Wave island

Eind goed Al goed

 Er was niets gelogen aan het verhaal van de verhuurders, binnen vijf minuten waren we bij Wave island maar toen begonnen de uitdagingen. De eerste was het terrein betreden en het duurde even voor we doorhadden hoe onze druppel werkte. Eenmaal binnen bleken er meerdere ingangen met parkeerplaatsen te zijn en uiteraard stonden we bij de verkeerde dus dat was zoeken naar de juiste.

Eenmaal op de goede plek staand was het zoeken naar ons appartement (20A) en daar aangekomen moesten we door een hekje met een slot maar geen van onze sleutels paste op dat slot. Terwijl ik hulp ging uithalen vonden de dames uit dat ondanks het sleutelgat het hekje niet op slot zat en de grendel dus gewoon opengeschoven kon worden. Daarna was de deur geen horde want onze sleutel paste gewoon en betraden we ons appartement dat er prima uitzag. Alleen alle apparatuur moest aangezet worden en daarbij was de koelkast de laatste horde die we moesten nemen. De aan uit knop reageerde namelijk niet maar na het sturen van een foto naar mijn grote vriend Chat wist hij me te vertellen dat dit type koelkast pas aanging nadat je de knop vijf seconden ingedrukt hield en zo hadden we een volledig werkend huis.

Carraro immobiliare

De verhuurder

Die laatste etappe verliep gelukkig voorspoedig met als enige uitdaging de Italiaanse tolwegen waar we fysieke kaartjes hadden maar uiteindelijk bereikten we onze bestemming, het kantoor van de verhuurder, ruim op tijd. Ik nam de trap naar boven, tekende de papieren, betaalde de toeristenbelasting en kreeg onze pakketten met beddengoed en handdoeken mee en een link naar een instructievideo hoe het werkte bij het appartement. Volgens de dames achter de receptie was het slechts vijf minuten naar Wave island dus dat mocht geen probleem heten.

In Italië

De minste stop tot nu toe

Eenmaal over de grens zochten we zo snel mogelijk naar een stop want onze chauffeuse had een behoorlijke zware rit achter de kiezen dus het was wederom tijd voor een chauffeurswissel. De stops bleken echter nokvol te zitten, waarschijnlijk vanwege het terugkerende vakantieverkeer dus de eerste lukte niet en het werd pas nummer twee waar we konden stoppen.

We hadden geen idee of deze stop representatief was voor Italiaanse stops maar degenen in zowel Oostenrijk als Duitsland waren stuken beter. We scoorden echter wel belangrijke zaken als eten en drinken dus de missie was geslaagd ondanks het mindere decor en het gebrek aan zitplaatsen.

Gespijsd en gelaafd gingen we ween naar buiten waar ik achter het stuur kroop voor de laatste etappe.

Naar Italië

Een Oostenrijkse Rästette

Vandaag was onze derde en laatste reisdag en we moesten en een redelijke afstand afleggen en we hadden een harde eindtijd om de sleutels van ons appartement in het resort op te halen. We starten dan ook met een lekkere Nespresso om wakker te worden en stapten daarna erg vroeg in de auto voor de start.

We hadden slechts een stop in Oostenrijk waar we wederom koffie hadden met iets te eten en daarna ging onze chauffeuse achter het stuur. Haar rit was echter met uitdagingen want er waren vakantiefiles, en een grote wielerwedstrijd waardoor er flink wat wegen afgezet waren. Waze leidde ons dan ook door de bergen wat zij werkelijk uitstekend deed maar opeens stond er politie voor ons, ook deze weg was afgezet. We dwongen Waze dan ook terug naar de snelweg waar inderdaad veel file was maar we wel richting de grens gingen. Dit had ons een paar uur gekost dus het was maar goed dat we vroeg vertrokken waren.

Feldkirch

Motel Z

Daarna was het door naar het vierde land van vandaag, Feldkirch in Oostenrijk. Hier hadden we een self check in motel en met een klein beetje moeite werden de horde genomen waarna we beschikten over onze keycard om de kamers te betreden. Het was netjes en er was zelfs een Nespresso apparaat aanwezig met cups.

Door de late en zeer uitgebreide lunch gingen we ook laat dineren maar onze eerste keus bleek vol te zitten en een wachtrij te hebben dus gingen we verder zoeken en kwamen tenslotte bij restaurant Thyme terecht waar de hardwerkende ober wel een plekje voor ons had. Thyme was een Aziatisch fusion restaurant met gerechten uit voornamelijk Thailand en we konden alle drie wel iets vinden waar we blij van werden, net zoals ik blij werd van mijn plaatselijke Oostenrijkse biertje. Na de maaltijd gingen we terug naar het hotel want morgen was de derde en laatste reisdag voor we ons vakantiedoel zouden bereiken.

Vaduz

Stadsgezicht

Die tweede stop was niet heel ver rijden want we gingen naar het dwergstaatje Liechtenstein dat om de hoek van de watervallen lag. Binnen het uur waren we ter plekken en konden de auto kwijt in een parkeergarage in de hoofdstraat zodat we meteen midden in de actie zaten. Nu was die actie niet al te heftig want er waren toeristenwinkels, terrassen, wat officiële gebouwen en uiteraard de toerist informatie winkel.

We begonnen met een terras want de dames moesten naar het toilet en bij het afrekenen was dit de eerste keer deze vakantie dat er cash op tafel moest komen, telefoons en pasjes werden geweigerd. Daarna wat er wat rondgewandeld, werden er wat kaarten gekocht en werd er een muntje van vijf cent in de penny press gedaan om een souvenir te produceren. Daarmee waren de hoogtepunten wel op en zochten we de auto weer op waarbij bleek dat we minder dan een uur geweest waren en dus gratis verder mochten.

Rheinfall

De waterval

De tweede dag van onze vakantie was minder reizen en meer beleven. Zo hadden we onze eerst stop ingepland bij de grootste waterval van Eruopa. Met slechts een tussenstop kwamen we aan maar moesten we door de drukte wel op parkeerplaats drie, de verste, een plekje zoeken maar daarna liepen we strak naar beneden naar de place to be. Daar we kozen voor de blauwe route, dat was met de boot een rondje langs de waterval en de directe omgeving zodat je alles goed kon zien en dat was inderdaad een leuke tocht.

Daarna was het tijd voor de lunch en we kozen voor het kasteel waar je in de buitenlucht kon zitten met een fantastisch uitzicht op de waterval. Het restaurant was luxe met een mooie kaart en we lieten ons de drankjes, het vlees en de vis goed smaken voor het tijd werd om te vertrekken want er was een tweede visite in een ander land ingepland voor vandaag.

Karlsruhe

De DM

Ons hotel was een Holiday Inn Express, een solide drie sterren hotel dat vlak bij een conferentie ruimte lag. Na inchecken, de kamers verkennen en ons opfrissen werd besloten dat het nog vroeg genoeg was om voor het diner inkopen te doen. En dan kom je bij het geliefde adres van de dames uit de DM, de Duitse drogisterij keten met, zeker voor Nederlandse begrippen, zeer interessante prijzen.

Na dat uiterst belangrijke stukje shoppen was het tijd voor het diner en ik had mijn oog laten vallen op een brouwerij annex restaurant. Die werd snel gevonden maar parkeren bleek een uitdaging te zijn tot we een parkeergarage vonden waar we de auto kwijt konden en het kleine stukje naar de Vogelbräu liepen. Het was een leuke plek met een mooie biergarden zoals dat hoort in Duitsland en nog beter bier. Het eten was echter een teleurstelling, De schnitzels waren erg droog (en veel te veel vlees), de knusper-haxe ven mijn vriendin viel beter in de smaak. Kortom voor een drankje een top plek maar eten kun je beter ergens anders doen.

Duitsland

Een rästette

Eenmaal over de grens ging het een stuk vlotter want de maximum snelheid lag vrij constant op de 120 en 130 kilometer per uur. Er waren drie stops gepland voor koffie, lunch en ijsjes op de snelweg zodat we niet al te veel tijd zouden verliezen.

Na die eerste koffiestop vond er een chauffeurswissel plaats want de dochter van mijn vriendin heeft al twee jaar haar rijbewijs. Ze was al snel aan de auto gewend en de automaat gaf geen problemen. Ook werd de cruise control uitgeprobeerd en als een ervaren chauffeuse deed ze de de lunchstop en reed daarna door tot de ijsjesstop.

Toen nam ik het stuur weer over om ons naar onze eindbestemming van vandaag te brengen.

De start

Tussenstop

Vandaag was het dan zo ver, de start van onze roadtrip naar het zuiden. Het eerste deel was een bekend stukje want we gingen de dochter van mijn vriendin ophalen in Almere. Eenmaal ter plekke aangekomen werd zowel bagage als dochter ingeladen en gingen wij verder richting de grens.

Alleen kwam meteen de eerste blokkade opzetten want mijn telefoon praatte niet meer met mijn auto en dat betekende dat de navigatie niet meer op het grote scherm van mijn auto getoond werd maar op het kleine schermpje van mijn telefoon. Het lukte mij niet om de boel weer aan de praat te krijgen maar met behulp van mijn grote vriend ChatGPT kwam ik erachter hoe ik een harde reset van het entertainment systeem van mijn auto kon doen en daarna werkte alles weer.

We reden dus vrolijk verder richting de grens en na een tussenstop voor mensen werd er pal voor de grens een tussenstop voor de auto gedaan zodat er met een volle tank aan het tweede deel van de rit begonnen kon worden.