Escape from Veenhuizen

Zoals gememoreerd in het vorige stukje was dit het einddoel van de peevee activiteit van deze zaterdag. Na het vertrek bij Hajé was het nog drie kwartier rijden naar Veenhuizen voor onze ontsnapping. Wederom bewees de Tom Tom zijn geld waard te zijn en werden we via allerlei duistere binnenweggetjes naar Veenhuizen gebracht. De ontvangst was uiteraard met koffie en thee en daarna kwam een diashow met verhaal over de diverse gevangenissen die Veenhuizen rijk is en was en waar zij tegenwoordig voor gebruikt worden. Vervolgens wordt je in groepjes ingedeeld en is het tijd voor de start van de ontsnapping.

We kregen uitleg over hoe alles werkte, een kaart van de omgeving en wat parafernalia mee. Daarna werden we in de boeien geslagen en naar buiten gebracht. Een van de bewakers vertelde ons het e.e.a. deed onze boeien af en bracht ons naar de observatie cel, een oude Duitse “woonwagen”. De zaklampen gingen aan en we vroegen ons af wat er nu moest gaan gebeuren. Na enige tijd werd er gekeken of we een uitgang konden vinden en lukte het ons uit de cel te ontsnappen. Helaas werden we meteen weer opgevangen en een chauffeur zou ons in zijn wagen naar een van de cellen brengen. Deze chauffeur, die Johnny heette, bleek echter een van onze maatjes te zijn en hij zette ons onderweg af met instructies en smeergeld om te ontkomen aan de sterke arm der wet.

Achtergelaten in de wildernis begon wij onze speurtocht naar de verborgen aanwijzingen, onderwijl politie, justitie en ander tuig ontwijkend. Halverwege kwamen wij bij het schuilhol van ons 2e maatje, Truus, die ons ontving met aanwijzingen, knakworst en bier. Na een kort stukje lopen werden wij door Johnny opgevangen die ons naar het bos bij Norg bracht. Na wederom stukken lopen en het beleven van vele avonturen wisten wij het dorp te bereiken en het pannenkoeken restaurant dat het einde van de tocht betekende.

Het geheel had ruim 3½ uur geduurd en we hadden dik zeven kilometer te voet afgelegd. Moe maar voldaan lieten wij ons een drankje goed smaken en zaten op de prijsuitreiking te wachten. Ons team had met zijn derde plaats goed gepresteerd en het was dan ook tijd om de thuisreis in te zetten. Drie uur ’s nachts was ik tenslotte thuis om het moede hoofd te rusten te leggen.

Hajé

Afgelopen zaterdag was er een uitje van de personeelsvereniging van mijn werk. Het zag er wel leuk uit en ik besloot om me hier voor in te schrijven. Het was ver weg, nl. Veenhuizen in Drenthe en onderdeel van het geheel was een diner in het Hajé restaurant in Heerenveen. Hajé is een typische langs de snelweg combinatie van hotel, zalencentrum en restaurant dus ik had er niet al te veel vertrouwen in. De price was in ieder geval right want een peevee uitje kost €2.50 inclusief alles dus bekocht kon ik me in ieder geval niet voelen.

We vertrokken even voor drie uur met z’n drieën uit Amsterdam want Heerenveen is niet om de hoek en we moesten nog twee dames oppikken in Zeewolde. Dankzij de Tom Tom verliep de rit probleemloos en we pikten de dames dan ook op tijd op in Zeewolde om vervolgens de rit naar Heerenveen in te zetten. Wederom kwamen wij probleemloos aan in Heerenveen bij Hajé om kwart voor vijf, het afgesproken tijdstip daar we om 5 uur aan tafel zouden gaan.

Bij binnenkomst werd ik blij verrast, het interieur zag er beter uit dan ik verwacht had en toen ik naar de voor ons gereserveerde zaal liep zag alles er netjes en goed verzorgd uit. Uiteraard was er een buffet voor ons gedekt in een aparte zaal. Na binnenkomst gingen we zitten en werd er meteen gevraagd wat we wilden drinken door de vriendelijke bediening. Toen eindelijk de bus met de grote groep binnenkwam werd het buffet neergezet en wederom was ik blij verrast met de ingrediënten en kwaliteit van het voedsel. Er waren 3 goede salades, 3 soorten vlees entrecote, spare ribs en een stuk varkensvlees, rijst en aardappel partjes in de schil en een prima spinazie. Na was er uiteraard ijs (vanille, banaan en een soort vïënetta) met slagroom en 2 soorten saus. Daarna was het tijd voor de volgende etappe naar Veenhuizen.

Ik heb geen idee wat de normale prijs is in deze toko en wat dus de prijs kwaliteit verhouding is maar ik heb in ieder geval prima gegeten.

De dijk

Ik ben niet zo’n fan van Nederlandstalige muziek. Ik kan absoluut niet warm lopen voor al de zangers van het Nederlands lied, zelfs niet voor onze nationale held Andre Hazes. Ook de diverse Nederlandstalige bandjes van vroeger konden niet echt op mijn sympathie rekenen alhoewel ze soms wel een of meerdere aardige nummers in de aanbieding hadden. De uitzondering op de regel bleek echter de dijk te zijn.

Ik kwam gedurende de eerste helft van de jaren tachtig met de dijk in aanraking toen een vriend mij meenam naar het Waterlooplein in Amsterdam dat toen op een tijdelijke locatie zat, een paar honderd meter verder, waar nu de Nederlandse film en televisie academie gevestigd is. Hier trad op Bevrijdingsdag een Nederlands bandje op dat volgens hem wel goed was. De grote doorbraak moest nog komen, de band was alleen in studenten kringen populair maar nog niet bij het grote publiek. Hun toen bekendste nummer was bloedend hart dat de afsluiter van de show vormde. Ondanks dat ik geen enkel nummer kende en zanger Huub van de Lubbe toen nog een stuk slechter te verstaan was, was ik verkocht. Wat een power, wat een charisma en wat een nummers.

Vanaf dat moment heb ik 20 jaar lang eigenlijk geen tour gemist. Sterker nog ik heb bijna elke tour 2x gezien want zoals Huub ooit zei, “De dijk doet er een jaar over om van de Melkweg maar Paradiso te reizen, een afstand van een paar honderd meter.” De tour begon namelijk in de ene zaal en eindigde aan het eind van het jaar in de andere zaal. In die jaren heb ik diverse vrienden er van kunnen overtuigen dat er wel degelijk een goede Nederlandse band is door ze mee te nemen naar een concert van de dijk. De huidige concerten zijn minder up tempo dan vroeger, de band is in de loop de jaren een stuk rustiger geworden. Waar vroeger bij dansen op een vulkaan de hele zaal stond te springen is dat nu niet meer zo. De kwaliteit van de muziek en het charisma van Huub van der Lubbe staat nog steeds als een huis. Mocht je de band niet kennen dan raad ik je aan een live show te bezoeken of een begin te malen met de cd Niemand in de stad, hun grote doorbraak uit 1989.

Etentje der bloggers

Eens in de 3 maanden gaan de Nuff Said bloggers gezamenlijk dineren. Elk kwartaal is een van de 4 verantwoordelijk voor het prikken van de datum en het uitzoeken van het restaurant. Dit kwartaal was Simon aan de beurt om dit gezellig samenzijn te organiseren en hij kwam met een originele optie. Zijn neefje Ad (iedereen is familie van iedereen in Volendam) kon goed koken en deze zou bij Simon thuis een etentje gaan regelen.

Zo vertrokken Dennis en ikzelf naar de Zilvergesp in Volendam om te gaan genieten van de kookkunsten van Ad (die het trouwens niet alleen deed maar samen met Mirella, de vrouw van Simon). Als eerste moesten uiteraard de uitbreidingen aan het huis bewonderd worden, zoals de nieuwe sauna ruimte met loopband en whirpool (groot genoeg voor een gezellig orgie) voordat we aan tafel gingen.

Het menu was samen met Simon door Ad samengesteld, maar liefst 10 gangen. Simon had echter aangegeven dat wij grote eters waren en er dus grote porties moesten komen. Ondanks protesten van Ad dat bij dit soort maaltijden de porties klein moesten zijn hield Simon voet bij stuk, dus wij hebben bij lange na niet alle 10 de gangen gehaald, daar de broekriemen halverwege al een gaatje losser moesten. Simon had trouwens niet gelogen Ad kon prima koken en het was dan ook genieten, van de sorbet met champagne en citroenijs waar we mee starten tot de kaasplank waar we mee eindigden.

Hoogtepunt voor mij persoonlijk waren toch wel de zeer lekker stukjes bambi in jachtsaus op aardappel puree, met de klassieke bijgerechten van stoofpeer en rode kool, alhoewel de eendenborst filet en de rogvleugel in zwarte bonen saus ook niet onvermeld mogen blijven. Kortom een fantastische avond met een pluim voor Ad en Mirella.

Mekhong river

Het is weer eens tijd voor een aflevering van de soap serie donderdagavond stapavond. Aangezien er al geruime tijd geen nieuw café behandeld is, is vanavond de Mekhong river bar aan de buurt. Dit is een echt Thais café, in tegenstelling tot de Roode Baron dat een combinatie van Thais en bruin café is. De Mehkong is een nachtbar dus pas om 8 uur open en sluiting is 3 uur (in het weekend 4 uur). Dat betekent dat het er in het begin van de avond redelijk saai is maar na 1 uur als de andere kroegen sluiten begint het vol te stromen. Het is een echte Thaise tent, zowel in de bediening, de aankleding, de muziek als de bezoekers en het gedrag van die bezoekers.

Die bezoekers vallen in een aantal categorieën uiteen, als eerste heb je de mannen die erg geïnteresseerd zijn in een Thaise dame en dus uiteraard ook diverse Thaise dames voor deze mannen. Daarnaast is er nog een Thaise specialiteit aanwezig voor óf geïnteresseerde mannen óf dronken (meestal Britse) mannen die denken een leuke dame voor de nacht te scoren. Deze mannen komen er dan achter dat ze een kathoey mee naar huis of hotel genomen hebben. Sommigen zijn daar gelukkig mee voor anderen is het een behoorlijke shock. De nuchtere bezoekers kijken altijd met veel plezier naar dit balts gedrag van de haantjes.

Tevens heeft de Mekhong river een uitstekende keuken die tot diep in de nacht voedsel verstrekt. Je kunt hier dus nog gewoon een uitstekend hapje Thais eten om 2 uur 's nachts. Ik denk nog met veel plezier terug aan een sateetje dat ik hier verorberde, stukken beter dan een Febo of broodje shoarma. Wij komen er al vele jaren, in die tijd stond Mem (nu eigenaresse van Suvarnaphum) nog achter de bar van eigenaresse Tau. Tegenwoordig worden de bar diensten door diverse dames gedeeld die allemaal niet vervelend zijn om naar te kijken. De vriend van Tau kent ons goed en draait meestal als we binnen zijn een stukje Nirvana voor ons. Kortom als het laat wordt doen wij een afzakkertje in de Mekhong.

Robert Anson Heinlein

Ik heb het al enkele keren eerder gehad over enkele van mijn favoriete science fiction schrijvers, maar heb verzuimd een stukje te wijden aan mijn afgod. De man die door de Amerikaanse science fiction werd geëerd is als de godfather van de science fiction, Robert Anson Heinlein.

Heinlein startte in 1939 met diverse korte verhalen in het befaamde blad Astounding van John W. Campbell. Hij groeide als snel uit tot een van de beste verkopende schrijvers in het blad samen met grootheden als Isaac Asimov en Arthur C. Clarke. Zijn verhalen uit die tijd speelden zich allemaal af tegen een zelfde toekomst en staan bekend als de future history verhalen. In 1947 werd zijn eerste boek gepubliceerd, Rocket Ship Galileo. Dit was een zogenaamde juvenile, een boek voor jonge lezers en werd als zeer vreemd gezien omdat het om een reis naar de maan ging, iets wat volgens iedereen onmogelijk was. Het succes van het boek was echter gigantisch en vanaf dat moment publiceerde Heinlein elk jaar een nieuwe juvenile tot 1959 toen Starship Troopers als te fascistisch gezien werd. Het manuscript werd onmiddellijk door een andere uitgeverij opgepikt en won de Hugo award van dat jaar.

Vanaf dat moment besloot Heinlein zich nergens meer wat van aan te trekken en de boeken te gaan schrijven die hij wilde schrijven. Dit leidde o.a. tot Stranger in a Strange Land dat in 1961 verscheen en door de hippie gemeenschap opgepikt werd als hun bijbel. Het woord grok kreeg internationale bekendheid en het delen van water werd een belangrijke ceremonie.
Gezien zijn opvattingen over vrije seks, politiek, filosofie en gelijkheid van rassen (dit waren tenslotte de jaren 60 in Amerika) werd Heinlein een zeer controversiële schrijver die naast hordes bewonderaars ook vele tegenstanders had. Zijn later boeken (na 1980) worden als zeer controversieel gezien en hebben tot heftige debatten geleid.

Aanraders om mee te starten zijn The moon is a harsh mistress, over een kolonie op de maan die uit gedeporteerde misdadigers bestaat en tegen de aardse overheersing in opstand komt (wie zegt Australië), Glory road , een fantasy roman die niet stopt als de draak is verslagen en de held met de prinses trouwt maar ook het stuk dat volgt laat zien en The past through tomorrow een bundel van (bijna) alle future history verhalen.

Reserve agent

Een van mijn kennissen is rechercheur in Amsterdam, hij is werkzaam in het wallen gebied en ik ga vaak met hem uit eten en daarna wat drinken. Ook op donderdagavond stapavond is hij regelmatig aanwezig en meestal zijn wij dan de laatste die huiswaarts keren. Sinds enige tijd sluiten wij de avond af met een broodje shoarma bij een prima tentje op de Oudezijds Achterburgwal en lopen daar dan gezellig over de wallen naar toe. Aangezien mijn kennis al heel veel jaren in het gebied werkzaam is kent hij bijna iedereen. Hij groet altijd vriendelijk de werkende dames en anderen en wordt even vriendelijk (wat is echt en wat is niet echt gezien zijn beroep) door iedereen teruggegroet. Ik besteed hier niet al te veel aandacht aan alhoewel de tocht van de kroeg naar de shoarma tent best wel een tijdje kan duren op deze manier en lach vriendelijk naar de dames waar mijn kennis soms een gesprekje mee aangaat.

Wat ik mij niet realiseerde en wat hij mij laatst vertelde is dat ik door deze gezamenlijke wandelingen nu ook het stempel van rechercheur (in de dop) opgeplakt heb gekregen. Als hij alleen rondloopt wordt hem vaak door diverse mensen gevraagd of ik zijn nieuwe collega ben en of ik ook in deze buurt werk. De mensen die dit vragen werken in de buurt, ofwel als horeca ondernemer of in de seks industrie (diegene die in de mode ateliers werken zijn niet meer aanwezig op het late rijdstip dat wij over de gracht lopen). Hij lacht dan vriendelijk en zegt verder niets tegen de vragensteller. Ik begin, ongewild, dus ook een bepaalde reputatie in deze buurt op te bouwen (naast die van notoir restaurant en café bezoeker) of dat gunstig is? De toekomst zal het leren.

Quentin Tarantino

Dit stukje over een van mijn favoriete regisseurs wordt getriggerd door de aankomende dvd release van zijn nieuwste film inglorious bastards. Als ietwat vervroegd verjaardagscadeau komt deze uit op 15 december in de verenigde staten en is dan uiteraard hier te downloaden.

Tarantino’s eerste film was Reservoir dogs in 1992. Iedereen claimt tegenwoordig dat hij of zij deze film uiteraard in de bioscoop gezien heeft maar dat is net zo’n grote leugen als iedereen die het eerste concert van U2 in de Melkweg gezien heeft. Ik heb de film op video gezien op aanraden van mijn vrienden Dennis, Frank & Simon en was direct verkocht. Ondanks het feit dat het een low budget film was zat alles zo goed in elkaar dat ik Tarantino ging volgen. In 1994 zag ik dan ook Pulp Fiction in de bioscoop. Aangezien Tarantino nog steeds geen kasmagneet was, ondanks het winnen van de gouden palm in Cannes met Pulp Fuction, was dit in een van de Amsterdamse filmhuizen, de movies. Wederom een top film en de successen stapelden zich daarna op met Jackie Brown en Kill Bill. Vervolgens kwam er een scheurtje in de succesreeks want zijn volgende film, Death proof was niet slecht maar haalde het niet bij de hoge lat die hij neergezet had.

Alle reviews zijn het er echter over eens dat inglorious bastards wederom een topper is dus ik zit de dagen af te tellen tot ik de film kan downloaden!

De little Thai prince revisited

Normaliter bezoek ik niet snel hetzelfde restaurant binnen korte tijd maar deze keer heb ik een uitzondering gemaakt voor de Little Thai Prince. De reden was dat na het vorige etentje de charmante serveerster vroeg of ik binnenkort met een gezamenlijke kennis een hapje zou komen eten. Nu vind ik het al moeilijk om charmante dames iets te weigeren en toen die vriend ook nog eens met het voorstel kwam om bij de Little Thai Prince te gaan eten zwichtte ik voor de overmacht en planden we een bezoekje op donderdagavond stapavond.

Om half acht waren we aanwezig en werden hartelijk begroet door onze charmante serveerster met de opmerking dat het hoog tijd was dat we een hapje kwamen eten. We besloten tot één gezamenlijk voorgerecht (een portie saté) en kwamen er niet helemaal uit wat we als hoofdgerechten zouden doen. We waren het er in ieder geval over eens dat we drie hoofdgerechten zouden nemen waarvan één een salade en dat het drie verschillende soorten vlees zouden zijn. Wederom bracht onze serveerster uitkomst op basis van deze gegevens en wat ik de vorige keer gegeten had koos zij voor een kip gerecht, een rund gerecht en een varkens gerecht. Alle drie waren erg lekker, waarbij de kip totaal niet heet was, het varken pittig en de koe erg pittig. Met na afloop een espresso en een cappuccino moest wij €58 euro afrekenen, een lachertje voor deze uitstekende maaltijd.

Wij verlieten het restaurant dan ook erg tevreden om ons naar het elfde gebod te begeven om de overige deelnemers van donderdagavond stapavond te ontmoeten

Stedentrip optie 6: Rome

De laatste van ons rijtje kandidaten is de hoofdstad van het Romaanse rijk, Rome. Net zoals bij de vorige 5 kandidaten wordt er als eerste gekeken naar hoe in Rome te komen. Dit zou eigenlijk een makkie moeten zijn daar alle wegen naar Rome leiden, maar toch valt het ietwat tegen. Er zijn slechts drie wegen die naar Rome leiden en dat zijn de KLM, AlItalia en EasyJet. Van deze is uiteraard EasyJet de goedkoopste met een tarief van €118 per persoon, zit KLM op €144 per persoon en is AlItalia de duurste met een prijs van €179. De KLM heeft betere tijden en is wat luxer dus wat mij betreft valt daar onze keuze op.

Wat kan er zo al niet over de eeuwige stad gezegd worden. Het aantal te bezoeken zaken is gigantisch. Van Vaticaanstad via het colosseum naar de Trevi fontein en het Romeinse forum gevolgd door een bezoekje aan Pompei, er is zoveel historie in deze stad dat je eigenlijk nooit uitgekeken raakt. Winkelen doe je in de grootste winkelstraat van Rome, de Via Veneto. Daarnaast kent Rome malls waarvan de Euwoma2 met zo’n 230 winkels de leider is. Er is zelfs een outlet center op 20 km afstand, Castel Romano.

Eten en drinken zijn geen enkel probleem in Italië, de keuken is een van de beste van Europa dus dat wordt genieten. Kroegen zijn er in overvloed, een bekende naam is Harry’s bar, bekend uit La Dolce Vita van Fellini. Verder zijn er uiteraard Italiaanse kroegjes en de onvermijdelijke Ierse pubs te vinden. Overnachten kan of in een van de vele bed & breakfast plekken die de stad rijk is, een appartement of een van de vele hotels zoals het 4 sterren Hotel Atlantico in het moderne centrum.

Als laatste extraatje spreken de meeste Romeinen Engels wat de conversatie een stuk makkelijker maakt. Ook Rome staat , net als Madrid, erg hoog op mijn lijstje. Wat mij betreft wordt het een van deze twee steden.