Lunch in georgetown

We begonnen met een lunch bij Wisey’s. Daar kon je het studentengehalte zienderogen omhoog zien vliegen. Heerlijke broodjes, goede koffie en een prima smoothie. En een geweldige opmerking. Om het huis te complimenteren zei Dennis: “It smells great in here”, waarop de serveerster (nog met beugel) de klassieke opmerking maakte: “Yes, that’s me!!”. Lachen, gieren, brullen! En bezorgde haar een tip van 5 dollar!

Georgetown, here we come!

Na deze aankopen reden we richting bioscoop om de kaarten op te halen. Maar we kwamen erachter dat we toen in het echte Georgetown terecht waren gekomen (overigens kwamen we er later achter dat we bij de eerdere poging donderdagavond op minder dan 500 meter van de betreffende plek gestrand waren, maar dat terzijde J). Met een parkeer manoeuvre die zijn weerga niet kende, zette Frank de auto strak weg en konden we Georgetown wat beter gaan verkennen.

Comics en speelgoed

Na onze planningssessie van de ochtend gingen we op weg naar Wisconsin Avenue. Dat ligt tegen Georgetown aan. Het eerste bezoek was aan Fantom Comics. Dat was een shop waar we al twee keer langs gekomen waren, maar waar de designated driver (René) plankgas voorbij reed. Leuk winkeltje, er werden ook een aantal aankopen gedaan. Zo kocht René een Guardians of the Galaxy en een Thor hardcover (gewoon, omdat het kon). Simon liet zich inspireren en pakte zonder aarzeling ook een Guardians of the Galaxy mee. Frank kocht een mooi boek voor Cindy.
Daarna naar Sullivan’s Toys (waren we ook al langsgereden, maar toen nog niet geregistreerd). Eindelijk kon daar voor de kinderen van Simon en Dennis een flinke slag geslagen worden. Zowel Simon als Dennis kochten kostuums en Cars voor hun kinderen. Oh ja, en Dennis nam het cadeau voor Daan mee, pleisters van Mario!

Simon ziet er ERG jong uit!

Nog een nastootje van gisteren. Bij de Hooters wilden de mannen (ex Dennis natuurlijk) een biertje drinken. Echter, als je dat doet, moet je altijd een ID laten zien. Zo ook Simon, die het niet kan geloven. Maar ja, hij moest er wel AAN geloven, anders was er geen booze. Dat leidde tot de volgende opname! Ik zou het erg complimenteus vinden, als men dacht dat ik er nog uit zou zien als iemand onder de 21 jaar!

Blog bijwerken in een boekhandel(tje)

Kennelijk kun je ook eten in een boekhandel. Luisterend naar de creatieve naam: The Newsroom. Op dit moment werk ik het blog bij aan een brik tafeltje tussen de magazine's. Er is koffie en er zijn muffins en bagles. En Frank kijkt alle magazine's na!

We staan wat later op

Vandaag werd er zomaar eens geslapen op 7 uur. Tenminste toen, werd Dennis wakker om zich eens goed op te frissen, want na een nacht slapen om de hoofdpijn te verdrijven, bleef er nog wel wat wol in de kop achter. Inmiddels is Frank ook al helemaal klaar en leest het magazine met “things to do in Washington” om het programma voor vandaag wat explicieter te maken. Simon is aan het douchen en René is aan het slapen J. We hebben nog anderhalve dag en we willen er wel het uiterste uithalen! Morgen wordt het in ieder geval Alexandria, want dat ligt goed in de buurt van het vliegveld. Maar vandaag is het iets lastiger, omdat ook een aantal zaken die op de planning stonden inmiddels al gedaan zijn of we niet meer in die wijken gaan komen. Er ligt wel een verzoek: X-Men Origins Wolverine, op de première bekijken.

Toch maar een bar in…..maar niet zo lang

Om ons niet te laten kennen gingen we toch maar de bar in “The Horseshoe” waar de chauffeur ons afgezet had. Dennis had inmiddels een flinke hoofdpijn opgelopen en taaide al snel af (rond een uur of half elf), om dat weg te slapen. Frank, Simon en René bleven nog een uurtje, en speelden onder andere een paar potjes pool. Daarna gingen ook zij terug naar het Hilton, waarbij Frank zag dat René er een goede conditie op nahield, want hij had goed de pas erin! Frank ging nog even wat lezen in de lobby, waarbij hij nog even door de security aangesproken werd (gelukkig geen inwendig onderzoek naar drugs), maar na het laten zien van het boek dat hij ECHT ging lezen, was men erg behulpzaam. In de bar probeerde hij nog een biertje te vatten, maar dat duurde wat te lang (een relatief begrip natuurlijk J) en daarna zocht ook hij zijn bed op.

Georgetown

Na wat rusten (en een power nap van ruim een uur voor René), besloot het team om de avond door te brengen in Georgetown. Dat was ons door ongeveer iedereen aangeraden, dus dat moest een toppertje zijn. Na een korte taxirit kwamen we aan. Wat direct opviel was de mooie fontein en dat het heel erg klein was waar de chauffeur ons naartoe gebracht had. We aten bij “Tony & Joe Seafood restaurant”. Diner was prima, en René en Frank durfden het aan om een stuk van Flipper te eten (nou ja, het was rivier dolfijn, but you get the point). En toen dan maar naar de bars. Maar dat bleek een lastige te zijn, want dat waren er maar drie. Dat kan toch niet waar zijn. Flink wat rond gevraagd, maar er kwam niet een eenduidig antwoord van “ga twee keer links en drie keer rechts en je bent bij de gezelligheid”. Dus probeerden we een taxi om ons naar de gezellige bars van Georgetown te krijgen. En even later stonden we (na een taxi rit met een chagrijnige chauffeur en een veel te warme auto, waar we misselijk in werden) op……Conneticut avenue, op ongeveer 15 minuten lopen van ons hotel!!!! Aaaaaarrrggghhhhhhh………………….

Bedrukte Koninginnedag

Hoewel we probeerden een beetje de spirit van Koninginnedag erin te krijgen, was dat toch wel moeilijk zonder al het Oranje, de vrijmarkt en de gekte om je heen. En toen we in de Radio Shack ook nog te horen kregen dat een waanzinnige met een auto op de bus van de Koninklijke familie in wilde rijden en daarmee 5 mensen doodde en 12 ernstig verwondde, was het natuurlijk helemaal hiermee gedaan. Bizar om zoiets wat thuis gebeurd zo breed uitgemeten op CNN te kunnen zien.

Toch nog een iPod

Om een uur of vier verlieten we de Hooters. Aangezien we wat minder tijd in the Washington Mall hadden besteed dan origineel gepland, hadden we nu wat tijd om handen, maar slechts een beperkte voorbereidingstijd. Idee van Frank was om een bioscoopje te pakken, maar teleur, deze bleek nog dicht te zijn. Wat slenterend door de wijk bedachten we dat iedereen eigenlijk wel lamme poten had en dat we gewoon lekker naar het hotel zouden moeten gaan om wat uit te rusten. Zo gezegd, zo gedaan, maar onderweg kwamen we nog een Radio Shack tegen. En daar besloot René toch nog een iPod Classic te kopen. Voor het luttele bedrag van 250 dollar was hij het mannetje en nam hij de iPod breed glimlachend mee naar huis. De benodigde cradle bleef achter, en een oplader bleek niet te vinden, dus die zullen er in Nederland bij moeten komen.