Familie bijeenkomst

Mijn moeder vond het weer eens tijd worden dat de hele familie bij elkaar zou komen. In ons geval is dat niet zo’n probleem want ze hoeft alleen met mij en mijn zusje een datum te regelen en we zijn klaar. Uiteraard wordt en dan meteen een maaltijd aan gekoppeld zodat ze zeker is dat mijn zwager en ikzelf aanwezig zullen zijn. Zo kwam ik dan ook deze zondag bij mijn ouders binnen. Ik was aan de late kant want net zoals vorige week had ik op de zondag gewerkt en toen ik binnenkwam zat iedereen dan al aan de olijven, nootjes en drank. De gesprekken gingen o.a. over de vakanties een populair onderwerp in deze koude tijden. Mijn nichtje zou voor het eerst thuisblijven en dat was toch wel een gevoelig onderwerp. Ik kreeg dan ook het dringende verzoek van mijn zusje om af en toe eens op bezoek te gaan in de vakantie en mijn nichtje dan mee uit eten te nemen of haar mee naar de bioscoop te nemen. Het was gezellig maar op een gegeven ogenblik was het dan toch tijd voor een erg belangrijke programma onderdeel, de maaltijd.

Deze keer had mijn vader weer eens een mooie nasi schotel klaargemaakt, iets dat hij al lange tijd niet meer gedaan had. Nu ben ik normaliter niet zo’n voorstander van Nederlanders die nasi maken met twee uitzonderingen, mijn stapmaat en mijn vader staan bovenaan in mijn nasi kooklijst. Mijn vader had een gigantische braadslee gemaakt met een uitstekend nasi met als side dishes, zilveruitjes, augurk, saté, omelet en prei. Doe hier ketjap, sambal en de beroemde satésaus van mij vader bij en het is genieten geblazen. Na het dessert kwam de koffie op tafel en werd het tijd om te vertrekken want de kinderen moesten ’s avonds nog studeren. Het was weer een gezellig familie avondje en iedereen ging tevreden naar huis.

Wilde avond

Het was wederom een wilde avond in de roode baron, na de flashende dame van de vorige keer stond deze avond in het teken van het strip geweld. En dan hebben we het niet over de Donald Duck en aanverwante artikelen.

Toen uw DJ op een gegeven ogenblik aan de wat meer opzwepende nummers toekwam beklom een Braziliaanse eerst haar kruk en vervolgens de bar om een showtje weg te geven. Dit tot grote vreugde van een groepje mannelijke bezoekers dat in haar buurt stond en volop stond te genieten. Het was te zien dat dit niet het vaste beroep van de dame was want bij het stoer uittrekken van haar overhemd (uiteraard zonder het merendeel van de knoopjes los te maken) bleef het zaakje steken bij een van haar polsen en moest zij door een andere dame geholpen worden want de boel zat muurvast. Zij liet zich echter niet tegenhouden door dit soort kleine tegenslagen en ging vrolijk verder aangemoedigd door zowel de mannelijke als vrouwelijke clientèle. Ze kreeg op een gegeven ogenblik versterking van een Thaise dame. Toen deze echter continue de rits van haar truitje omlaag en wederom omhoog deed greep een van haar vriendinnen resoluut in. Zo resoluut dat de hele inhoud van het truitje op straat lag. Dit beëindigde het optreden van de tweede artieste waarna de Braziliaanse weer het alleenrecht op de bar had. De andere dames in de bar stonden ook behoorlijk zwoel te dansen maar zij kregen niet al te veel aandacht daar de Braziliaanse duidelijk de ster van de avond was. Toen zij op een gegeven moment weer terug op aarde (ok de vloer van het café) keerde was dit een zware teleurstelling van haar fans. Deze bleven echter wel de hele avond hangen in de hoop op meer actie maar ze ging niet verder dan af en toe haar riem afdoen en de knoopjes van haar broek los te maken.

Om niet saai te worden, wederom A-fusion

Ik denk dat het eens tijd wordt om op de eigenaressen van a-fusion af te stappen en te vragen wanneer ik dat gratis diner voor 2 een keer verdiend heb. Het aantal mensen dat hier dankzij mij is gaan eten begint zo langzamerhand behoorlijk aan te tikken. Ik had hier eind vorig jaar met mijn afdeling gegeten en dat was een behoorlijk succes te noemen. Zij hadden het restaurant op hun beurt weer lopen aanprijzen bij collega’s, met als gevolg dat mijn vaste lunch, annex tappas avond, annex spelletjes avond gezelschap het idee opperde om hier ook eens te gaan eten. Uiteraard was het geen enkel probleem om mij over te halen dus de avond werd ingepland.

Start en ontvangst was uiteraard bij Ben & Ien, de plek waar ik nog nooit iemand over heb horen klagen want de sfeer in het elfde gebod is altijd goed. Het gezelschap verzamelde zich rustig aan en toen het tijd was om de grote afstand naar a-fusion in te zetten waren wij vijf man/vrouw sterk. Ik had van te voren flink wat opmerkingen gemaakt over oesters, sprinkhanen en zeewier dus sommigen waren wat gespannen over wat er op tafel zou komen. Na de eerste paar gangen was iedereen echter razend enthousiast. Ik bestelde de eerste ronde met zeewier salade, dijen vlees (kip), eend, oesters en ossenhaas saté, daarna gingen de anderen los en kwamen er nog 9 gerechten voorbij voordat de toetjes op tafel kwamen. Groene thee ijs bleek zelfs door niet ijs liefhebbers verslonden te worden en de taro pudding van zoete aardappel was een onverwachte topper. De afsluitende bubble tea voor de niet koffie drinkers was een grote (maar lekkere) surprise. Een soort van milkshake met jelly beans die zo koud was dat er regelmatig gestopt moest worden omdat je van binnen bevroor. Een van de disgenoten vertelde mij dat hij na vanavond begreep waarom chef Erik de Boer van Lakes in een interview dit tot zijn favoriete ‘normale’ restaurant had uitgeroepen en hier regelmatig een hapje kwam eten.

Rare meiden die vrouwen

Afgelopen vrijdag gebeurde er iets in de roode baron waardoor ik wederom gewezen werd op het feit dat mannen vrouwen maar slecht begrijpen. Het volgende vond plaats. Er was een Aziatische dame aanwezig die flink stond te flirten met een man, beide partijen hadden er zin in en hadden duidelijk lol. Totdat er een andere dame binnenkwam die vond dat ze oudere rechten op de man had. De man had (logischerwijs) wat problemen met de situatie maar het leek goed af te lopen tot de eerste dame een opmerking plaatste dat ze geen reserve keuze was en aan de andere kant van de bar ging zitten mokken. Wat er daarna gebeurde deed mij inzien dat ik vrouwen slecht begrijp. De dame ging staan flashen (zowel richting de bar als richting de straat). Nu had zij een duidelijke aanbieding want de chirurg had haar van een paar ferme jongens voorzien (500cc per stuk aldus de dame), maar waarom je gaat staan flashen als je je afgewezen voelt?

Het muisje had echter een zeer onverwacht staartje want een oude kennis van ons was door het geflash uiteraard naar binnen aan het kijken en zag toen (kostte wat moeite gezien de afleiding) ons staan. Aangezien we elkaar al een paar jaar niet gezien hadden zaten we even later gezellig met een drankje bij te praten. En ook met de dame is het goed afgelopen want toen de concurrente vertrok kon zij het weer prima met haar gezelschap voor die avond vinden.

Rookverbod

Het eerste nadeel van de verhuizing van de donderdag naar de vrijdag is een feit. Ons bezoek aan het elfde gebod was op deze vrijdag van zeer korte duur, en dat was niet vrijwillig maar dat kwam door de omstandigheden. Vanaf 1 juli 2008 kwam het rookverbod in de horeca er door, en als ex-roker was ik voor cafés niet echt pro of contra. Voor restaurants vond ik het echter een top regeling. Je gaat er echter al snel aan wennen en binnen no-time vond ik het erg prettig dat er niet meer gerookt werd in de cafés. Toen op een gegeven ogenblik er jurisprudentie kwam dat in cafés zonder personeel weer wel gerookt mocht worden was ik niet echt blij want dat gold voor diverse etablissementen die ik bezocht zoals het elfde gebod en de roode baron. Het bleek echter geen al te grote achteruitgang het was als niet roker nog steeds prima te doen.

Nu wij echter op de vrijdag uitgaan is het stukken drukker in de cafés en deze vrijdagavond was het elfde gebod afgeladen met mensen en dit waren (bijna) allemaal rokers. Het was warm, benauwd en drukkend en na een biertje vond ik het al tijd om te vertrekken. Hopelijk was deze avond een uitzondering want het was niet prettig toeven in mijn stamcafé. En voor diegenen die nu een opmerking willen maken "Ja, ik begrijp wat ik mijn vrienden vroeger aangedaan heb."

De zon

Een van de cafés waar we wat minder vaak komen is de zon. In de zomer is het een favoriete plek om in de middag te bezoeken omdat het grote terras lekker in het zonnetje ligt en een prima uitzicht heeft op de nieuwmarkt en alle passerende mensen. In de koudere maanden van het jaar komen we er af en toe binnen. Meestal als we bij het passeren wat bekenden zien lopen we even binnen om wat te drinken en bij te praten voor we weer verder gaan naar andere haltes.

Als je je in de zon bevindt en niet naar buiten kijkt zou je net zo goed in de jordaan kunnen zijn. De zon is een typisch Amsterdamse kroeg waarvan je er vele in deze volkswijk kunt terugvinden. Er is een jukebox waar Hazes en andere helden uit lopen te schallen en een papegaai (die behoorlijk kan schreeuwen) behoort tot de inventaris. Als Ajax speelt wordt de wedstrijd uiteraard vertoond en dan is het een stuk rustiger in het café omdat dan (bijna) iedereen ingespannen naar de godenzonen loopt te kijken. De kroeg heeft uiteraard diverse hapjes (porties kaas, leverworst, tosti’s etc. etc.) maar een aanrader is de ossenworst daar deze bij Louman vandaan komt. Een van de beste (en duurste) slagerijen van Amsterdam en omsteken. Als je van dit type kroeg houdt dan kun je je hier het hele jaar door vermaken anders raad ik je aan in de zomer op het terras te gaan zitten want dat is top.

Wilde whisky dagen

Aangezien Gall & Gall en Albert Heijn tot dezelfde keten behoren is het niet vreemd dat naast heel veel Albert Heijn’s ook een Gall & Gall gevestigd is. Zo kom ik bijna altijd langs de Gall & Gall als ik boodschappen ga doen. Meestal ga ik niet naar binnen want de whisky’s die ze hebben zijn niet goedkoop en ze kunnen meestal niet op tegen speciaalzaken als Van Wees en Cadenhead (helaas failliet gegaan). Deze keer besloot ik wel binnen te lopen nadat ik de boodschappen in de auto had gedaan aangezien de wilde whisky dagen aangebroken waren. 20% korting op elke fles whisky. Dan heb je geen enkel probleem om mij naar binnen te lokken.

De buit bestond uit een speciale Highland Park botteling (de Earl Magnus), een Glenrothes en een cask strength Laphroaig. De Laphroaigh had een aardige verrassing. Door aan te loggen op de site met de barcode van mijn fles en de coupon code van een bijbehorend info boekje (en ja dat is uiteraard allemaal in de prijs van de whisky verwerkt) werd ik een friend of Laphroaig en de bezitter van een stukje land (one square foot) bij de stokerij. Als je de stokerij bezoekt dan kun je je tithe (de opbrengst van je stuk land) ophalen, een dram Laphroaig. Nu werd er door de whisky proef club laatst al het idee geopperd om wederom (in 2007 waren we ook al geweest) een trip naar Schotland en haar whisky stokerijen in te zetten en in dat geval is Laphroaig duidelijk een contender.

Dropkick Murphys

Door alle vertragingen in het restaurant waren we (te) laat bij de Heineken Music Hall. Parkeren ging prima, lopen naar de hal was ondanks de gladheid geen probleem, de gratis garderobe een prettige verrassing en de muntjes een bekend verschijnsel. Twee man wierpen snel een blik naar binnen en konden zo de slot akkoorden van de Mahones nog meemaken terwijl de anderen muntjes voor drank stonden te ruilen. Daarna gingen we gezamenlijk naar binnen en het was te merken dat er niemand meer onder de 40 was want in plaats van midden in de mosh pit te gaan staan werd de tribune opgezocht. Relaxed zittend werd er gewacht op de dingen die zouden komen en het eerste van die dingen was Sick of it all, een uitstekende hardcore band uit New York die ik al eerder gezien had, maar dan als hoofdact. De band speelde loeistrak in een erg hoog tempo en het was genieten geblazen. Nieuw werk en oud werk werd afgewisseld and a good time was had by all.

Toen werd het echter tijd voor waar we voor kwamen en dat waren de Dropkick Murphys. De band had een nieuwe opkomst (geen For Boston meer) maar onder de tonen van een instrumentele traditional. Het dak ging er van de start van af en de hele zaal stond te golven en mee te brullen op alle nummers. Geen Paradiso of Melkweg betekende echter ook geen stagediven en het was erg vreemd om alleen de band op het podium te zien. Dit hield echter op bij Kiss me I’m shitfaced toen er kuddes babes het podium opgetrokken werden om met de band mee te swingen. Daarna volgende nog een enkele nummers waarbij het podium weer voor de band was. Bij de laatste twee nummers was het podium echter voor de skins. Met Skinhead on the MBTA liep het podium vol en het was een stuk ruiger dan bij de sessie met de babes. Er werd afgesloten met mijn persoonlijke favoriet Boys on the docks, met diezelfde kudde skins op het podium. Het was wederom top maar het mooiste compliment vond ik de volgende dag in mijn mailbox. Ik had een collegaatje getipt om naar het concert te gaan (ik had haar niet gezien op de avond) en zij had mij bij thuiskomst een mailtje gestuurd met als titel “Wauw!”.

Een goede reden om naar Suvarnaphum te gaan

Als wij vroeger naar een concert gingen dan was het meestal uit huis of uit het werk naar de concertzaal en vervolgens genieten van de artiesten en weer naar huis vertrekken. Eventueel een hap vette kledder bij de McDonald’s of iets dergelijks naar binnen en dat was het wel. Tegenwoordig doen wij alles een beetje luxer en is een concert een goede reden om vooraf uit eten te gaan. Zo ook deze zondag. Aangezien de show uit drie acts bestond en zelfs het voorprogramma er goed uit zag besloten wij vroeg aan tafel te gaan om op tijd (19:30) aanwezig te zijn voor het voorprogramma. De traditionele afspraak plek is bij mij thuis als enige vrijgezel van de groep en we kiezen dan meestal voor ons favoriete Thaise restaurant Suvarnaphum. Toen ik de website opzocht voor het telefoonnummer om te reserveren zag ik dat eigenaresse Mem haar zaak in december 2003 geopend had, dat is dus ruim 6 jaar geleden. Ik kan me nog herinneren dat ze achter de bar van de Mekhong River stond en ons vertelde dat zij een restaurant ging openen. De tijd schiet echt voorbij.

Terug naar nu en de maaltijd deze avond. Van de vijf concertgangers kwamen er zes opdagen voor het eten. Op het laatste moment was er nog een kaartje gekocht voor de vrouw van een van en ons en zo hadden we ook iemand bij ons die voor het eerst van de genoegens van Suvarnaphum mocht gaan genieten. Er waren enige nieuwe specialiteiten te krijgen en ik bestelde er daar een van, lam. Een prima keuze want het was smullen geblazen. Dat vond trouwens iedereen over zijn of haar gerecht. Alles ging prima tot het dessert. Zoals gewoonlijk bestede ik een espresso maar de anderen gingen voor ijs of banaan in honing (met ijs). Mijn koffie arriveerde prompt, de rest van de desserts kwamen niet. Er werden wat excuses gemompeld maar het voedsel bleef weg. Toen na zeer lange tijd eindelijk de banaan arriveerde (zonder honing volgens een van diegenen die het gerecht bestelde) uitte iemand de historische kreet “No money, no honey”. 2 man barsten in schaterlachen uit, de rest van het gezelschap keek wat meewarig. Ondanks alle humor waren we erg laat weg en de vraag was of we het eerste voorprogramma zouden halen

Een vriendin van minder verre

Ik had met een vriend afgesproken om een hapje te gaan eten voordat we zouden gaan stappen en was een half uur te vroeg voor de afspraak. Nu had ik geen enkel probleem om dit half uur te vullen, ik dook namelijk bij het elfde gebod naar binnen. Tot mijn verrassing en vreugde hadden ze n’íce chouffe van de tap dus had ik geen moeite om mijn keuze te bepalen, ondanks de 10% die dit biertje tot een zware jongen maakt. Waar ik vorige week een vriendin van verre ontmoette kwam ik deze keer een vriendin van dichterbij tegen, van oorsprong Friezin maar al jaren in Amsterdam wonend. We zaten gezellig wat bij te praten onder het genot van onze biertjes en het gesprek kwam als snel op vakantie plannen. Toen ik vertelde naar Rome te gaan vroeg ze of ik nog tips nodig had want zij was daar een paar jaar geleden twee weken geweest. Uiteraard ben ik nooit te beroerd om naar goede voorstellen te luisteren en ik noteerde de volgende punten

• Een bezoek aan het Vaticaan is ontzettend de moeite waard maar de rijen zijn onmenselijk lang. Zorg dat je er een uur voor openingstijd bent dan hoef je slechts een uur te wachten en kun je meteen naar binnen. Ga dan als de raphazen naar de sixtijnse kapel want je verliest je anders in alles wat er te zien is en de kapel is toch echt wel het hoogtepunt van het Vaticaan.
• Als ze spelen bezoek dan een wedstrijd van AS Roma.
• Een bezoek aan het colloseum en forum romanum is een must.
• Zij wist de 2 beste ijssalons van Rome maar hoe de straten heette…

Zij zou gaan graven in haar spulletjes en mij de volgende keer de adressen van de ijssalons en eventuele andere tips leveren. Ik kijk al uit naar onze volgende ontmoeting.