Newark - Amsterdam

Een kleintje voor de smaak!

Na onze tijd bij Samuel Adams volgezeten te hebben, was het tijd voor een diner. We hadden sushi en noodles gezien, welliswaar op een food court, maar het zag er prima uit. Zo hebben we deze vakantie helaas ook mee kunnen maken dat schijn bedriegt, want uiteindelijk was de smaak heel erg vlak. De enige manier om dat weg te spoelen? Een lekker ijsje halen bij de Ben en Jerry's! Gelukkig zat die ook op het foodcourt, dus terwijl Simon en ik de klassier van de Infectious Grooves uit de kast haalden (whipped cream, put it al over your body!!!), waardoor al het personeel van Ben & Jerry's in een stuip achter de counter lag, kozen we drie kleine bakjes uit met ieder drie kleine bolletjes en een ietsiepietsie beetje slagroom. Dat spoelde de smaak van de redelijk smakeloze sushi en noodles tenminste weer weg. Daarna was het ongeveer half negen en vertrokken we richting de Gate 96, want van daar ging ons vliegtuig naar Amsterdam vertrekken. Deze keer verliep dat allemaal soepel en half tien zaten we in de lucht. Helaas deze keer geen actie om op een rij te komen te zitten waar minder mensen zaten, zelfs niet toen ik aanbood om extra te betalen voor 1 stoel met extra beenruimte om zo Simon en Rene ook meer ruimte in de breedte te geven. Bleek "policy" te zijn dat dat tijdens de vlucht niet meer mag. Kan ik wel begrijpen, maar wel jammer dat ze niet op deze flexibiliteit ingesteld zijn bij Continental (waar ik overigens nooit meer mee ga vliegen, wat een slechte maatschappij). Slapen ging ons daarom allemaal slecht af deze terugreis, maar dat gaf ons wel de mogelijkheid om de eerste twee afleveringen van de serie The Cape te kijken, een must voor alle comic fans!

Tassen op band 18 ophalen

Verder liep de reis redelijk voorspoedig, in plaats van 8 uur deed het vliegtuig er 7 over, konden we zo bij de douane doorlopen en kwam de bagage snel op de band. Ik had voor de zekerheid mijn Tag Heuer maar uit de doos gehaald voor een eventuele check op hetgeen we invoerden, maar dat bleek ook niet nodig te zijn geweest, want er stond niemand bij de poort (beter zo dan tijdens mijn vorige bezoek aan de USA). Overigens bleek wel de tas van Rene door de TSA doorzocht te zijn, niet zo raar gezien het monster dat het is qua omvang en kleur :-). Er zat wel een mooie flyer in, waarin dit aangegeven werd, met als uitleg "it's a small price to pay for your safety", dat dan weer wel (zoals een vakantiekreet luid). In de hal van Schiphol scheiden onze wegen. Simon werd buiten opgehaald door Mirella, terwijl Rene en ik op de dame van Alma Taxi wachtte. Die was er snel en een half uur later waren we allebei veilig thuis. Het officiële einde aan onze vakantie in Florida 2011 was daarmee bereikt.

Orlando - New York

Helaas niet gevonden op Newark

Zaterdag sliep ik uit! Om zeven uur werd ik pas wakker, terwijl dat de hele vakantie zes uur was geweest. Tijd voor een lekkere douche en dan voor het eerst in een week weer een lange broek aan. Tassen ingepakt en voor alle zekerheid een extra tas ingechecked vanwege het gewicht. Iedereen was goed uit de veren gekomen en om tien over negen reden we weg, dat  moest toch vroeg genoeg zijn als we om 11.15 naar Newark zouden vliegen. Maar dat werd uiteindelijk toch nog erg krap! Allereerst verdwaalden we in een parkeergarage (ja, dat is echt waar, het had een bijzonder hoog Spinal Tap gehalte!), waar we pas na een kwartier weer uit kwamen om uiteindelijk Dollar Rental te vinden om de auto terug te brengen. Vervolgen stond er een mega rij bij de check in van Continental, maar Rene spotte een man die keek of er reizigers met haast waren en ik regelde vervolgens de check in via deze man, waardoor we een flinke rij omzeilde en tijd bespaarden. Uiteindelijk geen tijd meer om winkels enzo te bekijken, maar rechtstreeks naar gate 35 om daar nog op tijd aan te komen. Ik had niet verwacht me nog zo te moeten haasten.

Helaas wel gevonden op Newark

Het vliegtuig naar Nawark vertrok op tijd, en de reis ging erg voorspoedig (ik las de Dr Solar tradepaperback en die was dus echt zo ongelofelijk slecht dat het een volledige verspilling van tijd was, ik had beter anderhalf uur voor me uit kunnen staren, dat had een betere tijdsbesteding geweest!). Nu is het grote wachten begonnen op Newark. Tussen aankomst daar en vertrek naar Amsterdam zit 8,5 uur. We hebben inmiddels alle winkels wel gezien (met nog wat kleine aankopen, ook voor een van mijn teamleden, een echte Yankees fan!!!), een lunch gegeten bij Garden State Diner en hele slechte koffie gedronken bij een Starbucks rip off, Jake's Coffeehouse. Oh ja, en Simon had de verkeerde boardingpass weggegooid, maar gelukkig konden we die via de Continental Service Desk weer snel tevoorschijn laten toveren, dus dat was snel weer verholpen. We zitten nu bij de Samuel Adams Brew Club, waar de bediening ons op 1 drankje per persoon inmiddels al meer dan twee uur laat zitten (goed business model), en dat is op zich niet slecht toeven. Simon is al aan zijn tweede hardcover toe (Walking Dead), Rene heeft ook Dr Solar gelezen en is nu een eigen verslag van de vakantie aan het maken. En ik? Ik blog :-).

Zodadelijk een diner locatie zoeken en dan zitten we al dicht tegen check in tijd aan. Hopelijk gaat de vlucht op tijd naar Amsterdam, want van het hangen op een vliegveld word je echt wel lamlendig!

Tommy Bahama's Tropical Cafe

Twee heren aan de cocktails

In het hotel aangekomen, was er relax tijd voor Rene en Simon, maar niet voor ondergetekende. Ik had de taak om ons in te checken voor de terugreis. Via de site van Continental ging dat redelijk voorspoedig (met name omdat alle informatie van de heenreis onthouden was, goed geprogrammeerd mannen!!), maar daarna moest ik de boarding passen printen. Nou, dat werd weer even een flink obstakel in het business center van Floridays Resort, want je kon niet zomaar op een computer even wat printen. Nee, er moest eerst een kaart gekocht worden, die moest opgeladen worden, dan weer naar een speciale PC, dan weer....ppfffff......maar uiteindelijk was het gelukt en zaten alle papieren bij onze set reisbescheiden. en was het tijd om naar onze bestemming voor diner af te reizen. Dat werd Tommy Bahama's Tropical Cafe, dat gelegen bleek in een winkelcentrum, genaamd Pointe Orlando. Dat bleek overigens een hele leuke plek te zijn, bij aankomst kon je direct de valet parking inschakelen en als je een stempel door het restaurant op je kaartje liet zetten was het gratis (toch 10 dollar in the pocket, goede service).

Aardige kerel, die Jeremy, nu nog even het werk leren

Bij de balie bleek dat er om negen uur een tafeltje buiten was, en aangezien we toch nog even rond wilde lopen besloten we om die reservering maar te maken. Aangrenzend aan het restaurant was ook de Tommy Bahama winkel waar nog een klein aantal kopen gesloten werden (1x Rene en 2x Dennis). Daarna liepen we het centrum rond en vonden we de BB King's Blues Club, wat eigenlijk was wat we van House of Blues verwachten. We besloten daar na het diner nog even terug te komen, zeker nadat Simon een t-shirt had gekocht, omdat hij met zijn tank top niet naar binnen mocht. Om negen uit strak zaten we bij Tommy Bahama aan tafel en werden we verwelkomd door onze ober voor de avond, Jeremy. Spontane kerel, leuke babbel, maar hij was net begonnen, en daarom verliep de avond niet foutloos. Zo kregen we plat water ipv bruisend, duurde het drie kwartier om van voorgerecht tot hoofdgerecht te komen en werden bij het dessert de lepels niet meegeleverd. Tja, dat ben ik eerlijk gezegd niet gewend, maar het pleitte voor Jeremy dat hij eerlijk toegaf dat hij de fouten had gemaakt.En de cocktails waren in ieder geval goed, als ik Rene en Simon mag geloven :-).

Taco's met tonijn, overheerlijk!

En laten we ook eerlijk zijn, het eten bij Tommy Bahama was heerlijk! Vooraf hadden we allemaal hetzelfde gerecht, namelijk de taco's met tonijn, en die waren helemaal super! Daarna scheiden onze wegen. Rene had zijn zinnen gezet op een stukje Red Snapper en die was er ook. Simon, als visliefhebber, liet deze keer verstek gaan en nam een fijn stuk filet mignion. Ik liet me in deze overtuigen door Jeremy die vol overtuiging de sea bass aan het aanprijzen was (ik had ook een beetje medelijden, hij probeerde het zo goed :-)), en aangezien die ook nog een met quinoa geserveerd werd, besloot ik deze maar te nemen. Alle hoofdgerechten waren stuk voor stuk uitstekend. Wel weer even jammer: we hadden als side dish chive saardappelen besteld, maar die werden geserveerd toen iedereen het eten al op had. Dus die gingen linea recta weer terug naar de keuken. Na het hoofdgerecht kwam de manager, Mario, naar ons toe om zijn verontschuldigingen aan te bieden voor alle fouten van die avond en bood ons gratis desserts aan, dat was dan wel weer klasse (en uiteraard kwam het platte water en de chives aardappelen niet op de rekening).

Al met al was ik nog steeds blij dat we hier gegeten hebben, want ik denk dat dit samen met Fogo de Chao het beste diner van de vakantie voor mij was. Ze moeten alleen nog wel even sleutelen aan de bediening, dan komt het vast helemala goed met deze tent!

BB Kings Blues Club

Leuke band bij BB Kings Blues Club

Na het diner liepen we snel naar BB Kings Blues Club. Bij binnenkomst kregen we te horen dat de band over 10 minuten ging spelen en wonder boven wonder vonden we een tafeltje met een uitstekend zicht op het podium. Voordat de band los ging werden er uiteraard diverse nummers gedraaid, waarbij Rene helemaal los ging op een nummer van Usher. Om tien over elf kwam de band het podium op en begon er op los te spelen. Dat deden ze erg goed, met steeds andere mensen die de zang verzorgden, waarbij het nummer "play that funky music white boy" mij het meest bij is gebleven. Ze maakten er een feestje van en dat verwacht je natuurlijk ook van een live band, daarin stelden ze zeker niet teleur! Waarom BB Kings Blues club overigens Blues Club heet weet ik niet. De band speelde motown muziek en wat er gedraaid werd door de DJ was meer rap en R&B (en als ik ergens een pesthekel aan heb....). Maar goed, zal wel verkopen.

Om middernacht sloot de band zijn een na laatste set af en taaiden wij af, want zaterdagochtend vertrekken we weer op de terugweg naar Nederland en gezien de tijd die de reis gaat duren, moeten we wel een klein beetje fris aan de start verschijnen! 

Daytona Beach

Vintage Hooters, a girl with a bucket of beer!

Na ons bezoek aan de ACME Superstore, besloten we om naar Daytona Beach te rijden. Maar net als in 1993 begon het onderweg te regenen. En aangezien de grootste attractie van Daytona naast de Nascar race die daar gereden wordt (maar niet nu :-)) het strand is, wordt de spoeling dan wel erg dun. Omdat het al tegen onze lunchtijd aan zat, zat er derhalve niets anders op dan het eerste de beste restaurant in te duiken om daar snel een lunch te gebruiken, want anders begon de honger hoofdpijn erg toe te slaan.  Laat nu net Rene de afslag nemen bij Daytona Speedway Stadium, naar het culinaire hoogtepuntje van Daytona, Hooters (met gratis Wifi). Serveerster was Nicole, en het kan zonder enige twijfel gesteld worden: deze "dame" had het buskruit niet uitgevonden, maar ze kon wel een emmer met 5 flesjes Corona aanbieden voor 15 dollar, wat volgens mijn metgezellen een dusdanig koopje was, dat ze dat echt niet konden laten lopen, dus 2 minuten later hadden we een emmer met bier op tafel staan (dat gebeurd me niet zo vaak in De Nederlanden of Vermeer, maar het is wel eens wat anders). De lunch bestond verder uit de huisspecialiteit van "boneless chicken wings" met de pittige saus, waarvan ik in ieder geval de zweetdruppels op mijn voorhoofd had staan na een stukje geprobeerd te hebben, de andere twee helden hebben het bordje verder keurig leeg gegeten. Vervolgens nam Rene de Speedway Sandwich (de plaatselijke specialiteit, natuurlijk) en Simon en ik hadden allebei de "test burgers", mini van formaat, maar het aantal (vier) compenseerde dat weer.

Beach bum!!

Na onszelf weer gelaafd en gespijsd te hebben, konden we er weer even tegenaan om toch het strand te gaan bewonderen, want inmiddels was het in ieder geval opgehouden met regenen. Dat was redelijk makkelijk te vinden, want het was de weg gewoon 10 kilometer rechtdoor rijden en en reden we de zee in. Dat kan overigens echt in Daytona, want het is een van de weinige (zo niet enige) stranden in de Verenigde Staten waar je met je auto het strand op mag en daar ook mag parkeren. Zo een ervaring wil je natuurlijk niet missen, en zeker toen bleek dat er geen toegang geheven werd, moesten we met de door Simon inmiddels verafgode Ford Escape even het strand op. Maar aangezien er geen zon was en het erg hard begon te waaien, was dat uiteindelijk een uitstapje van tien minuten. Daarna vertrokken we weer, zochten nog even naar een Apple winkel in Daytona die uiteindelijk niet bleek te bestaan en reden toen weer terug naar Orlando, om uiteindelijk nog de Ugg winkel in een nieuw winkelcentrum met een bezoekje te vereren, met een uiteindelijke score van drie paar voor de familie Janssen. Als laatste op de terugweg nog even bij de Orlando Premium Outlet gestopt om een oude belofte qua aankoop in te lossen en daarna waren we weer terug bij ons appartement 408 F op de Floridays Resort om ons op te maken voor het avond programma!

ACME Superstore

Ze hebben veel comics en toys bij ACME Superstore

"Old habits die hard". Een gezegde dat maar al te waar is, ook voor ons. Als ooit echte hardcore comic verzamelaars (Simon is dat nog steeds, Rene en ik een stuk minder) was bij onze reis in 1993 door de USA dit eigenlijk de rode draad (zelfs een reden om te gaan). Toen naar zowel uitgeverijen als ook naar heel veel comic winkels. Dat is er nu eigenlijk wel af, maar iedere vakantie zit er wel een activiteit in om dit toch in ere te houden. Deze keer had Rene via een comicsforum research gedaan en was alom het advies om naar de ACME Superstore te gaan. Deze bleek in Longwood te liggen, dus vertrokken we, na een ontbijt van tonijn sandwich en cream cheese bagel, naar het noord oosten, waar we drie kwartier later de winkel bereikten. Van buiten leek het eerlijk gezegd nog niet zoveel, maar dat veranderde wel toen we uiteindelijk de deur door gingen en in een walhalla kwamen voor de echte nerd in ons!

Todd Fischer: one cool dude at the ACME Superstore

Als we in 1993 hier waren binnen gekomen, dan hadden we er denk ik een hele dag voor uitgetrokken om in deze winkel alles te verkennen. Op het gebied van comics had men rijen en rijen en rijen aan long- en short boxes met allerlei back issues om doorheen te struinen.  Op het gebied van speelgoed, beeldjes en andere prullaria en hebbedingetjes was het zelfs nog een stuk groter. Het was al een ervaring op zich om daar eens doorheen te lopen, want voor mij kwam er een deel van mijn jeugd weer voorbij toen ik bijvoorbeeld de Star Trek poppen zag die ik toen ik zeven of acht was op de Albert Cuyp bij de Markt Toko kocht (Kirk, Spock en McCoy en Scotty met de lichtblauwe communicators en phasers) en ook een hele horde aan Star Wars figuurtjes uit 1980 toen "The Empire Strikes Back" net uit was. De storemanager was Todd Fischer, die ons hielp om een aantal zaken te vinden en om ons van advies te dienen. Dat deed hij erg goed, bleek grote kennis van zaken te hebben, waarbij ik overigens wel erg merkte dat ik nu toch niet meer mee kan met de trivia van de comicmarkt van deze tijd, daarvoor lees ik toch echt veel te weinig (heeft Simon geen last van :-)). Helaas voor Simon vond hij geen van de zaken op zijn lijstje, maar ging er wel een Superman: Earth One mee naar Volendam, evenals hardcovers van Heroes (voor 50% korting) en het eerste deel van Walking Dead in Hardcover. Rene was echter euforisch, want hij vond het enige missende deel van de Legion of Super Heroes Archives, en dat nog wel tegen cover prijs. Daarnaast nam hij ook nog hardcovers mee van de nieuwe Legion of Super Heroes serie en Astro City. Ikzelf kwam niet verder dan Doctor Solar (wat overigens een miskoop bleek te zijn, do not buy that book!!) en een paar lego star wars poppetjes voor Daan. Ondanks de aanbevelingen om ook GI Joe vs Cobra tradepaperbacks te kopen en de verleiding die ik hiertoe voelde, heb ik me kunnen beheersen, dat was 18 jaar geleden wel anders :-).

Al met al een super winkel om te bezoeken als je in dit soort zaken geinteresseerd bent. Zeer grote collectie en zeer vriendelijk (we kregen gratis drank!) en ter zaken kundig personeel. Dat laatste valt binnenkort ook te bewonderen in een klein interview dat we met Todd hielden en wat ik later op het blog voor de liefhebbers zal posten. Maar de korte samenvatting van ons bezoek aan ACME: Highest Recommendations!

Laatste volle dag van de vakantie

Vandaag is alweer de laatste volle dag van onze vakantie. Time really flies when your having fun! Vannacht goed geslapen, maar ik schijn de enige geweest te zijn. Simon heeft last van een stijve nek (probeert hij op dit moment eruit te rennen en door in de spa pool te gaan zitten) en werd vannacht weer gebeld, zo rond een uur of half drie (ik zeg: that's three in a row for you, bij Foursquare krijg je dan extra punten!), om da laatste zaken omtrent het schuren van de vloer te regelen. Ook scheen zijn telefoon een paar keer op alarm af te zijn gegaan, waardoor Rene uit zijn slaap gerukt werd en daardoor een mindere nachtrust heeft gehad.

Vandaag een allegaartje van zaken, maar daardoor juist ook erg leuk. We zullen beginnen met de aankoop van een nieuwe tas om zaken mee naar Nederland te nemen en te zien of we eindelijk eens iets fatsoenlijks voor Rene kunnen vinden in plaats van die afgeleefde sporttas van hem, dat is zo 1993, dat kan echt niet meer :-). Vervolgens een tochtje naar de grootste comics winkel van Orlando, de ACME Superstore (for old times sake), een ritje naar Daytona Beach waar we ook denken te gaan lunchen en daarna weer terug naar Pointe Orlando, een klein winkelcentrum waar we uiteindelijk bij de Tommy Bahama Club lijken te gaan dinere. ik zeg een paar keer "lijken" want voor vandaag staat het minst vast op de agenda. Als het in Daytona zo leuk is, blijven we er wellicht wel hangen of als er niks is, gaan we eerder weg en lunchen we elders. Jaja, zo flexibel zijn we nu eenmaal :-).

House of Blues

Eten ok, muziekaal een flop

House of Blues was onze laatste stop van de dag. De naam doet veel beloven, net zoals de website. je denkt dat er continue live muziek is door allerlei soorten muziekanten van pop, rock en jazz tot....blues (ja, je gelooft het niet!!). Maar eerlijk is eerlijk: dat is echt teleurstellend. We begonnen bij de HoB op het terras, toen daar net iemand zich ging installeren om te spelen. Alleen is het terras echt simpelweg slecht. Klote tafels en dito stoelen die niet uitnodigen om lang te blijven zitten, dure drank die dan ook nog ene keer met mega veel ijs en in plastic bekertjes geschonken wordt en een zanger die op zich wel aardig zingt, maar niet uitstraalt van "joepie, we gaan er een feest van maken". Daarom deden we tussentijds maar een bezoek aan de giftshop, maar ook daar vonden we niets van onze gading (veel blues brothers dingen, maar ook allemaal van zulke slechte kwaliteit, dat het bijna pijn aan je ogen deed). Omdat het diner om 8 uur was, gingen we nog even op het terras van het Cubaanse Bongos zitten, waar drank, service en stoelen beter verzorgd waren.

Om acht uur weer terug naar House of Blues, waar ik een reservering gemaakt had. Die bleek niets waard te zijn, want hoewel men bevestigde dat hij gemaakt was en andere mensen hem niet hadden gemaakt, werden die toch eerst allemaal weggewerkt. Om kwart over acht konden we uiteindelijk aan tafel, maar bleek het wel een ordinaire Amerikaanse vreetschuur te zijn. Wel even echt wat anders dan bijvoorbeeld de Fogo de Chao of Red Lobster waar we gegeten hebben. Op zich was de bediening niet onvriendelijk en het eten zeker niet slecht (de jambolaia die ik had was prima te eten, wel weer een echte Amerikaanse portie, dus de helft ging onverrichte zaken weer terug naar de keuken), maar er was geen noot live muziek en dat wat uiteindelijk waar we toch voor gegaan waren. Nu kan dat ook aan ons slechte onderzoek gelegen hebben, maar de verwachtingen die we hadden waren dusdanig dat ik het uiteindelijk een grote teleurstelling vond. Tot nu toe de minste "dining experience"  van de vakantie.

Downtown Disney

Met veel pijn in het hart moest ik de Deathstar laten liggen....

Na Animal Kingdom, vertrokken we naar de locatie waar normaal de "Disney After Party" wordt gehouden, te weten Downtown Disney. Dit is een samenvoeging van winkels, shows, bars en restaurants. Na een kop koffie, hotdog en een ijsje, liepen we eerst naar het gedeelte waar de meeste winkels gevestigd waren, want er was een woord dat daar prominent terug kwam: LEGO! De winkel was snel gevonden en na de winkel in Denemarken was dit de grootste die ik gezien heb. Nu had ik een beetje een grote mond gehad en tegen Rene en Simon gezegd dat als ze de Deathstar in Lego zouden hebben, ik die mee zou nemen en wat denk je: het eerste wat Simon zag was deze set en nog voor een redelijke prijs ook, Maar de doos is zo verschrikkelijk groot en ook echt zwaar, dat ik dat nooit op een ordentelijke manier het vliegtuig mee in krijg. Na een kwartier dubben besloot ik het niet te doen en twee andere, kleinere doosjes voor Daan mee te nemen (naast degene die ik al had). Met pijn in mijn hart, want dit is echt wel een mega mooi pakket. Maar ja, het is niet anders :-(. Pakte er ook nog twee goedkope t-shirts bij voor Daan en Jeroen en we konden de winkel weer verlaten. Wel leuk overigens was dat in deze winkel er twee series waren die niet in Nederland verkrijgbaar zijn (Pirates of the Carribian en een ruimtevaarders set), maar ja, aangezien Daan helemaal into Star wars is heb ik daar maar op gefocused.

Na het oppakken van de hamer veranderde ik in Thor, God van de donder!

Daarna vond Rene het wel welletjes met het gewinkel en ging even uitrusten op een bankje op het plein, terwijl Simon en ik nog een tijdje door de diverse winkels struinden. Daar was overigens veel hetzelfde, met name gericht natuurlijk op Disney figuren en onderwerpen, maar ook sport en recente films kwamen veelvuldig aan de orde. Zo was er veel merchandise die over de film Thor gaan, een van mijn oude favoriete figuren uit de comic winkel. Omdat ik me natuurlijk nergens voor schaam, werd het dan ook even tijd om me in de winkel even tot Thor om te laten toveren, door het opzetten van zijn helm en het vasthouden van de hamer (dat kan natuurlijk alleen als je er waardig genoeg voor bent volgens de legende, maar Koning Dollar die hier regeert heeft daar een wat makkelijke hand in). Uiteraard moest Simon dit voor het nageslacht op de gevoelige plaat vastleggen, waarvan acte. En ik heb nu ook het gevoel dat ik de film moet gaan kijken (eens zien of Spotnet daar al in voorziet).

Na al het gewinkel was het tijd om even uit te blazen. Dat deden we op een terras van een Ierse pub die hier gevestigd was, waarna we later vertrokken naar de laatste stop van de dag, The House of Blues.

Disney Animal Kingdom

Disney's laatste loot aan de boom

Donderdag stond in het teken van Disney. Met name Rene en Simon wilden graag een pretpark bezoeken en als je samen uit gaat, ga je ook samen naar huis, dus ging ik mee. De keus was gevallen op het nieuwste Disney park en dat is Animal Kingdom. Vanuit Floridays Resort zijn alle pretparken goed te bereiken, dus dat gold ook voor Animal Kingdom. Binnen 20 minuten stonden we op de parkeerplaats van Disney's Dierenrijk (dat overigens nog geen locatie in Foursquare was, dus die heb ik maar snel even aangemaakt :-)) en 5 minuten later waren we in het park. Het zag er al best wat druk uit, maar zoals gisteren al geschreven hadden Simon en Rene een aanvalsplan gemaakt, waarbij ook een volgorde was bepaald welke attractie in welke volgorde te doen. De eerste attractie bleek degene te zijn waar normaal de langste rijen staan, dus Kilimanjaro Safari liepen we het eerst heen. Dat is niets anders dan een rondrit over een groot stuk land, waarin veel Afrikaanse dieren rondlopen. Op zich veel beter dan een gemiddelde dierentuin, maar ja, als je al op safari in Afrika geweest bent zoals ik, dan is dit toch wel een heel slap aftreksel daarvan.

Een stukje Expedition Everest

Daarna volgde de Kali River Rapids, met als ondertitel "you will get wet, you might get soaked". Nou, dat heb ik idd geweten, want ik viel in de laatste categorie. Bij de val naar beneden van de waterbaan, kreeg ik de grote hoos met water in mijn nek en was echt alles tot op de draad nat. Erg verfrissend in het klimaat van Florida, maar ik moest wel mijn shirt echt uitwringen, want het voelde aan of het drie kilo zwaarder was geworden van al het water. Dit was wel een aanrader. Expedition Everest was als volgende op het programma, dat is de roller coaster van Animal Kingdom. Met als thema dat je op zoek gaat naar een team dat niet teruggekeerd is van een expeditie en men vermoed dat er een Yeti achter zit, oei..! Rene liet deze aan zijn deur voorbij gaan, maar Simon en ik gingen wel. Was zoals het Disney betaamt mooi gemaakt, met name ook het stuk waarin je ook in het donker weer stijl achteruit gaat. De echte thrill seeker op achtbaan gebied gaat niet uit zijn dak, maar ik vind het een prima ride. Daarna daden we nog Dinosaur (een prehistorische versie van Back to the future) en It's tough to be a bug (een 4D film, waarin je onder andere door een wesp gestoken wordt en kakkerlakken onder je billen door voelt lopen). Maar toen waren de attracties eigenlijk wel op. Met veel pijn en moeite wisten we nog wel wat zaken te bezoeken, maar om heel eerlijk te zijn, dat had wel een heel erg hoog dierentuin gehalte of waren zaken waar ik prima een tijd met Daan en Jeroen zou kunnen zitten, maar niet met Simon en Rene. Daarom was het al om half drie dat wij het Animal Kingdom verlieten. Dit vroege tijdstip heeft zeker ook met de wachttijden te maken gehad: die waren er namelijk bijna niet. Het langst dat we een keer hebben moeten wachten is 10 minuten geweest en dat is natuurlijk helemaal niets, en dat was prima! Tijd was verder prima besteed, maar van alle parken die ik in de USA bezocht heb, is dit wel duidelijk degene met het karakter dat mij het minst aanspreekt.