Op naar Nashville

Ook de vlucht naar Nashville ging op tijd

Bij het verlaten van het vliegtuig liep er even iets spaak. Frank kwam erachter dat hij zijn Nook vergeten was mee te nemen en speerde weer terug naar het vliegtuig, terwijl wij al bijna bij de douane waren. Terwijl Frank al weg was, deed Simon toch nog even een controle op de tas en wat bleek: de Nook zat er gewoon in. Kan gebeuren, zorgde er alleen wel voor dat we helemaal achteraan in de rij aan mochten sluiten, waardoor het wat langer duurde voordat we onze bagage van de band konden halen. Maar goed, we hadden twee uur overstap tijd, dus geen stress. Die was er wel even bij het oppikken van de bagage, want mijn tas lag niet op de band. Wat bleek? Een vriendelijk medewerker van het vliegveld had gezien dat hij al een tijd rondgegaan was en hem vast van de band afgepakt en elders neergelegd. Pffff......aardig bedacht, maar NOOIT MEER DOEN!!!! Na het ophalen van de bagage mochten we deze 30 meter verderop weer inleveren aan de "domestic" zijde van het vliegveld en mochten we weer door een tassen controle.

Dit was gelukkig geen onderdeel van de willekeurige controle

Hoe ik tussen de douane controle en hier iets in mijn tas had moeten krijgen was mij een raadsel, maar het is voor onze eigen veiligheid zullen we maar zeggen. Hoewel, ik werd door het scan apparaat geselecteerd voor een willekeurige controle, waarvoor ik even apart moest komen, maar doordat iemand anders een vraag stelde over haar schoenen, heeft niemand mij ooit nog op die controle aangesproken. Op het vliegveld deed ik mijn eerste aankoop, een cap van de Minnesota Twins (scratch 1 van mijn wish list), waarna we een fikse wandeling naar gate A10 maakten. We hadden een stuk af kunnen steken, maar tijd zat en zo zie je nog eens iets van de wereld :-). Het vliegtuig zou om 17.35 vertrekken, wij waren er om 17.05 en niemand maakte ook maar enige aanstalte om te boarden, dat feest begon uiteindelijk om 17.25 uur. Kon ook, want het vliegtuig bleek uiteindelijk een maximum capaciteit van 50 mensen te hebben. Deze keer had ik erge pech, want ik mocht plaats nemen naast een Amerikaan die eigenlijk twee stoelen geboekt had moeten hebben, delen van zijn buik hingen namelijk over mijn stoel en daar heb ik me bijna twee uur omheen moeten worstelen. Ik kan je verzekeren, dat is geen pretje, ik kwam het vliegtuig uit met een giga pijn in mijn rug. Gelukkig werd het wat verzacht door een olijkste stewardess die ik ooit ben tegengekomen, die is haar carriere in de stand up comedy echt misgelopen.

Helemaal strak op tijd, om 19.45 uur, arriveerde we in Nashville. Deze keer een klein vliegveld waar we zo doorheen waren en we onze auto op konden gaan halen.

De reis naar Minneapolis

Als start een noodles gerecht op Schiphol

Vrijdagochtend toch weer een klein beetje gespannen. Na alle ellende van donderdag met het verkeerde ticket wilden we voor alle zekerheid toch bijtijds op Schiphol zijn. Dat lukte uitstekend, want Ans, Daan en Jeroen brachten ons vliegensvlug naar incheck balie 17 en na een paar afscheidsknuffels liepen Simon, Frank, René en ik naar de KLM dame die ons verder ging helpen om de bagage aan boord te krijgen. Dat ging supersnel en om 11 uur waren we al (tijdelijk van onze spullen af). Omdat we inmiddels toch wel weten dat het vliegtuigvoedsel niet altijd even goed is, besloten we onze lunch op Schiphol te gebruiken, bij de Noodles Bar. En dat was een prima set, ik had zelf al meerdere malen bij het zusje van de Noodles Bar gegeten (de Sushi Bar) en beiden zijn van uitstekende kwaliteit. Deze keer twee keer zalm, een keer kip en een keer garnalen, en alle bakken gingen schoon leeg (zeker met een scheutje extra "hot sauce" toegevoegd). Echte aanrader voor je het vliegtuig instapt.

DL0247 bracht ons naar Minneapolis

Dat laatste deden wij om half een, terwijl de vlucht DL 0247 van Delta Airlines om half twee strak vertrok. We werden verwelkomt door het stewardessen team, wat ik denk een gemiddelde leeftijd van midden 50 had, want Delta heeft als "policy" dat je eerst 20 jaar binnenlandse vluchten gedaan moet hebben voordat je intercontinentaal mag vliegen.   Het was voor ons een spel van vier op een rij, want wij hadden gezamenlijk rij 15 ingenomen. En wat doe je dan, als je negen uur in het vliegtuig moet zitten? Je gaat wat TV kijken. Ik kon zelf 3,5 aflevering van Game of Thrones wegwerken voordat mijn laptop ermee stopte, waarna ook nog De avonturen van Kuifje en The Hangover volgden om af te sluiten met een aflevering van The Big Bang Theorie. Dat gekoppeld aan een redelijke maaltijd (salade met kip) en een wamre snack (tosti) zorgde ervoor dat we voor we het wisten alweer in Minneapolis voor onze eerste tussenstop geland waren.

Voorbereidngen

Het was donderdag en de laatste dag voor de vakantie dus het tijdstip was aangebroken om de laatste voorbereidingen, ook wel bekend als inpakken van de koffer, uit te voeren. Nu heb ik bij een eerdere vakantie al eens wat geroepen over steeds meer elektronica. Ook dit jaar is er weer meer bijgekomen dus de eerste activiteiten zijn notebook opladen en bijwerken, nook opladen en bijwerken (dat scheelt heel wat kilo's aan boeken), iPhone opladen en bijwerken en de rugzak inpakken en dan pas de koffer met de kleding inpakken. Nu hoef ik me over dat laatste niet erg veel zorgen te maken want de vorig jaar in Orlando aangeschafte hutkoffer biedt meer dan genoeg ruimte, ook om de hele shoppinglist mee te nemen plus alle onverwachte aankopen. Gisteren is er overigens nog een laatste item aan de shoppinglist toegevoegd, Uggs mini's voor mijn nichtje. Ik moet alleen nog even naar de kleur en de maat vragen want anders gaat dat niets worden.

Tijdens het inpakken hing Dennis aan de chat want er bleken wat problemen te zijn met inchecken. Eerst had Frank een verouderd paspoort doorgegeven maar gelukkig had hij een nieuw paspoort en was dat gebruikt om de ESTA visa te regelen. Toen lukte het inchecken nog steeds niet en op een gegeven ogenblik kwam Dennis er achter dat er een foutje in Frank zijn voornaam zat op de tickets. Met een snelle actie reed hij naar Schiphol en bracht alles alsnog in orde. Maar als de duvel er mee speelde, wederom een fout bij het inchecken. Nu was het paspoort nummer van Simon niet correct maar dat was een simpele kwestie van het juiste nummer inkloppen en tegen zes uur was het alsnog gelukt, we waren in het bezit van de boarding passen en konden met een gerust gevoel naar Schiphol vertrekken op de vrijdag.

Morita-ya

Een goede gewoonte die ik met een goede vriendin heb is dat we pal voor en/of na onze vakanties samen een hapje gaan eten omdat we elkaar dan een tijdje niet gaan zien of niet gezien hebben. Deze keer vielen onze vakanties redelijk aansluitend dus we besloten voor ik wegging uit te gaan. Nu is de start bij ons erg makkelijk, namelijk het elfde gebod. We troffen elkaar daar dan ook rond zeven uur en onder het genot van een drankje (zij zat braaf aan de cola light, ik aan de jupiler) was de vraag uiteraard waar we gingen eten. Nu bleken we beide een voorkeur te hebben voor Morita-Ya vanavond dus dat was een makkie.

We liepen de paar meter naar het Japanse eethuisje en werden hartelijk begroet door Morita. Terwijl mijn vriendin ging zitten liep ik even naar beneden, de keuken ligt daar, om de kok te begroeten die ik al een tijd niet meer gezien had. Toen ik weer bovenkwam stond de Sapporo (en groene thee) al klaar en had mijn vriendin sushi en sashimi voor ons besteld. Voor dat er was kwam er een schaaltje soja bonen op tafel. Al gauw kwam echter de rijst, de salade, de misosoep en de box met sushi en sashimi op tafel en hadden wij weinig tijd meer om te praten. De kwaliteit was wederom top en in rap tempo verdween de inhoud van de box in onze maag. Na het einde van alle stukjes sushi en sashimi bleven er alleen wat restjes aan soep, rijst en salade over en hadden wij weer tijd voor elkaar. Natafelend met wederom groene thee en deze keer espresso was het op een gegeven ogenblik tijd om afscheid te nemen en met een goede vakantie voor ons beiden kwam er een eind aan een uitstekende maaltijd!

Hoe Agile ben jij?

Dinsdag vertrok ik vroeg bij mijn werk, even over twee uur om precies te zijn. De reden was dat ik om drie uur een event had bij Xebia in Hilversum met als titel How Agile are you? Xebia is een van de eerste Nederlandse consultancy bedrijven die met het Agile gedachten goed begon en zij hebben bij heel veel bedrijven, ook het onze, de Agile methodiek geïntroduceerd. Ik vond het wel weer eens tijd om mijn Agile kennis te vergelijken met die van andere bedrijven en deze open space bijeenkomst kwam dan ook prima van pas.

Bij aankomst in Hilversum bleek het al redelijk druk te zijn en het werd steeds drukker, Agile is populair in Nederland bleek maar weer eens. Na de introductie waren er zeven parallelle sessie waarvan de groep zelf bepaalde waar ze over zouden gaan. Ik koos als eerste voor de rol van de product owner en als tweede voor tooling. Na de twee, goede sessie, was het tijd voor het diner, een mooi tapas buffet met zowel warme als koude gerechten. Tijdens de maaltijd werd er flink gediscussieerd en daarna waren er wederom twee rondes van zeven sessies. Rond half negen was het einde van een interessante middag en avond gekomen en was het tijd om weer huiswaarts te keren. Het was een geslaagde sessie en zeker voor herhaling vatbaar dus men zal mij vaker in Hilversum vinden in de komende maanden.

Moederdag

Het was dit weekend weer Moederdag en dat betekent dat de familie bij elkaar komt bij mijn ouders om dat gezellig en gezamenlijk te vieren. We hadden de afgelopen dagen en weken bijna alleen maar droevig weer gehad maar op belangrijke dagen zijn de weergoden ons kennelijk gunstig gezind. Net zoals Koninginnedag de mooiste dag van het jaar was, was ook Moederdag een gunstige uitzondering op het weer van de laatste dagen. Toen ik aankwam zat iedereen al lekker buiten in het zonnetje in de tuin te genieten van een drankje en het mooie weer.

Voor het eerst in een lange tijd had ik weer eens bloemen bij me. Sinds ik verhuisd ben en niet meer vlakbij een van de beste bloemisten van Amsterdam woon gebeurt dat niet vaak meer. De bloemen kwamen dan ook niet bij de roos vandaan maar het boeket viel wel in de smaak bij mijn moeder. Ook ik ging in de tuin zitten en onder een drankje en een hapje werd er gezellig bijgepraat. Een van de populaire onderwerpen is altijd vakantie en we hadden het over die van mijn zusje en zwager die net een week terug waren uit Frankrijk en de mijne naar Amerika die volgende week vrijdag van start ging.

De zon ging zakken, het werd kouder en wij gingen naar binnen om te genieten van een klassieke asperge maaltijd. Oftewel asperges, eieren, gewelde ham en gesmolten boter met daarnaast krieltjes en salade. Het kostte wat moeite maar er bleef geen hap over van de werkelijk voortreffelijke maaltijd en er was dan ook niet veel plek meer voor het dessert van ananas, aardbeien en ijs. Na de koffie was het alweer tijd om huiswaarts te gaan want iedereen had nog wel het e.e.a. te doen voor de korte werkweek van start ging. Zoals altijd was het erg gezellig, op naar Vaderdag!

The Avengers

Nadat we Fozzies verlieten reden we terug naar de bioscoop. Hier waren we namelijk als eerste al gestopt om de kaartjes alvast op te halen. Cineworld is een echte ouderwetse bioscoop met kassa's waar je kaartjes haalt en geen automaten. De film heeft zelfs nog een pauze, iets dat ze gauw van mij mogen afschaffen. We liepen naar boven (nee geen roltrappen hier) en kregen de 3D brillen gratis (ook daar mag je in Amsterdam tegenwoordig voor betalen). Wij vonden de zaal al snel maar de ingang zat aardig verstopt zodat we enkele minuten voor de start van de film op onze plaatsen zaten.

De Avengers is de culminatie van alles waar Marvel de afgelopen vijf jaar naar toegewerkt heeft de afgelopen vijf jaar. Het grondwerk werd gelegd in Iron Man 1 & 2, The Hulk, Thor en Captain America. Alle helden komen in deze film bij elkaar om een gevaar te bevechten waar ze individueel niet tegen op kunnen. De film duurt ruim twee uur en het enige moment dat ik me verveelde was tijdens de pauze (ik was niet de enige want 90% van het publiek pakte zijn mobiele telefoon en ging wat anders doen). De film had goede actie maar ook erg veel humor, ik (en de rest van de zaal) moest af en toe luidkeels lachen om de grappen. Topper was toch wel de kreet puny god. Als Marvel fan mag je deze film absoluut niet missen maar ook voor liefhebbers van actiefilm's is The Avengers een aanrader. Ik zou zo zeggen ga naar de bioscoop en geniet!

Fozzies

Zaterdagavond zou een boys night out worden maar het Volendams contingent moest helaas afhaken. Desondanks besloten Dennis en ik toch weg te gaan en ons oog viel op Beverwijk. We zouden daar een hapje gaan eten en een filmpje pakken. Qua restaurant was ons oog gevallen op Fozzies, een restaurant dat het zelfde concept bood als Plein 22 in Houten, namelijk alle hapjes in hetzelfde formaat zodat je veel verschillende dingen kon proeven.

Tegen acht uur zaten we aan tafel en bespraken met de serveerster hoeveel gangen we konden nemen daar we om half tien alweer naar de bioscoop moesten vertrekken. Zij gaf ons aan dat vier toch echt wel de limiet was en dus besloten we beiden tot twee koude en twee warme voorgerechten. Deze keer was er geen enkele doublure en zo kwamen er dus acht verschillende gerechten, drie side dishes en brood en boter op tafel. Dennis liet dat uiteraard vergezeld gaan door spa rood, ik had de witte huiswijn bij mijn drie gangen van vis (een van forel en een van zalm) en schelpdieren (coquille, gamba en krabcake) en de rode huiswijn bij mijn lamsburger. De maaltijd was prima, het restaurant gezellig en de bediening prima. Kortom mocht je in Beverwijk zijn dan kun je het een stuk slechter doen dan een bezoek aan Fozzies brengen!

Alweer een kortingsbon

De vakantie komt nu steeds dichterbij en ook de vakantie berichten komen zo langzamerhand binnen. Het begon van de week met een email die Dennis kreeg van vliegwinkel.nl waar wij onze vliegreis geboekt hadden. In de mail werd de reis bevestigd en kregen we nog wat last minute tips aangeboden (en uiteraard werd er ook iets ter verkoop aangeboden).

Dat gaf al een lekker gevoel van we gaan bijna weg maar die eerste mail werd gisteren vervolgd door een mail die ik kreeg van The Grand Ole Opry waarin verteld werd dat ons bezoek aanstaand was en waar wat last minute tips in gegeven werden. Uiteraard werd ook hier iets te koop aangeboden (een VIP tour om precies te zijn) maar ja dit is Amerika. Waar we bij vliegwinkel.nl alleen maar tips en verkoop kregen zat hier ook nog een coupon bij. In dit geval een korting van $1 op hapjes en drankjes die we in de Opry kochten. Mij benieuwen of er nog meer email's gaan binnenkomen in de laatste week voor we vertrekken.

Satnav

Toen ik gisteren naar huis reed viel het allemaal wel mee. Er was een gigantische storm voorspeld met bijbehorend fileleed maar gelukkig was, zoals bijna altijd, de waarschuwing totaal overbodig. Het regende een beetje en dan had je het wel gehad. Ik had wel een kort stukje kijkers file op de A1 omdat aan de andere kant van de rijbaan een vrij fors ongeluk gebeurd was maar daar hield het ook mee op.

Totdat ik bij de splitsing A9 en A10 kwam want daar stonden de file borden flink rood te knipperen alles stond lekker vast. Ik besloot mijn navigatiesysteem aan te zetten om te kijken of daar nog hulp was en ja hoor er werd gevraagd of ik een alternatieve route wou rijden. Zo ging ik bij Diemen van de A1 af en reed de polder in. Geen flauw idee waar ik mij bevond vertrouwde ik volledig op mijn navigatie die opeens de route opnieuw wijzigde omdat er een verse file in de aanbieding was. Soms herkende ik de weg waar ik reed soms had ik er geen flauw benul van. Totdat ik op een gegeven ogenblik bij de Gooiseweg terecht kwam en de stad inreed. Vanaf dat moment kende ik de route weer en reed ik over bekend terrein. Of het sneller was dan in de file te gaan staan weet ik niet maar ik heb in ieder geval constant door kunnen rijden en stukjes Amsterdam gezien die ik nog niet kende. Leve het navigatiesysteem zeg ik dan!