk Sun Studios

De reis naar Memphis

Een echt ouderwets pompstation

Dinsdagochtend was het tijd voor de eerste "roadtrip" van deze vakantie. Met hulde aan René voor zijn opofferingsgezindheid vertrokken we om half acht vanuit Nashville naar Memphis. Geheel onverwacht stuurde het navigatie systeem ons door enkele binnenwijken van Nashville, terwijl we al snel een snelweg passeerden met daarop het bord "Memphis, 220 miles". Dat voelde niet goed en Rene wist in een korte periode ten tweede malen hulde te vergaren door de navigatie te overrulen en het bord te volgen ipv naar de navigatie te kijken. Dat bleek een uitstekende insteek, want onderzoek van Simon leerde dat de instellingen niet op snelste tijd, maar op kortste afstand ingesteld stond! De reis ging verder voorspoedig, we moesten een maal van de weg af voor een plaspauze en eenmaal om te tanken. Dat laatste was wel een gebeurtenis, want we kwamen bij een echt ouderwets Amerikaans pompstation uit, waar je niet in de keuken wilde kijken hoe de snacks klaargemaakt werden. Een uur later kwamen we al in Memphis aan, en het Hampton Inn vonden we na het slechts een keer gepasseerd te hebben :-). We waren erg vroeg (half een), maar gelukkig waren de kamers al klaar. Dus snel de spullen boven neerleggen en op naar Graceland.

Laatste avond in Nashville

Nancho vulkaan bij Jimmy Buffet

De laatste avond in Nashville werd op twee belangrijke locatie doorgebracht, te weten Margaritaville en The Second Fiddle. Maar voordat we daar kwamen, brachten we eerst nog even een bezoek aan Boots County, om te kijken of er cowboy laarzen gekocht moesten worden gezien de heerlijke aanbieding "buy one, get two free". Bijna niet te verslaan natuurlijk, maar dan moeten de laarzen wel mooi zijn en ook nog lekker zitten en een combi van deze facetten voor drie paar konden we helaas niet vinden :-(. Daarom maar door naar Jimmy Buffet's Margaritaville Ook deze tip hadden we gehad van Michael, de vader van Thymo. Zelfs op maandagvond was het daar nog erg druk, maar een tafel voor vier jonge goden uit Nederland kon nog wel gevonden worden. Als voorgerecht bestelden we de Nancho Vulcano en kregen te horen dat deze best wel groot was. Dat was geen probleem, want we wilden hem toch met zijn vieren opeten. Nou, dat viel tegen, het was wel een probleem, want het was echt een gigantische berg nancho's met cheddar, bonen, salsa, jalapeno, bosui en sour cream. En zelfs met zijn vieren kregen we die niet weggewerkt.

Ik voel me net Wickie de Viking

Daarna volgende fajitas voor Simon, fried chicken voor Frank en Jambalaya voor Rene en mij. Allemaal erg lekker, maar al met al te grote porties, wat betekende dat Rene als enige zijn bordje leeg at (grote jongen!!!!), en dat voor de anderen de uitspraak "eet dan in ieder geval je vlees op"  gold. Het dessert viel deze keer dan ook spreekwoordelijk van tafel. We waren eigenlijk net op het moment aangekomen dat we weg wilden gaan, toen er een vrouwelijke piraat op stelten (jaja, je leest het goed) bij ons aan tafel kwam staan, die voor iedereen een hoed van ballonnen aan het maken was. En op vakantie ontkom je er dan niet aan om hier even aan mee te doen. Rene kreeg een papegaai op zijn hoofd, Simon een soort DNA string, Frank een landshark en ik was helemaal de gelukkige, want voor mij werd er een viking helm (rood) gemaakt inclusief de hoorns (blauw) en haar (geel). En het geheel was natuurlijk niet af zonder dat ik er een zwaard bij kreeg. Al met al was deze piraat bijna een half uur bezig om alle hoeden voor ons te maken en we moesten dan ook plechtig beloven om er zorgvuldig mee om te gaan en er een hele avond lol van te hebben. Dat beloofden we ook, met als toevoeging dat we dat zeker gingen doen tot aan de deur van het restaurant. En daar hebben we ons ook echt aan gehouden, want zodra we buiten waren, had Simon zijn item al weggegeven en binnen twee minuten volgden de anderen ook. Maar wat wel zeker was: de mensen aan wie we de ballonnen hebben gegeven, hebben er heel erg veel plezier van gehad, zo dronken waren ze namelijk allemaal wel!!!

Na het eten nog even honky tonking bij The second Fiddle en daarna ons klaar maken voor de reis naar Memphis, morgenochtend half acht rijden we strak weg. Elvis, here we come!

On the radio

Ozzy rocks!!!

Als je een tijdje op weg bent in de auto, is een beetje muziek natuurlijk wel lekker. In Nashville en omgeving is het natuurlijk grotendeels country wat de klok slaat, in heel veel verschillende soorten. Dat vinden we natuurlijk, zeker hier in de streek, leuk om een paar keer naar te luisteren, maar uiteindelijk komt de voorkeur voor hardrock toch altijd snel weer boven drijven. Nu zijn er hier heel veel radio stations om naar te luisteren, dus het duurde even voordat we de juiste gevonden hadden, maar op dit moment kiezen we voorlopig als radio station van de vakantie Ozzy's Boneyard. Een radio station dat het spectrum afdekt van klassiekers als AC/DC en Kiss tot aan Motorhead en Death Angel. Prima om naar te luisteren, omdat ook niet alleen alle bekende krakers van deze bands gedraaid worden, maar ook hele goede, maar minder bekende nummers. Nog niet duidelijk of ik de Boneyard ook in Nederland kan ontvangen, maar als dat zo is zal hij wel een plekje in mijn Sonos krijgen bij het lijstje "favorieten". Ik laat het jullie weten!!

Diverse ochtend in Nashville

De dames van LuLuLemon, bijna alles konden ze vinden!

Maandagochtend is onze laatste ochtend in Nashville (morgen vertrekken we vroeg naar Memphis). Deze keer stond er een verscheidenheid van activiteiten op het programma, beginnende met een bezoek aan de Pancake Pantry, door velen gezien als de beste ontbijtplek van Nashville. Het was er in ieder geval goed druk, maar toch was er direct een plekje voor ons vrij. Het merendeel van het gezelschap besloot om voor de specialiteit van het huis te gaan, en dat zijn sweet potato pancakes,  overgoten door een kaneel siroop en een klontje zelfgeklopte zoute boter "on the side". En inderdaad, die zijn erg goed en bijzonder aan te raden. Het zorgt er ook voor dat je met een zeer goed gevulde maag aan de dag begint! Na het ontbijt pasten we een extra activiteit in, namelijk een bezoek aan Lululemon Athletica in Nashville, om een paar kledingstukken te kopen die op de lijst stonden die Ans me meegegeven had stonden. We werden bijzonder vriendelijk door het personeel geholpen, die vonden het helemaal geweldig dat a) er bezoek uit Nederland naar hen toe was gekomen en b) dat ik als man de moeite nam om voor mijn vrouw deze kleding te komen kopen ("that is sooooo sweet"). Ach ja, zo ben ik nu eenmaal, he :-).

Helaas weinig te vinden bij The Great Escape

Na deze tussenstop reden we naar heel iets anders, namelijk naar The Great Escape. Dit is een winkel die veel verzamelobjecten verkoopt, zoals speelgoed, cd's, vinyl LP's, DVD's, boeken en .... comics! Nu is mijn interesse daarin wel tot een nulpunt gedaald, maar de anderen wilden toch nog erg graag een bezoek brengen. Helaas bleek dat toch op een kleine teleurstelling uit te lopen, want bijna alles wat men op het netvlies had om te kopen, bleek er niet te zijn. Uiteindelijk werden er twee comics en twee graphic novels gekocht en dat was de hele score. Dat is toch wel anders dan in 1993, toen we echt met drie extra gekochte tassen vol comics weer naar Nederland terug vertrokken. Times, they are a-changing! Hierna vertrokken we nog naar de Opry Mills om daar het winkel monster Frank los te laten en na deze mall nog eenmaal helemaal rond te zijn gegaan, was het winkelen voor even gedaan, met de nodige aankopen, waaronder wonder boven wonder deze keer veel broeken!

Nu even naar het hotel om uit te rusten (we hebben twee uurtjes in de planning over), voordat we weer naar Broadway vertrekken!

Mammetjes

Hadden we op een vorige reis de "Hannetjes"  (gevleugelde uitspraken van onze voormalig comic leverancier Han Slotema), deze reis passeren er een aantal "Mammetjes" de revue. Dat zijn uitspraken van onze moeders die in de loop der jaren gedaan zijn. Om er een paar te noemen die we de afgelopen dagen gehoord hebben:

- Als je geen trek meer hebt, eet dan in ieder geval je vlees op (werkt goed bij barbecue restaurants);
- Als je niet kan slapen, blijf dan wel liggen, dan rust je uit (werkt goed bij jetlag om 4 uur 's ochtends);
- Waar het naar binnen gaat ligt ook geen matje (werkt goed bij gebruik lelijk bestek bij je ontbijt);
- Dan doe je het toch gewoon zonder zin (werkt goed als je iets moet doen waar je geen zin in hebt).

We willen alle moeders bedanken voor deze wijze levenslessen die ze ons in de loop der jaren mee hebben gegeven en waar we nu een jaar of veertig uiteindelijk de vruchten van gaan plukken :-)!!

Honky Tonks en Bars in Nashville

Volendamse aanwezigheid in de Wildhorse!

De Wildhorse Saloon is een grote tent, waar ook best forse concerten gegeven kunnen worden (a la Paradiso of Melkweg). Deze avond was dat niet het geval, ondanks de zes dollar cover charge die we moesten betalen om binnen te komen, want alle tafeltjes om te eten stonden er nog en de dansvloer was met hekjes afgeschermd en was voornamelijk voorbestemd om aan line dancing te doen, er was zelf een dame die al deze dansen begeleiden en waar je ook op gezette tijden samen mee kon oefenen. De optredende artiest was Jamie Grooms en zijn begeleidingdband de Catfish Johnson Band. er werd diverse malen aangegeven dat Jamie net een platencontract bij Sony had getekend en dat kon je ook wel horen. Tenminste, als je er was, want anders dan op de begane grond (op de twee verdiepingen balkons zat niemand) waren er niet heel veel mensen. We aten voor het eerst echte southern cooking, dat betekende barbecue en in hele grote porties!!! Hulde voor Rene die als enige het voor elkaar kreeg om zijn bordje schoon leeg te krijgen. Het was een erg geslaagd bezoek, dat bijna nog verpest werd doordat er een rekening kwam voor de bierglazen die we als "aandenken"  mee naar huis mochten nemen (tegen betaling van 10 dollar per glas), maar gelukkig bleek dat een misverstand te zijn en werd e.e.a. weer snel van de rekening gehaald.

In Layla's was het goed toeven!

Na de Wildhorse liepen we terug over Broadway terug en doken we even binnen bij de Honky Tonk Central. Een veel kleiner podium waarop minder bekende artiesten hun liederen ten gehoren brachten, maar zeker niet minder gezellig. We leerden onder andere waarom er een plastic scherm om de drummer heen stond (kennelijk voor het geluid, niet voor het tegenhouden van de flessen die het podium opgegooid worden :-)). Een half uur later was de band klaar en ging het een uurtje duren voordat het podium omgebouwd was voor de volgende band. Tijd voor ons om naar de volgende bar te gaan. Dat werd Layla's Bluegrass Inn, waar wat mij betreft de beste band van de avond stond te spelen. Wel een ongelofelijk zooitje ongeregeld bij elkaar, want er stonden een hippie, cowboy en een punkster bij elkaar op het podium, aangevuld met een kerel op een viool die zo uit de garage weg was gelopen, een drummer die we haast niet gezien hebben en nog een cowboy die zijn gitaar alleen als steel guitar gebruikte en de hele tijd op een stoel bleef zitten. Maar een geluid dat eruit kwam......dat was zelfs genoeg om Rene op enig moment aan het dansen te krijgen (kan ook de enigszins beschonken dame zijn die aan zijn arm begon te trekken, maar toch :-)).

Na onze tijd bij Layla's begon het vroege opstaan erin te hakken, en was het tijd om het Best Western weer op te gaan zoeken. Maar gelukkig staat er morgen nog een bezoekje aan Broadway op, eens kijken of we dan bijvoorbeeld Tootsies binnen kunnen komen!