The man from U.N.C.L.E.

De filmposter

Na de maaltijd reden we naar Haarlem waar the man from U.N.C.L.E. op het programma stond. Normaliter gaan we naar een superhelden film maar de nieuwe Fantastic Four had zulke slechte recensies dat de keuze op deze remake van de tv serie uit de jaren zestig was gevallen.

De film bleek een combinatie van een actie film en een comedy te zijn en was behoorlijk goed geslaagd, ik moest regelmatig lachen om de humor. Uiteraard speelde hij in de jaren zestig want het koude oorlog thema en de samenwerking van een Russische en een Amerikaanse geheim agent was niet echt naar het heden te verplaatsen. Ik heb me prima vermaakt en mocht je een avondje niets te doen hebben dan is the man from U.N.C.L.E. een prima manier om die avond door te komen.

Graceland BBQ

Crab cakes, cole slaw en mac&cheese

Alhoewel de boys afgelopen zondag al waren lunchen was dat een ingelaste episode zodat wij vrijdag wederom bij elkaar kwamen voor een diner. Locatie was, voor de tweede keer, Graceland een authentieke southern USA BBQ joint. Deze was de vorige maal zo goed bevallen dat een  tweede bezoek een logisch vervolg was.

We waren er om 19:00 uur en het weer was aangenaam genoeg om op het grote terras plaats te nemen waar onze serveerster ons snel van de drankkaart voorzag. Frank & Simon liepen te controleren welke biertjes ze nog nooit gedronken hadden, terwijl ik voor een Brand weizen ging en Dennis water bestelde. Met de drankjes voor ons viel de keuze op pulled porc, flanksteak en crab cakes voorzien een uitgebreide selectie aan side dishes. Mijn persoonlijke, en uitstekend smakende, keuze zie je op bijgaande foto waar de pickles al uit de cole slaw waren verdwenen. Na een heerlijk maaltijd was het tijd voor het dessert en de mannen kozen als een man voor de fat Elvis, een taart van pindakaas en banaan, en ik koos voor espresso vergezeld van een shot bourbon die ik onze serveerster liet uitzoeken. Zij kwam met een bulleit rye aanzetten die heerlijk zacht was. Daarna was het tijd om te vertrekken voor het volgende programmaonderdeel maar Graceland gaat ons vast nog wel een keertje terugzien.

Thaicoon

Kippensoep en rundvless

Donderdagavond at ik na mijn werk weer eens een keer bij Thaicoon maar daar zat nu een extra reden achter, ik kwam niet alleen voor het lekkere eten. Ik had namelijk op mijn werk afgesproken om na ons business unit overleg op 12 oktober weer uit eten te gaan en mijn keuze was daarvoor op Thaicoon gevallen.

Zo pakte ik nu, zoals altijd, een biertje om mee te starten maar nam daarbij niet de kaart ter hand om een keuze te maken maar besprak het arrangement voor de 12e oktober. We waren er vlot uit en daarna ging ik er eens goed voor zitten en besloot tot een tom kha kai (de niet pittige kippensoep met kokos) en een pittige groene curry met rund. Zoals elke keer smaakte alles weer uitstekend en ik ben heel benieuwd wat mijn collega's over een week of zes van Thaicoon gaan vinden.

Nieuwe vloer

Een anti-slip coating

Nee niet in mijn woning maar op de galerijen van onze flat wordt een nieuwe anti-slip coating aangebracht. Zo'n twaalf jaar geleden was de vorige aangelegd en die was inmiddels versleten en moest dus vervangen worden.

Net zoals de vorige keer zouden de werkzaamheden door de firma Etro verricht worden. In de vooraankondiging was gezegd dat na aanleggen de coating afgedekt zou worden met steigers en dat we op die manier naar binnen moesten. De eerste dag van de werkzaamheden stonden er dan ook wat vreemde metalen dingen  op de galerij en toen ik twee dagen later thuis kwam lagen deze opeens op de vloer. Het liep wat vreemd (en krakend en piepend) naar mijn voordeur maar dat was alleen een probleem voor mijn buren als ik een keertje laat thuis kwam. De volgende avond bleek de boel echter al genoeg gedroogd en waren de vlonders al verwijderd. Kortom ook mijn buren gaan niets horen als ik van het weekend weer eens een keertje laat thuis kom.

Weer een afscheidsfeestje

Rood varken

Het ging goed met de afscheidsfeestjes want na vorige week afscheid genomen te hebben van een goede beken die Nederland ging verlaten was het deze keer tijd om afscheid te nemen van een Engelsman en zijn vrouw. Ze waren een tijd in Nederland geweest maar het was weer tijd om (definitief?) te vertrekken en ze hadden besloten dit met een groep vrienden en bekende te vieren bij restaurant Mallikaa.

Ik arriveerde als een van de eersten en gaf mijn cadeau (een fles witte wijn) aan het vertrekkende stel en nam plaats aan de lange gedekte tafel. Al gauw arriveerden er meer gasten en werden de eerste hapjes op tafel gezet. Het was een erg gezellige avond die voorzien was van heerlijk eten en het was dan ook al half tien voordat ik afscheid nam van mijn vrienden en huiswaarts keerde. Als dit tempo zo doorgaat heb ik weer een hoop vrienden die in het buitenland verblijven en aardig wat calorieën erbij want dit zijn geen goede avonden als je niet al te veel wilt eten.

Anno 1890

De een at wat meer dan de ander

Dennis en Simon zijn druk aan het trainen voor de dam tot dam loop (en vervolgens een halve marathon) en in het kader daarvan liepen zij een training van 16.1 kilometer in het Amsterdamse bos. Na afloop zouden Frank en ik ons aansluiten voor een gezamenlijke lunch bij het om de hoek gelegen Anno 1890.

Het was mooi weer en ik arriveerde als eerste en veroverde een tafeltje in de buitenlucht. Onder het genot van een kop koffie wachtte ik op de anderen die al vlot arriveerden. Er werd cappuccino en jus d'oange besteld en de kaart werd bestudeerd. De keuze viel op saté (daar staat deze tent bekend om) en wel de pittige ossenhaas. Ik vond dat meer dan zat maar de anderen besloten dat daar nog een balletje met mosterd (1x), mosterd en ketchup (ook 1x) en mosterd, ketchup en mayo (alweer 1x) bij moest. Frank bestelde nog een koffie voor bij het eten en toen die als eerste aankwam keek hij al wat van "hebben jullie het wel begrepen" waarop de serveerster meteen riposteerde met "het eten komt eraan". Welnu daar was geen woord aan gelogen en al gauw stond de tafel vol en werd er stevig door de mannen gekaand. Na nog wat natafelen vertrok iedereen weer na een heerlijke nazomermiddag in de zon.

Sushi

Prima verzorgd

Een hele tijd geleden had ik al eens vermeld dat de AH XL die bij mij in de buurt zit tegenwoordig ook verse sushi verkoopt die ter plekke door ervaren sushi chefs bereid wordt. Nu was ik al heel lang van plan om die sushi eens te gaan proberen maar het was er maar steeds niet van gekomen. Daar zou nu verandering in gaan komen want ik moest a) nog boodschappen doen en b) nog koken dus ik besloot dat te combineren door mijn boodschappen bij de AH te gaan doen en dan meteen sushi mee te nemen.

Bij het sushi eiland aangekomen was het even kijken want er allemaal in de aanbieding was en de keuze viel tenslotte op een set sashimi van zalm en een set urumaki sushi. Eenmaal thuisgekomen werd het lekkers op tafel gezet samen met wasabi, gember en sojasaus en was het aanvallen geblazen. Er was werkelijk niets af te dwingen op de smaak en de kwaliteit en dat betekent dat de sushi van AH vaker bij mij op tafel gaat komen.

MRI scan

De mijne was minder luxe

Ondanks het feit dat het programma van mijn fysiotherapeute mij wel degelijk verder hielp ging het mij allemaal te traag. In overleg met haar en mijn huisarts besloot ik dan ook tot een bezoek aan een neuroloog die na een korte intake met onderzoek besloot tot een MRI scan.

Enkele weken later meldde ik mij dan ook bij het ziekenhuis waar ik na een korte uitleg in de buis van de machine werd geschoven. Ik kreeg een alarmbelletje mee om alarm te slaan als ik wat zenuwachtig werd en vervolgens lag ik een half uur mijn zonden te overdenken terwijl de machine om mij heen kreunde en piepte en zuchtte.Na dat half uur werd ik uit de machine bevrijd en kon naar huis te gaan om een week later de resultaten van de scan met de neuroloog te gaan bespreken. Die kwamen er op neer dat ik twee beknelde zenuwuiteinden had (waarschijnlijk al jaren) en de volgende stap wordt een EMG om dat te bevestigen met daarna waarschijnlijk een kleine chirurgische ingreep. 11 september gaan we het volgende apparaat in en 15 september wordt dat besproken. Wordt vervolgd.

Afscheidsfeestje

Ik had helaas geen foto's gemaakt

Vrijdagavond was er het afscheidsfeest van een kennis van mij die ik al zo'n 15 jaar kenden. Hij was na 40 jaar trouwe dienst door de post als overbodig bestempeld en was met een flinke premie de laan uitgestuurd. Hij had inmiddels een Filipijnse leren kennen en had besloten om met haar de rest van zijn leven aldaar door te gaan brengen.

Op vrijdag om 18:00 vierde hij dan ook zijn aanstaande vertrek uit ons vaderland in de Mekhong river en onder het genot van drankjes en hapjes werd hij uitgezwaaid door een grote groep bekenden. Het was erg gezellig maar om 20:00 moest ik echt vertrekken want ik had met mijn zusje en zwager afgesproken die vanwege sail ook in de stad waren en inmiddels op het terras van de hartjes zaten. Van deze plek, Rob het ga je goed en mag je alles vinden in de Filipijnen waar je naar op zoek bent. Wie weet kom ik je nog een keer daar opzoeken.

Kaakchirurg

Zo lag ik er dus ook bij

Maandagochtend was het dan zo ver, mijn afspraak in het Sint Lucas Andreas ziekenhuis met de kaakchirurg. Bij binnenkomst kreeg ik te horen dat er eerst een foto gemaakt zou worden en aangezien dat bij mijn tandarts altijd een behoorlijke ramp was zag ik daar niet echt naar uit.

Het bleek echter een makkie te zijn want mijn hoofd werd in een soortscanner gepositioneerd en met wat gezoem bewogen er twee wanden langs mijn gezicht en de foto was gemaakt. Vervolgens werd ik in een luxe tandartsstoel gelegd met een hele grote lamp erboven. Na het toedienen van de verdoving werd mijn hoofd afgedekt en begon de kaakchirurg aan mijn kies te werken. Volgens haar ging het allemaal best wel soepel en ik moet zeggen dat ik niet al te veel pijn voelde. Na het verwijderen van de kies moest er echter nog het een en ander gepeuterd worden en dat deed behoorlijk pijn. Met wat instructies over hoe om te gaan met de wond en het tandenpoetsen de komende week stond ik een half uur later weer op de stoep een ervaring rijker maar een kies armer.