Award winnaar

Doorgaand met de record pogingen wordt vandaag de reis voortgezet van Albuquerque in New mexico naar El paso in Texas. Kortom dat worden dan vier staten in vijf dagen. De reis was wederom niet al te spannend op een kleine uitzondering na.

De rustplaats die wij onderweg kozen bleek in 1993 een award als beste rustplaats gewonnen te hebben. Onder dit bordje hing een tweede bordje met "Pas op voor slangen" als tekst. Waarschijnlijk zijn de slagen gearriveerd toen ze gehoord hadden dat dit een award winning rustplaats was.

Nu moet ik zeggen dat ik zelden een schonere en nettere rustplaats langs de snelweg heb gezien. In Amerika zijn ze al een stuk schoner dan in Nederland maar zelfs voor Amerikaanse begrippen was dit een erg mooie halte langs de snelweg. Slangen hebben we trouwens niet gezien en dat is waarschijnlijk maar goed ook. Na een korter en verfrissende stop zochten we de weg weer op voor de rest van de reis naar El Paso.

New Mexico gun association

Na het shoppen was het tijd voor cultuur, de bekende nummer drie na kitsch (Las Vegas) en natuur (de canyon). Cultuur werd gevonden in old town, een gedeelte van Albuquerque dat in de oude Mexicaanse stijl was opgetrokken. Er waren vele kleine winkeltjes met kunst en spirituele zaken en diverse musea (zoals het ratelslang museum). Hoogtepunt van de feestelijkheden was een voorstelling van de New Mexico gun association die een wild west shootout hielden. Hierna werd een motel gescoord voor een schappelijke prijs. Het was de bedoeling om nog even de pool in te duiken maar een regenbui verstoorde de lol.

's avonds lieten wij zien dat we echte Amerikanen begonnen te worden. Er werd ettelijke mijlen gereden om een whopper te scoren terwijl (zoals later bleek) dat ook lopend om de hoek had gekund. Op de terugweg werd er gelukkig nog een Walmart gevonden waardoor de t-shirt strijd weer oplaaide. Met een season high van zes shirts werd de totale stand naar zestien in vier dagen gebracht.

Albuquerque

Wederom een vroege start. Later dan gisteren weliswaar, maar nog steeds vroeg! In de benzinepomp naast het motel werd zowel de inwendige auto (17 buckies voor een volle tank) als de inwendige mens (5 buckies de 2 mensen) verwend. De (saaie zoals later bleek) weg naar Albuquerque in New Mexico werd ingeslagen. Het enige wapenfeit onderweg was het passeren van de staatsgrens waardoor wij op dries staten in vier dagen uitkwamen.

Albuquerque bleek een erg leuke stad te zijn. Eerst werd een mall bezocht (2 om precies te zijn) waar het nodige ingeslagen werd. Deze keer echter geen t-shirts, zodat Dennis zijn koppositie nog niet in gevaar kwam.

De reis naar Holbrook

Er werd besloten om via Cameron en Winslow naar Holbrook te rijden, alwaar wij zouden overnachten om de volgende dag naar Albuquerque te vertrekken. Onderweg werden er vele fraaie plaatjes geschoten en hartelijk gelachen om de vele native American trading posts, waar in gammele toko's de meest uiteenlopende troep verkocht werd. In Holbrook aangekomen werd het goedkoopste motel tot dan toe gescoord. Slechts 31½ buckie. Dit was dan ook meteen het enige wapenfeit van het dorp want hier viel werkelijk niets te beleven. Wat tenslotte niet onvermeld mag verblijven is de poging van René om het uiterst scherpe Dennis record van aantal gekochte t-shirts in een vakantie te breken. Zo te zien gaat het een nek aan nek race worden om deze fel begeerde bokaal over te nemen. Dennis staat sinds 1993 fier aan kop in dit klassement maar heeft nu een serieuze concurrent gekregen.

De grand canyon

Bij de grand canyon aangekomen werd de auto neergezet en werden meteen de eerste kaarten gepot. Per shuttle bus werd de tocht naar de Hermit route ingezet alwaar de wandeling begon. Het eerste stuk was slechts 0.7 mijl maar redelijk zwaar begaanbaar. Het grote probleem was echter dat de route langs de rand van de grote kloof liep waardoor René, het door zijn hoogtevrees, zwaar te verduren had. Met veel pijn en moeite werd dit eerste stuk bedwongen.

Ondanks de vele mooie plaatjes werd besloten de tweede en derde etappe per bus te doen waarna etappe vier weer te voet zou gaan. De bushalte was bij Powell point, een uitkijkpunt met gedenksteen voor een majoor die in 18 zoveel als eerste de hele Colorado rivier afgereisd was. Hier brak echter een noodweer van gigantische afmetingen los waardoor wij volledig verzopen. Zeik en zeik nat geworden werd dan ook besloten om het bezoek aan de canyon te beëindigen.

Bedrock city

Onze vroeg opstaander was wederom om zes uur wakker en vond dat een mooi tijdstip om op te staan en wat plaatjes van Flagstaff te gaan schieten. Onder wat gesmoorde kreten van de langslaper vertrok hij op expeditie. Dit leverde twee dingen op:
1) Een sfeer impressie van Flagstaff om zes uur op een zaterdag ochtend
2) Een vroeg vertrek naar de grote kloof.

Onderweg werd het ontbijt genuttigd in het etablissement van een zekere Fred Flintstone, een luidruchtig figuur uit het stenen tijdperk. Zijn Bedrock city was nogal verlopen, de jus d'orange was niet je van het maar met een gevulde maag werd de tocht voortgezet.

De reis naar Flagstaff

Na een forse nacht slaap was de jetlag verdwenen, dusdanig verdwenen dat onze Egyptoloog een ochtend ronde maakte om de omgeving (en met name het Luxor) te fotograferen. Hij had kennelijk goed geluisterd naar mijn verhalen over ochtend humeuren want hij keerde met koffie terug op de kamer, waarvoor hulde. Het Excalibur werd verlaten en de reis naar Flagstaff en de Grand Canyon werd ingezet.

De eerste stop werd Kingman gelegen aan de historische route 66. Hier werd geluncht in een echte Amerikaanse neon light diner. Onze tafeldame was de erg vriendelijke Aspen maar toen zoor de zesde keer vroeg of alles naar wens was vonden wij het wel genoeg. Stop twee werd Williams waar (met moeite) getankt werd. Eerst deed de credit card het niet en vervolgens lukte het niet om benzine aan de pomp te onttrekken. Na enige assistentie van de eigenaresse kwam alles toch nog goed en kwamen wij in Flagstaff, het eindpunt van dag twee aan. Na het scoren van het Arizonian motel werd de weg naar de shopping mall ingeslagen waar t-shirts, een jas, een broek, software en andere zaken werden ingeslagen. Aldus eindigde dag twee.

Las Vegas

De landing in Las Vegas was een anti-climax, een klein achenebbisj vliegveld en een argwanende douane beambte die ons voor smokkelaars aanzag. Na een tassen inspectie mochten we verder en konden  we bij Dollar onze auto gaan ophalen. "Helaas' was onze Dodge Stratus op en moesten we een maat groter naar de Intrepid, een luxer, stil en ruim broertje. Hiermee reden we naar de Excalibur waar de internet reservering prima bleek te werken.

Spulletjes op de kamer en een korte casino tocht dor het Excalibur, het Luxor (waar de Egyptoloog zichtbaar van genoot) en tenslotte Mandalay bay waar men de blues en New Orleans nadeed. Hier genoten we allebei want onder het genot van een biertje en een live band werd driftig naar de serveersters gekeken die in erg leuke pakjes rondliepen, zowel aan de bovenkant als aan de onderkant was er nl. flink op de stof bespaard. Na al deze opwinding sloeg de vermoeidheid toe, we waren al meer dan 24 uur in touw en half negen plaatselijke tijd werd dan ook dag een besloten.

Londen - Las Vegas

De rijen voor de incheckbalie waren fors te noemen maar het tempo was redelijk vlot en een tijdje later waren wij klaar voor de grote overtocht met Virgin Atlantic. Het enige nadeel was dat de vlucht pas drie uur later vertrok en Gatwick niet een plaats is waar je drie uur gezellig kunt doorbrengen.

De vlucht met Virgin Atlantic duurde tien uur maar was wel de beste vlucht die ik ooit meegemaakt heb. Het personeel was een stuk vlotter en vriendelijker dan bij andere vlieg maatschappijen, het eten was prima (voor vliegtuig voedsel). En  heb je ooit eerder meegemaakt dat men bij de koffie langskomt met flessen bailey's en cognac en vraagt wat je wilt.  Daarnaast bood het eigen amusementscentrum films, muziek, comedy, sport , games en nog veel meer.

Amsterdam - Londen

Met een om vijf uur afgaande wekker begon mijn vakantie. Mijn reisgenoot had het nog zwaarder want die startte al om vier uur. Om kwart over vijf arriveerde de chauffeur reeds die het eerste deel van de reis zou verzorgen. Een half uur later werd de tocht naar Schiphol ingezet

Inchecken ging erg vlot en vertragingsloos bracht British Midlands ons vervolgens naar Londen (een van mijn vrienden heeft hele andere ervaringen met deze maatschappij).

Op Londen Heatrow om pecies te zijn, waar wij via de Interlink shuttle bus naar Gatwick gingen. Dit was echter voor de totaal on koele prijs van 17 pond per persoon. De service was echter prima en 70 minuten later waren wij op Gatwick aangekomen.