Fogo de Chao revisited

Simon had het zwaar

Na de wedstrijd was het even zoeken hoe we het beste weer terug konden komen. Na de juiste uitgang gevonden te hebben, een paar minuten gelopen te hebben en erachter gekomen te zijn dat Simon inmiddels vanuit Bayside terug was gekeerd naar het Four Seasons (de arme jongen kon in Bayside helaas geen tafel bemachtigen bij Hooters, waar hij naartoe wilde gaan voor de gratis wifi...), was het een peulenschil om een taxi te charteren (als je ervoor durft te springen welliswaar, maar ik ben nu eenmaal een beetje een durfal). Inclusief een open brug waar de taxichauffeur niet over kon stoppen met schelden, waren we in een kwartier weer terug, alwaar we de heer Rikkers junior aantroffen in het bubbelbad, waar hij met zijn telefoon zat te spelen, omdat het hem eindelijk gelukt was om Foursquare daarop te installeren. Na een kort verslag van elkaars avonturen, gingen we terug naar de kamer, werd er gedoucht en anderzins toilet gemaakt, en vertrokken we zo rond een uur of kwart voor acht weer richting Miami Beach waar we het diner gingen gebruiken.

Garen van de ribs bij Fogo de Chao

Dat diner ging gebeuren bij een oude bekende. De keus was namelijk gevallen op Fogo de Chao, een Braziliaans restaurant waar we twee jaar geleden in Baltimore ook gegeten hadden en wat toen erg bevallen was. Voor vegetariers is Fogo de Chao niet zo een goede keuze, want "the main course" hier is vlees, vlees en nog eens vlees. Dat gezegd hebbende moet ik er ook wel bij vertellen dat de salad bar van Fogo de Chao wel grote aanbeveling verdiend, want die is echt uitgebreid en kwalitatief ook bijzonder goed.  En voor de prijs van 22 dollar met onbeperkte toegang voor deze salad bar is dat een echt voorbeeld van value for money. Persoonlijk heb ik diverse trips naart de salad bar gemaakt, voor Simon en Rene bleef dat tot een keer beperkt. Wat wel veel aftrek vond waren de diverse soorten vlees, voornamelijk rundvlees, maar verder ook varkensvlees (-haas en rib), kip en lam. Mijn persoonlijke favoriet hier was de filet mignon en de in knoflook bereide rib eye. Het verdere concept van het restaurant waar onder andere de obers per keer vlees voor je afsnijden van de grill pen af, laat ik hier even passeren, in het blog van april 2009 kun je dat zeker terug lezen en daar is niets van veranderd en ik ben geen voorstander van redundantie (tenminste, niet op mijn blogs :-)). Deze Fogo de Chao deed in ieder geval niet onder voor degene in Baltimore, hoewel het met Frank erbij natuurlijk wel nog gezelliger was vorige keer, maar ja, dat is natuurlijk een vaststaand feit. Met goed gevulden buiken en een lichaam dat vele stukken vlees mocht verteren trokken we weer huiswaarts, om snel naar bed te gaan, want maandag is er een vroeg vertrek naar Key West gepland.

Miami Heat - Boston Celtics

Rene in het Miami Heat Stadion

Het stadion van de Miami Heat is de American Airlines Arena. Om half drie waren we daar, een uur voor de start van de wedstrijd in de tweede ronde van de NBA play offs tussen Miami Heat en Boston Celtics. Na wat rondgewandeld te hebben door het stadion, kon ik in ieder geval constateren dat de pre game activiteiten bij baseball een stuk leuker zijn dan bij basketbal. Veel dezelfde stalletjes en alleen op de buitenplaats een kleine party, en dat voor een tweede ronde van een play off. Om 15.10 besloten we daarom onze plaatsen op te zoeken en die waren bijzonder goed. We zaten op rij 18, en bijna vlak achter de spelersbank van Miami. Op onze stoel vonden we een gratis wit t-shirt (overigens van bedenkelijke kwaliteit), omdat de slogan vor de Miami Heat in the play offs "The Heat is White Hot"  is en het speciale play off tenue ook strak wit is. Ik moet zeggen: goed gevonden en het gaf wel wat extra cachet aan het geheel om een stadion in dit geval helemaal wit te zien kleueren (heeft Marco Borsato dat ook niet een keer gedaan bij een concert?). Uiteraard gelijk het shirt aangetrokken, met een XL lukte dat in de USA overigens prima :-).

Miami walste over Boston heen

Om half vier begon de wedstrijd met het voorstellen van de spelers. De Boston Celtics werden ontvangen met een traditioneel "Boston Sucks!!"  en de helden uit Miami kregen een daverend applaus. In de taxi hadden we al begrepen dat de echte sterren de 6-3-1 combinatie waren, zijnde Lebron James, Dwayne Wayne en Chris Bosh (door Rene en mij liefkozend Dick Bosch genoemd). De wedstrijd zelf zat redelijk in de zak van Miami en uiteindelijk wonnen ze met 99 - 83. De ervaring van de wedstrijd was grandioos. Het spel ging mega snel en het is ook geweldig om te zien hoe scherp die knapen kunnen schieten, in het echt zie je ook pas hoe ver een driepunter daadwerkelijk is. Op een gegeven moment was de sterspeler Dwayne Wayne "on fire" en toen ging echt alles erin. Je merkt ook dat je bijna vanaf het begin meegezogen wordt in de energie van het spel en het fanatisme van de supporters, zeker nu het er ook echt om gaat. Al met al: iets wat ik iedereen die van sport houdt aan kan raden om een keer te bezoeken. Rene en ik hebben er in ieder geval met volle teugen van genoten!!

Lopen door Miami Beach

Kleren voor Sammies!!

Na het ontbijt was het cruise tijd door Miami Beach. We kregen het lumineuze idee om met de DuckTours de stad te gaan verkennen (hadden we ook in Dublin en Boston gezien), maar helaas waren de eerste twee tours met dit amfibie voertuig volgeboekt en omdat we om 13.00 uur weer terug moesten zijn om niet te laat bij het basketbal te komen, konden we deze niet doen. Dus gingen we verder met de benenwagen, en brachten we onder andere een bezoek aan de schitterende stranden van Florida (je zou bijna David Hasselhoff of Pamela Anderson hier verwachten). Op de terugweg kwamen we langs een ge-wel-di-ge winkel, namelijk Alvin's Island. Het woord tourist trap is hier bijzonder op van toepassing, dus we wilden er eigenlijk gewoon langs lopen, maar in de etalage zagen we een "extreme loud Hawaii shirt" en toevallig was een van ons naar een setje daarvan op zoek. Een half uur later liepen we weer buiten, vier shirts en een koelkast magneet rijker!

Even chill bij het zwembad

Daarna was het nog een tijdje doorlopen, en zagen we nog echt veel leuke winkels en ook kraampjes die heel veel eigen gemaakte sieraden maar met name vers fruit en fruitsappen en smoothies verkochten. We namen nog een frozen lemonade en ik kocht bij de Apple Store (die nu wel echt open was) een nieuw hoesje voor mijn iPhone, omdat de ander begon te slijten en een nieuwe koptelefoon van Bowers & Wilkinson, omdat mijn in ears van Monster steeds meer pijn in mijn oren gaan doen. Daarna terug naar het hotel, voor een verkwikkende duik in het zwembad (dat was erg lekker, moet ik zeggen, ook even zo relaxen is vakantie!). Na een uurtje daar gezwommen en gezeten te hebben, was het tijd voor Rene en mij om af te reizen naar het stadion van de Miami Heat om daar de wedstrijd tegen de Boston Celtics te gaan bekijken en voor Simon om de Bayside omgeving te gaan verkennen en zoals jullie hem inmiddels ook wel kennen, enigszins onveilig te gaan maken. Deze keer niet met de eigen auto (werd afgeraden vanwege het verkeer), maar voor het eerst met de taxi, die ons er in een kwartier (met nog even Simon afgezet te hebben) naar de plaats van bestemming bracht.

Ontbijt in Miami Beach met Ajax

Mega jus d'orange!

Om de teleurstelling te verwerken, was het tijd om maar een ontbijt te gebruiken. De keus viel Nexxt, waar een lekker terras buiten was en een traditioneel Amerikaans ontbijt op de kaart stond. Hier geen granola of muesli of een schaaltje grapefruit, maar eieren, spek en aardappelen. Rene en ik namen een omelet, skip the hash browns and bring some toast, terwijl Simon voor de morning burito ging (inclusief de "black beans"). En voor iedereen een grote shot vitaminen door een mega glas verse jus d'orange. Ontbijt was best ok, zeker niet super, maar voor all in 50 dollar, waren we niet te duur uit. Persoonlijk moet ik ook eerlijk zeggen dat ik niet heel veel van het ontbijt gemerkt heb, het meeste is zonder veel aandacht naar binnen geschoven. Hoe dat kwam? Toen wij op het terras bij Nexxt zaten, speelde ons aller Ajax de wedstrijd tegen Heerenveen. Na even een grote teleurstelling dat ze al vroeg op 1-0 achter kwamen, werd het uiteindelijk, zoals iedereen wel weet, omgebogen in een dik verdiende 1-2 overwinning, waardoor we er nu twee finales (beker en competitie) achter elkaar tegen Twente gespeeld worden. Ik had een hotline met Onno op de SMS om het spelbeeld te kunnen volgen, maar ook via Wouter en Erik kwamen de updates binnen en nadat de wedstrijd afgelopen was, werd ik ook nog door Hans gebeld met het goede nieuws! Dat was toch wel even een heel goed bericht, want hoewel we het hier natuurlijk vreselijk naar ons zin hebben, zou dit voor mij toch wel een echte downer geweest zijn. Maar goed, ik ben blij dat Christian Eriksen dat goed in zijn oren had geknoopt, en mee wilde werken aan een goed verloop van mijn vakantie. Let's go Ajax!!

Zondag matinee

Apple Store in Miami Beach

En ja hoor, het jongere gedeelte van het reisgezelschap was zondag 1 mei weer om kwart voor zes wakker en volgde de gebruikelijke rituelen: Simon hardlopen, Dennis bloggen, Rene slapen. Simon was wel een beetje zenuwachtig, want wie weet, misschien zouden we vandaag in de Apple Store in Miami Beach wel zijn felbegeerde iPad 2 kunnen krijgen. Om half negen reden we richting Miami Beach, maar helaas liet de Garmin (wat een inferieur merk, zeg!) ons enkele malen in de steek met het vinden van de juiste satellieten, zodat het even zoeken was. Maar uiteindelijk waren we binnen een half uur op de plaats van bestemming. Dus net voor 9 uur al even bij de winkel van Ome Steve langs (die om 11 uur open gaat), om vervolgens te horen dat de iPad2's die geleverd waren inmiddels alweer uitverkocht waren en er dinsdag pas weer nieuwe zouden komen. Dat was wel even balen, maar het was helaas niet anders. Later op de dag kwamen we overigens een andere electronica winkel tegen, met daar een bordje: "yes, we've got iPad2!". Even snel naar binnen en daar was een verkoper die ons zonder blikken of blozen een iPad 16GB Wifi aan wist te bieden voor het lutte bedrag van 999 dollar (ongeveer 700 Euro). Dat is toch wel een flinke bonus voor een machine die als je hem uiteindelijk in Nederland besteld gewoon twee weken later op de mat ligt. Dus we vervolgen onze zoektocht in Florida om te kijken of we die ene iPad2 kunnen vinden, waar Simon zijn naam op staat :-), je zou toch denken dat ze daar wel even rekening mee zouden kunnen houden hier!

Rustige avond

Hotel basr blijven triest

Na de nagel demonstratie, was het eigenlijk rechtdoor naar school en kantoor, in dit geval het Four Seasons. Zoals gezegd was de fut er even uit, dus met een geaircode auto gingen we terug. Bij Simon viel dat niet al te goed, want door de rit werd hij wat misselijk en dat zette de avond door. Dus uiteindelijk werd het vanaf een uur of 8 een hele rustige avond, waarin de aankopen uitgepakt en opgeborgen werden, Rene zich op de altijd lastige muziek quiz stortte en kort de hotel bar verkent werd (die blijft overigens triest). Simon en ik liepen nog naar de Publix om wat boodschappen te halen (drinken, drinken en nog eens drinken). Aan het eind van de avond nog een klein hapje bij het restaurant in het hotel (Acqua, wat tonijn voor Rene en voor mijzelf Thaise noodles, Simon liet vanwege een misselijk gevoel deze trek aan zich voorbij gaan), aardig, maar niet bijzonder en toen naar bed, want morgen zijn we vast weer vroeg op (er moet nog een Apple Store bezicht worden).

Sucker for a pretty face

Manicure voor Simon

Na het bezoek aan de Cheesecake factory, merkte ik dat de spirit er wel een beetje uit was bij ons allen. Simon bleef nog onverdroten op zoek naar een iPad2, en hij vond er zelfs een, maar toen bleek dat het een 3G versie was, waar de verkoper een zachte 1200 dollar voor wilde hebben, was hij van dat aanbod snel genezen! Maar eens kijken of we morgen in de Apple Store in Miami Beach meer geluk hierbij kunnen hebben, zal we vroeg erbij zijn worden :-).

Verder lopende door Sawgrass Mills werd Simon aangeklampt door een dame die vroeg of ze een kleine proef met hem mocht doen. Simon, de heer die hij natuurlijk is zoals Mirella weet, kan een dame zo een verzoek natuurlijk nooit weigeren. Het verzoek was of ze een van zijn nagels mocht polijsten. De volgende vijf minuten was ze daarmee bezig en uiteraard eindigde het verhaal in een aanbod voor Simon om alle benodigde middelen om deze polijst actie zelf uit te voeren te kunnen kopen. Aaiiii.....hoe onverwacht! Nu begon de prijs op 60 dollar, zelfs hoe lief de dame ook lachte, dat was toch wel even te gek. Dus na hard onderhandelen ("I find that to expensive..."), kwam er een tegen aanbod ("...ok, than you can have it voor 20 dollar!"). En gezien het resultaat van die ene nagel, vind Simon dat hij daar echt een gigantisch koopje aan had en ging vervolgens tot de aanschaf over. Dit gezien hebbende, denk ik echt da Simon hier een uitstekende deal heeft gesloten en echt het onderste uit de kan heeft gekregen (u leest hier geen sarcasme...:-)) en dat Mirella Simon met wel hele mooie nageltjes thuis mag verwachten.

Cheesecake Factory

Vier vorken voor Dulce de Leche

Na even iets terug lopen in het onderdeel The Oasis binnen Sawgrass Mills, kwamen we weer bij de Cheesecake Factory aan. In Las Vegas had ik daar twee jaar geleden super gegeten, dus een uitgelezen moment om hier weer te gaan lunchen. Dat dachten overigens meer mensen, want hoewel de rij korter was geworden, stonden er nog steeds flink wat mensen te wachten. Door een snelle actie van Simon, die zag dat de tafels buiten onbezet bleven (en laten wij daar nu willen zitten!), konden we vijf minuten later plaats nemen. Onze serveerster heette Heather en was een spraakwaterval eerste klas. Maar het voordeel was dat we wel op de hoogte gehouden werden van de vorderingen van onze lunch (niet dat het allemaal nou zo lang duurde, maar beter zo dan dat je geen idee hebt wat er allemaal gebeurd en je inmiddels al een half uur zit te wachten). Om niet te zwaar te starten hadden we twee starters, een pittige guacamole met tortilla chips en een klein bordje tempura garnalen met dynamite saus (dat laatste viel overigens serieus mee). Daarna de cuba sandwhich voor Rene, een kip sandwich voor Simon en ik was deze keer van de gezonde, met een salade van licht gegrilde tonijn. Ook deze keer weer bijzonder goed gemaakt. En daarna, dan ben je natuurlijk niet voor niets bij de Cheesecake Factory, dus moest er voor Simon en mij een dessert aangerukt worden. Ik had de Dulce de leche cheesecake, met heerlijke caramel. Maar hoewel ik mijn best deed, ik kreeg het hele stuk niet op (misschien ook vanwege de twee extra "toefjes" slagroom). De cheesecake had ook de hele lunch kunnen zijn :-). Na nog even wat nagezeten te hebben (want na al 6 uur gewinkeld te hebben, deden de benen toch een beetje pijn), gingen we zo rond half zes weer verder.

Sawgrass Mills

En het shirt staat hem ook nog!

Na al het regelwerk stapten we in de bijzonder fraaie Ford waar Simon nu al erg verliefd op is, met Rene deze keer achter het stuur van de Escape om naar het rustieke plaatsje Sunrise te rijden, waar het grootse shopping Mekka van Florida zich bevind, te weten Sawgrass Mills. Het was even zoeken naar een geschikt radio station, maar na talloze radio dominees en Latin muziek stations gepasseerd te hebben, kwamen we uiteindelijk bij BIG 105.9, Miami's Classic Rock, aan. Nou, het is geen 94WYSP zoals we in Philadelphia hoorde, maar het kan er mee door. Na iets meer dan een half uur rijden, kwamen we in Sunrise aan en het eerste wat opvalt is dat Sawgrass Milss inderdaad best wel groot is. Mijn referentie uit 1996 toen ik hier met Ans was, was namelijk alleen nog het binnen gedeelte, maar in de afgelopen 15 jaar is er echt heel veel bijgebouwd. Omdat we vroeg waren, was plek op de parkeerplaats vinden geen probleem. En hoe kon het ook anders: letterlijk de eerste winkel die we tegenkwamen was de outlet store van Tommy Bahama. Was ook de eerste stop en enthousiast als we zijn moesten de eerste dollars daar natuurlijk uitgegeven worden, Rene en ik hielden het bij redelijk ingetogen aankopen, maar Simon ging helemaal los met een "not so loud" Hawaii shirt (afgeprijst van 125 naar 35 dollar, dat is bijna te geef, kan ik het niet voor maken). En om het in te wijden trok hij het ook gelijk voor de rest van de dag aan!

Daar zijn ze weer!

Daarna volgde een mega rij aan winkels die we bezochten. Een bloemlezing van de overige aankopen (naast Tommy Bahama dus). Rene deed het met veel kleren voor zijn neef (bij Ralph Lauren Polo en Tommy Hilfiger), twee Levi spijkerbroeken en 2 flessen Jack Daniels BBQ saus (en bedankt voor de JD: BBQ Marinade, Rene!). Simon ging voor twee Iron man pakken voor zijn jongens, sokken en een witte polo bij Timberland. En ik deed het voor en eReader van Barnes en Noble, een klein doosje Lego voor Daan (hier 10 dollar en in Nederland 16 Euro), een paar Nike Shox voor Danielle en alvast een leuk cadeautje voor Ans. Oh ja, en onderweg kochten Simon en ik een Wertzel Jalapeno Dog, een soort van hotdog, maar dan gewikkeld in het deel van een pretzel. En met die jalapeno pepers erop, is dat best een hete bedoening, kan ik je verzeker. Maar aan de andere kant, wel lekker hoor!
 

Misschien wel de leukste winkel van Sawgrass Mill

 Maar misschien nog wel interessanter: de winkels waar ik in ieder geval niets heb gekocht. Er was een Tag Heuer factory store, maar met de horloges daar had ik geen directe klik (zelfs niet met de grand carrera die echt een fikse aanbieding was) dus liet ik die liggen. Ik zag een geweldige set zwembroeken voor Daan, Jeroen en mijzelf liggen bij Vilebrequin, maar 188 dollar per stuk ging me toch net iets te ver. En ik heb vijf keer op het punt gestaan om iets te kopen bij denk ik de meest gave winkel waar ik zaterdag binnen ben geweest, de surfshop van Ron Jon. Zoveel gave dingen, maar ik weet bijna zeker dat ik ze nooit ga gebruiken of dragen, maar daarom was de winkel er niet minder om (overigens lieg ik ene heel klein beetje, bij Ron Jon kocht ik wel de noodzakelijke zonnebrand)! Na Ron Jon hadden we overigens bijna 75% van de Sawgrass Mills gehad en was het inmiddels zo rond half vier geworden, dus was het wel tijd voor een, zij het wat enigszins verlate, lunch. En wat bleek er nu in de Sawgrass Mills te zitten? Een Cheesecake Factory, tja, die kun je dan natuurlijk niet voorbij lopen!! Dus hup, even een stukje terug het winkelcentrum in en eens kijken of de rij er inmiddels geslonken is!

Change of plans

Nee hoor, wij komen voor het basketbal!

Na een goed ontbijt liepen we even langs de conciërge. Die had goed nieuws, hij kon aan kaarten voor het basketbal komen, de tweede play off ronde tussen de Miami Heat (die ik helaas de verkeerde naam gaf van Magic uit Orlando, en dat schijnt ongeveer zoiets te zijn als Ajax voor PSV uitmaken) en Boston Celtics. Simon gaf aan dat hij deze even aan zich voorbij liet gaan, want hij heeft helemaal niks met basketbal en dan een uur of drie daar te gaan zitten, daar had hij niet zoveel trek in. Eerlijk gezegd wilde Rene en ik dan ook niet gaan, maar Simon drong erop aan dat we toch zouden gaan, hij had een stoel aan het zwembad gezien met zijn naam erop voor de middag :-). Ik heb altijd al een keer een NBA wedstrijd willen zien, dus ik denk dat dit ook wel weer een hele ervaring gaat worden! Het betekende wel echter dat de hele planning voor de tijd in Miami opgegooid moest worden, want we zouden zondag namelijk naar Key West gaan en ook Sawgrass Mills was iets waar we wel een dag voor nodig gingen hebben. Ergo, de nieuwe plannen werden zaterdag naar Sawgrass Mills, zondag eerst naar Miami Beach en 's middags naar het basketbal en maandag naar Key West. Maar ja, wij zijn natuurlijk zo ongelofelijk flexibel, dat we ons reisschema daar keurig op aan kunnen passen.