Thuisreis

Het einde van de UKCAC was ook meteen het einde van ons Londense weekend want diezelfde avond vlogen wij terug naar Amsterdam. We pakten onze bullen dan ook bij elkaar (en door de gekochte comics was dat flink wat meer dan waar wij gisteren mee aankwamen) en namen de metro naar Heathrow waar we een snelle hap scoorden als avondmaaltijd.

Na het gebruikelijke gewacht op het vertrek van het vliegtuig bracht de KLM ons binnen het uur weer terug naar Amsterdam. Ons tweede bezoek aan Londen was ons erg goed bevallen en we namen ons heilig voor om dit niet de laatste keer te laten zijn dat we de Britse hoofdstad (en de UKCAC) zouden bezoeken.

De UKCAC dag twee

Een van de vele panels tijdens de UKCAC

De tweede dag op de beurs verschilde heel erg van de eerste dag. We hadden alle interviews gedaan die we wilden doen en hoefden daar dus geen tijd meer in te investeren. Waar we wel heel veel tijd in investeerden was het kopen van comics. Waarom wisten we niet maar de handelaren hadden hun prijzen zwaar omlaag geschroefd. En dat was iets waar we alle vier flink van profiteerden. We kochten allemaal heel erg veel comics voor prijzen van (bijna) niets. De X-O Manowar gold cover ging bijvoorbeeld weg voor slechts 50 pence en dat lieten we niet voorbij gaan. Ook complete runs van top series en silver age comics gingen voor absolute bodem prijzen en iedereen had dan ook een flinke stapel comics voor de beurs afgelopen was.

Verder keken we wat rond op de diverse panel discussies (niet echt ons ding) en gebruikten de tijd om onze contacten met DC comics flink te verbeteren. DC had had flinke afvaardiging waaronder Patty Jerez, marketing directeur van DC, en wij bouwden een hele goede relatie met haar op voor de toekomst. We werden zo'n beetje als laatste de deur uitgeveegd toen de beurs afgelopen was en waren erg tevreden met de gescoorde comics en geboekte resultaten voor de Nuff Said.

Breakfast

Na goed geslapen te hebben en geen gebruik gemaakt te hebben van het zwembad (toch wel een van de belangrijke redenen waarom we dit hotel geselecteerd hadden) begaven we ons naar de ontbijtzaal. Het was een erg grote (en op leeftijd zijnde) ruimte waar een groot buffet aan de zijkant klaar stond. Nadat de serveerster ons koffie en thee gebracht had inspecteerden we het buffet en we zagen dat het goed was. Naast de standaard ingrediënten van het complete Engels ontbijt (eieren, spek, worstjes, tomaat en toast) waren er nog heel veel andere dingen te krijgen en de borden werden dan ook vol gestapeld voor de eerste ronde.

Niemand die ons kent zal het verbazen maar alle borden gingen schoon leeg en even later stonden we wederom aan het buffet om de borden vol te laden voor de tweede ronde. Daarna begon het toch wat af te zakken want niet iedereen ging voor de derde ronde, sommigen waren na twee rondes al voldaan. Met een heel erg stevig ontbijt achter de kiezen waren we dan ook klaar om de tweede dag van de UKCAC te betreden.

Avond programma

De middag op de con was niet echt spannend meer. Ons interview met Dave Gibbons was toch wel het hoogtepunt van de dag en de middag daarna was niet slecht maar er waren geen hoogtepunten meer te noteren. We liepen de diverse stands af, kochten comics, lieten tekeningen maken en hadden veel lol maar dat was het wel.

Toen de eerste dag van de con afgelopen was verlieten we het hotel en gingen nog een hapje eten. Op een van de metro stations liepen we een winkeltje in en kochten daar, onder andere, een bus pringles. De prijs (twee gulden vijftig) deed een van ons verzuchten dat dit een belachelijke prijs was voor chips maar dat weerhield de anderen niet van de aanschaf.

Na een simpele maaltijd keerden we terug naar het hotel en maakten de pringles soldaat. Ook onze twijfelaar moest toegeven dat dit wel heel erg lekker chips waren en tevreden ging iedereen naar bed want het was best wel een vermoeiende dag geweest en morgen zou wederom flink wat van ons gaan vergen.

Lunch

We hadden nog een tweede doel met ons bezoek aan de UKCAC en dat was interviews met bekende schrijvers en tekenaars te houden om die in ons comic informatieblad de Nuff Said te plaatsen. Nadat we eerst in een hoekje van een van de zalen een uitgebreid gesprek met Mark Waid hadden gevoerd, hadden we nu een tweede slachtoffer gevonden en wel Dave Gibbons.

Dave gaf aan ons best wel te woord willen staan maar niet al te veel tijd te hebben. We besloten dus het nuttige met het aangename te verenigen en besloten samen met Dave te gaan lunchen. Verwacht geen luxe restaurants en dergelijke want dat ging ons budget te boven. De con was naast het hotel ook in een universiteit die er naast lag en Dave nam ons mee naar de (bijna) uitgestorven kantine. We scoorden wat broodjes en drinken en hadden een kort gesprek (het duurde zo´n anderhalf uur) met Dave over van alles en nog wat. Het was een van de gezelligste lunches die ik meegemaakt had ondanks dat de kwaliteit van het voedsel niet om over naar huis te schrijven was.

De UKCAC dag 1

We hadden al gauw de zalen gevonden waar de con gehouden werd maar moesten uiteraard wel nog even de entree betalen. Dat deed ons wel even slikken want waar in Nederland de entree voor een beurs tussen de vijf en de tien gulden zweeft bleek de entree voor de UKCAC twintig pond te zijn en met de wisselkoersen was dat ruim over de vijftig gulden. We betaalden dus allemaal die twintig pond en konden toen dan ook de beurs betreden.

De beurs kende een grote overeenkomst met de Nederlandse beurzen en dat was de grote zaal met de handelaren die daar hun waren stonden te verkopen. Wat wij echter in Nederland niet kenden was een grote ruimte waar heel veel tekenaars zaten die daar comics signeerden, schetsen maakten en ook door hun zelf gepubliceerde comics verkochten. We hadden een fantastische dag waarin we veel kochten en ook heel wat tekeningen door de artiesten lieten maken. Kortom de beurs was, wat ons betreft, de hoge entreeprijs meer dan waard.

Op weg naar de comic convention

We verlieten de kamer om ons naar de comic con te begeven (toch de reden van deze vakantie) toen ons het tweede probleempje overkwam. We wisten niet exact waar we heen moesten, alleen dat de con in een hotel was, maar waar dat hotel in Londen was wisten we niet. De mensen aan de balie van ons hotel wisten ons te vertellen dat dat hotel bij Russel square lag dus we liepen naar de subway en zochten uit welke lijn we naar Russel square moesten hebben.

Welnu dat bleek opnieuw de Picadilly te zijn (dit gaat, weten we nu al, onze metrolijn worden gedurende dit weekend) en al gauw stapten we uit op het station. Via een liften combinatie (geen roltrappen hier) werden we naar boven gebracht en alras stonden we in het zonnetje. Na wat gezoek en gedoe wisten we eindelijk het  hotel te vinden en konden we ons opmaken om het Engels comic walhalla te betreden.

Het hotel

Het voordeel van Heathrow als luchthaven is dat ze een eindhalte van de de Londense metro zijn, om precies te zijn van de Picadilly lijn. We liepen dan ook van de luchthaven naar de halte van de metro, kochten een kaartje en stapten aan boord van dat oer Engelse vervoermiddel.

We stapten bijna voor de deur van ons hotel uit en daar kwam de eerste tegenslag van onze vakantie opdagen. Er was iets misgegaan met onze reservering en het kostte behoorlijk wat moeite voor alles in kannen en kruiken was en we onze kamer konden betreden. Het hotel zelf was vroeger erg luxe geweest maar was duidelijk op leeftijd geraakt. We hadden in ieder geval een zwembad (daar hadden we het op uitgezocht) en een Engels ontbijt was inbegrepen in de kamer prijs.

Amsterdam - Heathrow

's Ochtends vroeg vertrokken we naar Schiphol voor onze trip naar Londen. Een vriend van Frank & Simon bracht ons met zijn auto en zette ons netjes voor de vertrekhal af. We liepen naar de balie van de KLM om in te checken en niet naar die van de splinternieuwe prijsvechter Easyjet. We hadden hier willen boeken voor het mooie tarief van 100 gulden voor een enkeltje maar de dame van het reisbureau vertelde ons dat de KLM nu ook een aantal tickets voor dezelfde prijs bood om te concurreren met de nieuwe uitdager.

Inchecken ging vlot want we hadden uiteraard alleen handbagage voor de trip van een weekend en al gauw zaten we aan boord van het vliegtuig voor de trip van nog geen drie kwartier. Eigenlijk was het opstijgen en bijna direct weer dalen wat we deden, heel wat anders dan onze vorige vliegreis van ruim acht uur naar Amerika. Na de landing op Heathrow warren we vlot de douane door en konden we onze reis naar Londen vervolgen.

Van Birmingham naar Amsterdam

Na de laatste uurtjes wachtend doorgebracht te hebben was het dan eindelijk zo ver dat onze laatste vlucht van de reis zou gaan vertrekken. De borden kondigden aan dat de vlucht van Birmingham naar Amsterdam gereed stond om passagiers te ontvangen. We pakten onze handbagage en namen plaats aan boord van het toestel voor de laatste trip van minder dan een uur.

Het was dan ook opstijgen, kort vliegen en landen en we konden voet zetten op Hollandse grond. Na het oppikken van de bagage was het inmiddels tijd voor het ontbijt en mijn vriendin kocht dan ook een sapje en een broodje voor ons. Na alle vermoeienissen van de reis hadden we geen enkele zin om de trein te pakken en we besloten dan ook een taxi te nemen voor de laatste etappe. Zoals het hoorde zette ik haar eerst netjes thuis af en liet de chauffeur me vervolgens naar mijn eigen woning brengen. Zo was er een einde gekomen aan een tweede fantastische vakantie naar Amerika, eentje waar ik wederom met heel veel plezier op kan terugkijken.